14437 ΔΑΥΛΟΣ/227, Νοέμόριος 2000 πτυξη τῶν ἐπιστημῶν δασίστηκαν σὲ πρακτικὲς γνώσεις, ποὺ κατακτήθηκαν μέσα ἀπὸ τὴν καθημερινή τους ἐργασία. Χωρὶς ἀμφιόολία οἱ λαοἱ αὐτοὶ συνέδαλαν μὲ τὴν πολιτιστική τους ἐξέλιξη στὴν πρόοδο τῆς ἀνθρωπότητας.» Αὐτὸ τὸ κείμενο ἀποτελεῖ τὸ πρῶτο μάθημα γιὰ τὴν Ἱστοριία τῆς Α ̓ Λυχείου!.. Μὲ ἐξαιρετικὴ τιμὴ Ἐλευθερία Σταύρα Μαθήτρια Α ̓ Λυκείου. "Άγιοι Ανάργυροι. Αθήνα Αῆθεν σημιτικὲς λέξεις εἶναι πανάρχαιες ἑλληνικὲς ̓Αγαπητὲ «Δαυλέ», Ὁ εὔστοχος συνεργάτης σου μὲ τὸ ψευδώνυμο «Σάρωθρον» στὴν στήλη «Ὁ Κάλαθος τῶν. ̓Αχοήστων» τοῦ τεύχους 224-225 ἀναφέρεται στὸ «Μελκάρθειο» καὶ στὸ «Γιλγάμειο» σὰν νὰ εἶναι λέξεις τῶν ̓Ανατολικῶν παλαιοτέρων δῆθεν πολιτισμῶν. Εἶναι θέδαια ἑλληνικὲς λέΈεις, ποὺ διαθάστηκαν ἐκ δεξιῶν, ὅπως κάποτε καὶ ἐμεῖς διαθάζαμε θουστροφηδόν. Πρόκειται γιὰ τὶς λέξεις ́Ηρακλῆς καὶ Σεμελικά. Μὲ τὴν ἀνάγνωση ἐκ δεξιῶν σὺν τῇ παραφθορᾷ, λόγῳ καὶ τῆς πολυφωνίας, τῶν διαφόρων ἑλληνικῶν διαλέκτων (Ἰωνικῆς, Αἰολικῆς, Δωρικῆς) δύσχολα τὸ ἀντιλαμθάνεται κανείς, ἂν δὲν ἔρευνήσῃ τὴν ἑλληνικὴ προέλευση. Τὸ ἴδιο συνέδη, οἱ λέξεις ΔΙΑΣ. ΖΕΥΣ. ΝΑΟΥΣΑ χ.λπ., νὰ καταλήξουν ἀντιστοίχως ΣΑΙΔ, ΣΟΥΕΖ (ΣΥΕΖ), ΑΣΣΥΑΝ (ΑΣΣΟΥΑΝ). Ἔτσι ὁ Ἡραλλῆς ἔγινε ΜΕΛΙΚΕΡΤΗΣ - ΣΗΤΡΕΚΙΛΕΜ - ἭΤΡΕΚΙΛΕΝ (τὸ Σ εἶναι ἡ δασεῖα τοῦ “Ηρακλῆς) ΗΡΕΚΙΛΕΜ - ΗΡΑΚΛΕΜ - ΗΡΑΚΛΗΣ. Τὸ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ ΞΣΕΜΑΚΓΛΙΚΓΞ ΣΕΜΕΚΓΛΙΚΓΞ ΣΕΜΕΛΙΚΑ. Τὸ Α ἀντικαθιστᾶ πολλάκις τὸ Η, τὸ Εν ὅπως θνήσκω - θνάσκω. Τὸ Β - Π Φ κ.λπ., ὅπως Βίλιππος ἢ Φίλιππος κ.λπ.. κατὰ τοὺς κανόνες τῆς πολυφωνίας (θλέπελεξικὸ τῶν Λίντελλ - Σκώττ - Κωνσταντινίδη). Συνεπῶς τὸ ἔπος τῶν Βαθυλωνίων εἶναι οἱ ἄθλοι τοῦ Ἡραχλέους καὶ τὸ δράμα τῆς Σεμέλης. "Αλλωστε ἡ λέξη Βαδυλὼν εἶναι θεσσαλική, ἀφοῦ εἶναι ἀποιχία τῶν Μινύων (Αργοναυτῶν) ἐξ Ἐφύρας Ὀρχομενοῦ Θεσσαλίας καὶ ὁ περίφημος ̓Ατραχάσης τοῦ κατακλυσμοῦ εἶναι ἐξ ΓΑτρακος τῆς Θεσσαλίας, δηλαδὴ ὁ Δευκαλίων. Μὲ τὴν ἐπωνυμία ΑΤΡΑΧΑΣΗΣ ἐκ παραφθορᾶς ἐκ τοῦ ΑΤΡΑΚΑ-ΤΗΣ. ὅπως Βολιώ-της, Λαμιώ-της, ὑποδηλοῦσαν περιεχτικά, λακωνικὰ καὶ σοφὰ ὄνομα χαὶ προέλευση τοῦ ἀνδρός. Διότι, ὅπως τίας τῆς Αἰγύπτου καὶ τῶν πρωτογόνων λαῶν τῆς γῆς. Τὸ πρόδλημα συνεπῶς δὲν εἶναι ἡ «ἀγάπη», ἀλλὰ ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὴν Σπηλιὰ τοῦ Κύκλωπα, ἡ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν ἐπιτήρηση τοῦ ἑνὸς Ματιοῦ τοῦ «Πατρὸς» - ἐπιτηρητῆ. Ὃ Χριστὸς, ὁ Μωυσῆς, ὁ κάθε Βούδας δὲν ὑποψιάσθηκαν ποτὲ τί σημαίνει Προμηθέας, τί σημαίνει ̓Οδυσσέας, τί σημαίνει Οἰδίποδας. Ὃ Χριστός ὡς «καλὸς ποιμένας» εἶναι ὁ ἀρχαῖος Κύκλωπας, ποὺ στέγαζε πρόδατα στὴ σπηλιά του’ καὶ ἀφοῦ μιλᾶμε συμδολικά, ἂς θυμηθοῦμε πόσους «ἔφαγε τὸ σκοτάδι» μέσα στὶς σπηλιές τῆς κάθε ἐξουσίας τοῦ οὐράνιου Πατρός -- πόσοι χάθηκαν μέσα σὲ κάθε μεσαίωνα. | Τὰ πρόδατα τοῦ Κύκλωπα εἶναι ἀπολωλότες ἄνθρωποι: Χριστιανοί, ἑἙδραῖοι, Ἕλληνες, Εὐρωπαῖοι, Μωαμεθανοί, ἄνθρωποι τῆς Γῆς. Ο «δοῦλος τοῦ Θεοῦ» εἶναι ὁ πρωτόγονος πνευματικὸς δοῦλος, ποὺ λάτρευε ὡς «θεῖο» τὸ κούτελο τοῦ καννίδαλου μάγου - «Πατέρα». «Δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου» (ὄχι «μου»), ἔψελναν οἱ πρωτόγονοι δοῦλοι-ἄνθρωποι-πρόδατα, τὸ ἴδιο ψάλλουν καὶ οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες. Θυμάστε τὸν Οδυσσέα, ποὺ πέρασε ἀπὸ τὴν Κίρκη καὶ δρῆκε τοὺς συντρόφους του μεταμορφωμένους σὲ γουρού- κ: