ΤΟ ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΛΕΥΚΑΔΑΣ Συστηματικὴ τοπογραφικὴ ἀνίχνευση θασιξόµενη στὶς πληροφορίες τοῦ Ὁμήρου Ἡ προσπάθεια τῆς παρούσης ἐργασίας διεκδικεῖ µία πρωτο- Ἱπορία συμθολῆς στὴ λύση τοῦ ᾿Οδυσσειακοῦ προθλήµατος, συμπληρώνοντας προηγούμενες ἐργασίες µου. Ἢ συµθολή της, νομίζω, μὲ κατάλληλη ἐρευνητικὴ ἐκμετάλλευση θὰ ἀπο- δώσῃ τοὺς ἀναμενόμενους ἀρχαιολογικοὺς καρπούς, ὥστε ἡ µέχρι σήµερα ἐκδηλούμενη ἀπογοήτευση νὰ µετατραπῇ σὲ ἀγαλλίαση καὶ χαρά. Ὁ ἀναγνώστης, παρ᾽ ὅλο ποὺ πρέπει νὰ εἶναι ἀπαιτητικὸς γιὰ ἐνημέρωση, θὰ πρέπει νὰ δείξῃ µία σχε- τικὴ ἐπιείκεια γιὰ τὴν παρούσα ἐρευνητικὴ προσπάθεια. 1.ΟΤΟΠΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΕΝΤΟΠΙΣΜΟΣ “Ὁ τοπογραφικὸς ἐντοπισμὸς τῆς πόλης καὶ τῶν ἀναχτόρων τοῦ Ὀδυσσέα θὰ προκύψῃ ἀπὸ τὴν ἀναξήτηση, παράθεση καὶ τεχνικἡ ἀνάλυση τῶν στίχων τοῦ Ὁμήρου, ποὺ ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὸ ὑπὸ μελέτην ζήτημα. Ἡ κατάλληλη διά- ταξή τους θὰ δημιουργήσῃ τὴ δάση τῆς νοητῆς ἀπεικονίσεως τοῦ τοπογραφικοῦ µοντέλλου τῆς ἐδαφικῆς περιοχῆς, ὅπου εἶχαν ἰδρυθῆ ἡ πόλη καὶ τ᾽ ἀνάκτορα τοῦ Οδυσσέα. Στὴ συνέχεια θὰ ἀναζητηθῇ σὲ ἕνα σημερινὸ χάρτη ἡ περιοχὴ ποὺ ἀνταποκρίνεται στὸ «νοητὸ τοπογραφικὸ μοντέλλο», ὥστε νὰ συµπέσουν καὶ νὰ ταυτισθοῦν ἀναμεταξύ τους. «Τὸ πλοῖο µου τὸ ἄραξα στὰ κτήματα πίσω ἀπὸ τὴν πόλη, στὸ λιμάνι τοῦ Ρεί- θρου, κάτω ἀπὸ τὸ δασωμένο Νήιον» (Ὀδύσσεια α 185-186). «Τώρα πρέπει νὰ κατέόω στοὺς συντρόφους μον (ποὺ ἦσαν στὸ λιμάνι τοῦ Ρείθρου)» (Οδύσσεια α303-304). Ἔκ τῶν δεδοµένων τούτων προκύπτουν τρία τοπογραφικὰ στοιχεῖα. Τὸ λιμάνι τοῦ Ρείθρου 6ρισχόταν πέρα ἀπὸ τὰ καλλιεργήσιµα κτήματα. Αὐτὰ πρέ- πει νὰ ἦσαν κοντὰ στὴν πόλη, ἀλλὰ πρὸς τὰ πίσω µέρος της καὶ κάτω ἀπὸ τὸ δα- σωμένο ὕψωμα τοῦ Νήιου. Γιὰ νὰ ὑπάρχῃ ἕνα λιμάνι «πίσω ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Ἰθάκης», σημαίνει ὅτι ὑπῆρχε καὶ ἄλλο ἕνα λιμάνι μπροστὰ ἀπὸ τὴν πόλη. Τὰ δύο λιμάνια ἦσαν παράλληλης κατευθύνσεως καὶ εἶχαν ἔξοδο πρὸς τὴν κοινὴ θά- λασσα τοῦ Ἰονίου Πελάγους. Ὁπότε τὸ ὕψωμα τοῦ δασωµένου Νήιου ὡρίζετο ἀπὸ τὶς ἀκτὲς τῶν δύο παραλλήλων λιμένων. Τὰ ἀνάκτορα εὑρίσκοντο σὲ μία θέ- ση ἀνάμεσα στοὺς δύο λιμένες καὶ ψηλότερα τῆς στάθµης τῆς θάλασσας, γιατὶ ἔπρεπε νὰ «κατεθῇ» κάποιος πρὸς αὐτά. Στὸ κύριο λιμάνι, ποὺ ἦταν μπροστὰ ἀπὸ τὴν πόλη, ὁ μυχός του ἦταν «σὲ πολὺ θάθος» (Οδύσσεια π324). Ἐχτὸς αὐτοῦ