Ἡ θυσία τῆς Ἑλληνικῆς Παγκοσμιότητας στὸ ὀωμὸ τῆς κρατικιστικῆς Ρωμιοσύνης ἐπαλαιότερο ἄρθρο (τεῦχος 219, «Η ἐξολόθρευσις τῶν Εθνῶν καὶ ὁ καὋΣ “γαποιγμὸς τοῦ Πολιτισμοῦ») προσπαθήσαμε νὰ καταγράψωμε τὴν ἵστορικὴ καὶ ἰδεολογικὴ καμπή, ἀπὸ τὴν ὁποία διέρχεται σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα. Κύριο γνώρισμά της φαίνεται νὰ εἶναι ἡ σταδιακὴ ἐπικράτηση ἑνὸς οἰκουμενικοῦ προτύπου ἀνθρώπου μὲ ἀντίστοιχη ἀποδυνάμωση, μέχρι καὶ ἀφανισμό, τῶν ἰδιαίτερων ἐθνικῶν ἰδεολογιῶν, αὐτῶν τῶν πανίσχυρων μορφῶν συλλογικῆς συνείδησης, ποὺ ταλάνισαν κυρίως τὸν Δυτικὸ Κόσμο κατὰ τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες. Μέσα στὴ δίνη τῆς μεταδολῆς αὐτῆς πρέπει νὰ ἰδωθῇ καὶ ἡ ἐθνικὴ ἰδεολογία τῆς σύγχρονης Ἑλλάδος, γιὰ νὰ κατανοηθοῦν δαθύτερα καὶ ἀχριδέστερα τὰ συμδαίνοντα σήμερα στὸν τόπο μας. 6 ἐθνική μας συνείδηση παρουσιάζει δύο διαφορετικὲς καὶ ἀντίρροΗὄψεις, Φαινόμενο μοναδικὸ στὸν κόσμο τῶν ἐθνῶν. Ἡ μία ὄψη συνιστᾷ τὴν παγκόσμια Ἑλλάδα, δηλ. τὶς ἀξίες, τὰ πρότυπα καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ γέννησε ἡ πνευματικὴ μεγαλουργία τῶν ἀρχαίων προγόνων μας καὶ ἀποτελοῦν σήμερα τὴν ἐνεργοποιὸ δύναμη, τὴ φαιὰ οὐσία τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ. Εἶναι πλέον κοινὸς τόπος, πὼς ὅ,τι συνιστᾶ σήμερα τὸν Παγκόσμιο Πολιτισμὸ (φιλοσοφία, λογική, ἐπιστήμη, ἔρευνα, ἀπόδειξη, πολιτική, δημοχρατία, ἱστορία, ἀθλητισμός, θέατρο χ.ἄ.) γεννήθηκε καὶ ἤκμασε στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. ̓Αξιοσημείωτο εἶναι τὸ γεγονός, πὼς τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, καὶ ὄχι ἀργότερα. σφυρηλατήθηκε καὶ διαμορφώθηκε τὸ πολιτισμικὸ πρότυπο τοῦ Ἕλληνος ̓Ανθρώπου, ποὺ ξεπέρασε τὰ ὅρια τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς, ἔγινε πανανθρώπινο: «...τὸ τῶν Ελλήνων ὄνομα πεποίηκε μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον "Ελληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας» (Ἴσοκράτης, «Πανηγυρικὸς» 50-52). Σήμερα τῆς ἡμετέρας παιδείας μετέχουν ἄνθρωποι ἀπ ̓ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς, ὅσοι σκέπτονται, φέρονται καὶ δημιουργοῦν «ὁμολογουμένως τῇ φύσει» -- ἐλεύθερα, ἔλλογα, ἀδογμάτιστα, μὴ μαζικά, μὴ ἐξουσιαστικὰ, μὴ θεοκρατικά. Τὴν ἄλλη ὄψη τῆς ἐθνικῆς μας συνείδησης συνιστᾶ ἡ ἐπίσημη ἰδεολογία τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ποὺ στηρίζεται στὴ δυζαντινὴ ὀρθόδοξη παράδοση καὶ σὲ ἕναν ἐκκεντρικὸ κρατισμό, γνωστὸν ὡς Ρωμιοσύνη. Οἱ ἰδεολογικὲς καταθολές της θρίσκονται στοὺς πρώτους δυζαντινοὺς αἰῶνες, τὴν ἐποχὴ τοῦ μεγάλου μίσους καὶ τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ διωγμοῦ παντὸς ἑλληνικοῦ, τότε ποὺ ἐπιθλήθηκε τὸ πρότυπο τοῦ «δούλου τοῦ Θεοῦ», τοῦ ὑποταγμένου στὸν Ἱεχωθᾶ καὶ στοὺς ἐπίγειους ἐκπροσώπους του, τὴν πολιτικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἐξουσία. Ἣ ὀνομασία «Ελλὰς» καὶ ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τοῦ νεοσύστατου Ἑλλαδικοῦ κράτους ὅπως καὶ τὰ ὁράματα τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Ἐθνεγερσίας δὲν κατάφεραν νὰ ἀποτρέφψουν τὸν χοινωνικὸ καὶ πνευματικὸ μαρασμό. Τὸ διεφθαρμένο καὶ ἔξωθεν ἐξαρτημένο κράτος καὶ ἡ πανίσχυρη