14496 νομάς, μετανάστης, θαλασσοπόρος (μετοχὴ ἔνε- στῶτος δάσκων). Γιὰ νὰ ἐντοπιστῇ ἡ σημασία ἀποκλειστικὰ στὴν ἕννοια «δοσκός», θὰ ἔπρεπε εἴτε νὰ πρό- χεῖται γιὰ σύμφυρμὸ τῶν μετοχῶν «ὅάσχων» καὶ «δόσκων», εἴτε νὰ ὑπῆρχε διευκρινιστικἡ σύν- θεση, ὅπως: αἰ- πόλος (γιδοθοσκὸς) « αἰγο - πό- λος « αἴξ (Ξγίδα) κ πολέω ( - τριγυρίζω, περι- ΔΑΥΛΟΣΙΖΊ, Νοέμόριος 2000 πλανιέμαι, ὀργώνω), δου-κόλος (- ἀγελαδάρης) «θοῦς (- δόδι) κ κολέω, ἀπηοχ. οῆμα (- περι- φέρομαι, μεριμνῶ). μηλοδοτὴρ ἢ µηλοδότης {- προθατοθοσκὀς) « μῆλον (- πρόδατο) « δόσκω. Μὲ ἰδιαίτερη ἐκτίμηση Νικόλαος Γουλούλης Λάρισα «Ἡ γραφὴ καὶ οἱ ἐπιστῆμες ἐφεύρεση τῆς ᾿Ανατολῆς»: Ἧ πρώτη γεύση ἱστορικοῦ ψεύδους τῶν μαθητῶν Λυκείου ᾿Αγαπητὲ «Δαυλέ», Πρῶτα θὰ ἤθελα νὰ ἐκφράσω τὸν δαθὺ θαυ- μασμό µου γιὰ τὸ ἐξαιρετικὰ σημαντιχὸ ἔργο σας. Πράγματι ἡ προσπάθειά σας νὰ φωτίσετε τὴν ἀλήθεια, ἡ ὁποία σήμερα γιὰ πολλοὺς χαὶ διάφορους λόγους καλύπτεται, εἶναι ἄξια συγ- χαρητηρίων. Μὲ αὐτὸ τὸ γράμμα θὰ ἤθελα νὰ σᾶς πληρο- φορήσω γιὰ τὴν πραγματικὴ πλύση ἐγχεφάλου, ποὺ γίνεται στὰ παιδιὰ τοῦ Λυκείου. Ἡ Ἱστο- οἷα, τὴν ὁποία διδασκόμαστε στὴν Α΄ τάξη τοῦ Ἑνιαίου Λυκείου, ἀποτελεῖ μία «ἀκραία» πα- ραπληροφόρηση. Τὸ παρακάτω κείμενο εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ πρώτου κεφαλαίου («Οἱ πολιτι- σμοὶ τῆς ' ΕΥγὺς ᾿Ανατολῆς») τοῦ πρώτου µα- θήµατος («Οἱ λαοὶ τῆς Μεσοποταμίας») τοῦ δι- θλίου τῆς Ἱστορίας τῆς Α΄’ Λυκείου. «Στὶς ἀντὲς τῆς ᾿Ανατολικῆς Μεσογείου καὶ στὸν εὐρύτερο χῶρο τῆς Ἐγγὺς ᾿Ανατολῆς ἐμφανίστηκαν καὶ ἐξελίχθηκαν οἱ πρῶτοι μεγά- λοι πολιτισµοί.΄ Η περιοχὴ τῶν ποταμῶν Τίγρη. καὶ Εὐφράτη ἀποτέλεσε κοιτίδα λαῶν -- Σουµε- οίων, ᾽Ακκαδίων, Βαδυλωνίων, Ασσυρίων κ.ἄ. - ποὺ ὠργανώθηκαν στὴν ἀρχὴ σὲ πόλεις καὶ στὴ συνέχεια σὲ μεγάλα γεωργικὰ κράτη. Ἢ τυ- φλὴ ὑποταγὴ στὸν ἡγεμόνα καὶ ὁ φόδος ποὺ χα- ρακτήριζετὴ σχέση τους μὲ τοὺς θεοὺς καθώρι- σαν τὴν ἱστορικὴ πορεία αὐτῶν τῶν λαῶν. Τὰ μεγάλα τους ἐπιτεύγματα, ποὺ ἦταν ἀποτέλεσμα σκληρῆς ἐργασίας, σχοπὸ εἶχαν νὰ προδάλλουν τὸ μεγαλεῖο τῶν δασιλέων καὶ τῶν ποικίλων θε- οτήτων. ἩΗ ἀνακάλυψη τῆς γραφῆς καὶ ἡ ἀνά- κε στὴ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, δὲν ὑπέστη τὸ μεγαλύτερο ἀπὸ τὰ δεινὰ ποὺ ἔχει ὑποστῆ διὰ μέσου τῶν χιλιετιῶν. Τὸ µεγαλύτερο κακὸ γιὰ τὴν "Ἑλλάδα συνέδη, ὅταν ἐπὶ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἐπῆλθε ὁ θάνατος τοῦ “Ἕλληνος ἀνθρώπου μὲ τὴν καινούργια θρησκεία, ἡ ὁποία δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο ἀπὸ ἐπανεγκαθίδρυση τῆς ἀρχαίας ἐξουσίας τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ ὑποχείριούτου Υἱοῦ, τῆς πανάρχαιας ἐξουσίας, ποὺ ξαναφυλάκισε τὸν ἄνθρωπο στὴ Σπη- λιὰ τοῦ µονόφθαλμου αὐτοῦ «Πατρός», τοῦ Κύκλωπα. Ὃ κάθε υἱὸς - λόγος τοῦ θεοῦ - πατρὸς, ὁ κάθε υἱὸς ποὺ μιλάει ἐξ ὀνόματος τοῦ πατρός του εἶναι ὁ πρωτόγονος ἄνθρωπος, ποὺ στερεῖται ἀτομικῆς - ὑποκειμενικῆς ὀντότη- τας. Αὐτὴ ἡ διπρόσωπη ἐξουσία, ποὺ γίνεται τριπρόσωπη «Αγία Τριάδα» μὲ τὴν προσθήκη τῆς ἐξουσιαστικῆς πείρας (τοῦ «Αγίου Πνεύματος»), δι- αιωνίξδεται µέχρι σήµερα διὰ μέσου τοῦ κάθε µεσσία. Ὃ Χριστὸς συνεχίδει τὸ ἔργο τοῦ Μωυσῆ. Ὁ Μωυσῆς πῆρε αὐτὸ τὸ µο- ντέλλο ἀπὸ τὴν ἀρχαία Αἴγυπτο, ἐκεῖ ποὺ εἶχε ἀνακαλυφθῆ καὶ ὑπῆρχε ἡ θε- οκρατία ἐπὶ αἰῶνες. 'Ὁ Μωυσῆς μπορεῖ νὰ «ἐξῆλθε» ἀπὸ τὴν σκλαδιὰ τῆς Αἰγύπτου, πολιτιστικὰ ὅμως συνέχισε τὸ ἴδιο ἔργο, τὸ ἔργο τῆς θεοκρα- ἐν