ΔΑΥΛΟΣ/227, Νοέμόριος 2000 14437 πτυξη τῶν ἐπιστημῶν δασίστηκαν σὲ πρακτικὲς γνώσεις, ποὺ κατακτήθηκαν µέσα ἀπὸ τὴν κα- θηµερινή τους ἐργασία. Χωρὶς ἀμφιόολία οἱ λα- οἱ αὐτοὶ συνέδαλαν μὲ τὴν πολιτιστική τους ἐξέ- λιξη στὴν πρόοδο τῆς ἀνθρωπότητας.» Αὐτὸ τὸ κείµενο ἀποτελεῖ τὸ πρῶτο µάθηµα γιὰ τὴν Ἱστοριία τῆς Α᾿ Λυχείου!.. Μὲ ἐξαιρετικὴ τιμὴ Ἐλευθερία Σταύρα Μαθήτρια Α᾿ Λυκείου. "Άγιοι Ανάργυροι. Αθήνα Αῆθεν σημιτικὲς λέξεις εἶναι πανάρχαιες ἑλληνικὲς ᾿Αγαπητὲ «Δαυλέ», Ὁ εὔστοχος συνεργάτης σου μὲ τὸ ψευδώνυ- μο «Σάρωθρον» στὴν στήλη «Ὁ Κάλαθος τῶν. ᾿Αχοήστων» τοῦ τεύχους 224-225 ἀναφέρεται στὸ «Μελκάρθειο» καὶ στὸ «Γιλγάμειο» σὰν νὰ εἶναι λέξεις τῶν ᾽Ανατολικῶν παλαιοτέρων δῆθεν πολιτισμῶν. Εἶναι θέδαια ἑλληνικὲς λέ- Έεις, ποὺ διαθάστηκαν ἐκ δεξιῶν, ὅπως κάποτε καὶ ἐμεῖς διαθάζαµε θουστροφηδόν. Πρόκειται γιὰ τὶς λέξεις ΄Ηρακλῆς καὶ Σεμελικά. Μὲ τὴν ἀνάγνωση ἐκ δεξιῶν σὺν τῇ παραφθορᾷ, λόγῳ καὶ τῆς πολυφωνίας, τῶν διαφόρων ἑλληνικῶν διαλέκτων (Ἰωνικῆς, Αἰολικῆς, Δωρικῆς) δύ- σχολα τὸ ἀντιλαμθάνεται κανείς, ἂν δὲν ἔρευ- νήσῃ τὴν ἑλληνικὴ προέλευση. Τὸ ἴδιο συνέδη, οἱ λέξεις ΔΙΑΣ. ΖΕΥΣ. ΝΑΟΥΣΑ χ.λπ., νὰ κατα- λήξουν ἀντιστοίχως ΣΑΙΔ, ΣΟΥΕΖ (ΣΥΕΖ), ΑΣΣΥΑΝ (ΑΣΣΟΥΑΝ). Ἔτσι ὁ Ἡραλλῆς ἔγινε ΜΕΛΙΚΕΡΤΗΣ - ΣΗΤΡΕΚΙΛΕΜ - ἭΤΡΕΚΙΛΕΝ (τὸ Σ εἶναι ἡ δασεῖα τοῦ “Ηρακλῆς) - ΗΡΕΚΙΛΕΜ - ΗΡΑΚΛΕΜ - ΗΡΑΚΛΗΣ. Τὸ ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ ΞΣΕΜΑΚΓΛΙΚΓΞ ΣΕΜΕΚΓΛΙΚΓΞ ΣΕΜΕΛΙΚΑ. Τὸ Α ἀντικαθιστᾶ πολλάκις τὸ Η, τὸ Εν ὅπως θνήσκω - θνάσκω. Τὸ Β - Π Φ κ.λπ., ὅπως Βίλιππος ἢ Φίλιππος κ.λπ.. κατὰ τοὺς κανόνες τῆς πολυφωνίας (θλέπελεξικὸ τῶν Λίντελλ - Σκώττ - Κωνσταντινίδη). Συνεπῶς τὸ ἔπος τῶν Βαθυλωνίων εἶναι οἱ ἄθλοι τοῦ Ἡρα- χλέους καὶ τὸ δράµα τῆς Σεμέλης. "Αλλωστε ἡ λέξη Βαδυλὼν εἶναι θεσσαλική, ἀφοῦ εἶναι ἀποιχία τῶν Μινύων (Αργοναυτῶν) ἐξ Ἐφύ- ρας Ὀρχομενοῦ Θεσσαλίας καὶ ὁ περίφημος ᾿Ατραχάσης τοῦ κατακλυσμοῦ εἶναι ἐξ ΓΑτρα- κος τῆς Θεσσαλίας, δηλαδὴ ὁ Δευκαλίων. Μὲ τὴν ἐπωνυμία ΑΤΡΑΧΑΣΗΣ ἐκ παραφθορᾶς ἐκ τοῦ ΑΤΡΑΚΑ-ΤΗΣ. ὅπως Βολιώ-της, Λαμιώ-της, ὑποδηλοῦσαν περιεχτικά, λακωνικὰ καὶ σοφὰ ὄνομα χαὶ προέλευση τοῦ ἀνδρός. Διότι, ὅπως τίας τῆς Αἰγύπτου καὶ τῶν πρωτογόνων λαῶν τῆς γῆς. Τὸ πρόδλημα συνεπῶς δὲν εἶναι ἡ «ἀγάπη», ἀλλὰ ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὴν Σπηλιὰ τοῦ Κύκλωπα, ἡ ἀπε- λευθέρωση ἀπὸ τὴν ἐπιτήρηση τοῦ ἑνὸς Ματιοῦ τοῦ «Πατρὸς» - ἐπιτηρητῆ. Ὃ Χριστὸς, ὁ Μωυσῆς, ὁ κάθε Βούδας δὲν ὑποψιάσθηκαν ποτὲ τί σημαίνει Προμηθέας, τί σημαίνει ᾽Οδυσσέας, τί σημαίνει Οἰδίποδας. Ὃ Χριστός ὡς «καλὸς ποιμένας» εἶναι ὁ ἀρχαῖος Κύκλωπας, ποὺ στέγαζε πρόδατα στὴ σπη- λιά του’ καὶ ἀφοῦ μιλᾶμε συμδολικά, ἂς θυμηθοῦμε πόσους «ἔφαγε τὸ σκο- τάδι» μέσα στὶς σπηλιές τῆς κάθε ἐξουσίας τοῦ οὐράνιου Πατρός -- πόσοι χά- θηκαν μέσα σὲ κάθε μεσαίωνα. | Τὰ πρόδατα τοῦ Κύκλωπα εἶναι ἀπολωλότες ἄνθρωποι: Χριστιανοί, ἑἙδραῖοι, Ἕλληνες, Εὐρωπαῖοι, Μωαμεθανοί, ἄνθρωποι τῆς Γῆς. Ο «δοῦλος τοῦ Θεοῦ» εἶναι ὁ πρωτόγονος πνευματικὸς δοῦλος, ποὺ λάτρευε ὡς «θεῖο» τὸ κούτελο τοῦ καννίδαλου μάγου - «Πατέρα». «Δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου» (ὄχι «μου»), ἔψελναν οἱ πρωτόγονοι δοῦλοι-ἄνθρωποι-πρόδατα, τὸ ἴδιο ψάλλουν καὶ οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες. Θυμάστε τὸν Οδυσσέα, ποὺ πέρασε ἀπὸ τὴν Κίρκη καὶ δρῆκε τοὺς συντρόφους του μεταμορφωμένους σὲ γουρού- κ: