Ἡ θυσία τῆς Ἑλληνικῆς Παγκοσμιότητας στὸ ὀωμὸ τῆς κρατικιστικῆς Ρωμιοσύνης ἐπαλαιότερο ἄρθρο (τεῦχος 219, «Η ἐξολόθρευσις τῶν Εθνῶν καὶ ὁ κα- ὋΣ “γαποιγμὸς τοῦ Πολιτισμοῦ») προσπαθήσαμε νὰ καταγράψωμε τὴν ἵστο- ρικὴ καὶ ἰδεολογικὴ καμπή, ἀπὸ τὴν ὁποία διέρχεται σήμερα ἡ ἀνθρω- πότητα. Κύριο γνώρισμά της φαίνεται νὰ εἶναι ἡ σταδιακὴ ἐπικράτηση ἑνὸς οἰκουμενικοῦ προτύπου ἀνθρώπου μὲ ἀντίστοιχη ἀποδυνάμωση, μέχρι καὶ ἀφανισμό, τῶν ἰδιαίτερων ἐθνικῶν ἰδεολογιῶν, αὐτῶν τῶν πανίσχυρων μορφῶν συλλογικῆς συνείδησης, ποὺ ταλάνισαν κυρίως τὸν Δυτικὸ Κόσμο κατὰ τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες. Μέσα στὴ δίνη τῆς μεταδολῆς αὐτῆς πρέ- πει νὰ ἰδωθῇ καὶ ἡ ἐθνικὴ ἰδεολογία τῆς σύγχρονης Ἑλλάδος, γιὰ νὰ κατα- νοηθοῦν δαθύτερα καὶ ἀχριδέστερα τὰ συμδαίνοντα σήμερα στὸν τόπο μας. 6 ἐθνική μας συνείδηση παρουσιάζει δύο διαφορετικὲς καὶ ἀντίρρο- Η- ὄψεις, Φαινόμενο μοναδικὸ στὸν κόσμο τῶν ἐθνῶν. Ἡ μία ὄψη συνιστᾷ τὴν παγκόσμια Ἑλλάδα, δηλ. τὶς ἀξίες, τὰ πρότυπα καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ γέννησε ἡ πνευματικὴ μεγαλουργία τῶν ἀρχαίων προγόνων µας καὶ ἀποτελοῦν σήμερα τὴν ἐνεργοποιὸ δύναμη, τὴ φαιὰ οὐσία τοῦ Παγκό- σμιου Πολιτισμοῦ. Εἶναι πλέον κοινὸς τόπος, πὼς ὅ,τι συνιστᾶ σήμερα τὸν Πα- γκόσμιο Πολιτισμὸ (φιλοσοφία, λογική, ἐπιστήμη, ἔρευνα, ἀπόδειξη, πολι- τική, δημοχρατία, ἱστορία, ἀθλητισμός, θέατρο χ.ἄ.) γεννήθηκε καὶ ἤκμασε στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. ᾿Αξιοσημείωτο εἶναι τὸ γεγονός, πὼς τὴν ἐποχὴ ἐκεί- νη, καὶ ὄχι ἀργότερα. σφυρηλατήθηκε καὶ διαμορφώθηκε τὸ πολιτισμικὸ πρότυπο τοῦ Ἕλληνος ᾿Ανθρώπου, ποὺ ξεπέρασε τὰ ὅρια τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς, ἔγινε πανανθρώπινο: «...τὸ τῶν Ελλήνων ὄνομα πεποίηκε μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον "Ελληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας» (Ἴσο- κράτης, «Πανηγυρικὸς» 50-52). Σήµερα τῆς ἡμετέρας παιδείας μετέχουν ἄνθρωποι ἀπ᾿ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς, ὅσοι σκέπτονται, φέρονται καὶ δηµιουρ- γοῦν «ὁμολογουμένως τῇ φύσει» -- ἐλεύθερα, ἔλλογα, ἀδογμάτιστα, μὴ µα- ζικά, μὴ ἐξουσιαστικὰ, μὴ θεοκρατικά. Τὴν ἄλλη ὄψη τῆς ἐθνικῆς µας συνείδησης συνιστᾶ ἡ ἐπίσημη ἰδεολογία τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ποὺ στηρίζεται στὴ δυζαντινὴ ὀρθόδοξη παρά- δοση καὶ σὲ ἕναν ἐκκεντρικὸ κρατισµό, γνωστὸν ὡς Ρωμιοσύνη. Οἱ ἰδεολο- γικὲς καταθολές της θρίσκονται στοὺς πρώτους δυζαντινοὺς αἰῶνες, τὴν ἐποχὴ τοῦ μεγάλου μίσους καὶ τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ διωγμοῦ παντὸς ἑλληνι- κοῦ, τότε ποὺ ἐπιθλήθηκε τὸ πρότυπο τοῦ «δούλου τοῦ Θεοῦ», τοῦ ὑποταγ- μένου στὸν Ἱεχωθᾶ καὶ στοὺς ἐπίγειους ἐκπροσώπους του, τὴν πολιτικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἐξουσία. Ἣ ὀνομασία «Ελλὰς» καὶ ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τοῦ νε- οσύστατου Ἑλλαδικοῦ κράτους ὅπως καὶ τὰ ὁράματα τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Ἐθνεγερσίας δὲν κατάφεραν νὰ ἀποτρέφψουν τὸν χοινωνικὸ καὶ πνευματικὸ μαρασμό. Τὸ διεφθαρμένο καὶ ἔξωθεν ἐξαρτημένο κράτος καὶ ἡ πανίσχυρη