Θεοδόσιέμου, μ’ ἀκοῦς; Πάει κι αὐτό, πέρασε. Εὐτυχῶς, διότι εἶχε ἀρχίσει νὰ μὲ πιάνῃ φαγούρα στὸ σδέρκο. δὲν εἶναι δὰ καὶ λίγο νὰ ὄλέπω γιὰ δεκαπέντε ἡμέρες συνέχεια αὐτὰ ποὺ ἐδῶ καὶ 16 αἰῶνες εἶχα πετάξει στὸ σκοτάδι, ὥσπου μιὰ μέρα ξεπετάχτηκαν σὰν τοὺς μαϊντανοὺς ὁ Ζάππας κι ἕνας κουτόφραγκος δαρῶνος καὶ τὰ ἀνέστησαν. Καὶ ποῦ τὸ ἔκαναν | αὐτό; Μέσα στὸ Καλλιμάρμαρο, ποὺ γιὰ χίλια ἑξακόσια χρόνια τὸ εἶχα μετατρέψει σὲ ̓ «νομὴν προδάτων», ἀκολουθώντας πιστὰ τὶς ὁδηγίες τοῦ Ιεζεκιήλ μου καὶ τοῦ Γιαχ- ἢ ̓ δέ μου. Σὰν νὰ μὴν ἔφτανε αὐτό, ἦρθε καὶ σὲ κάτι χρόνια ἀργότερα ἡ θεσμοθέτηση τῆς τελετῆς ἁφῆς τῆς φλόγας στὴν ̓Ολυμπία. Αὐτὴ κι ἂν μοῦ ἔχῃ τσουρουφλίσει τὰ μπατζάκια! Νὰ δλέπῃς τώρα δρομεῖς μὲ ὑγρὰ ἀπὸ συγκίνηση μάτια νὰ τὴν μεταφέρθουν στὴν ἄλλη ἄκρη τῆς γῆς, νὰ δλέπῃς ὀρχῆστρες καὶ χορῳδίες νὰ ψάλλουν τὸ «ἀρχαῖο πνεῦμα ἀθάνατο» καὶ νὰ σοῦ 'ρχεται νὰ μασήσῃς ἀμπούλα μὲ ὑδροκυάνιο. ἔΑχ, Μεγάλε Θεοδόσιέμου, εὐτυχῶς ποὺ δὲν ζῇς, γιὰ νὰ δῇς τὰ καζάντια μας. Ποιὅς νὰ σοῦ τό ̓λεγε, ὅτι αὐτὸ ποὺ μὲ τόση ἀποφασιστιχότητα καὶ ζῆλο ἔθαψες, θὰ φύτρωνε, θὰ ὁλάσταινε καὶ θὰ καρποφοροῦσε ὕστερα ἀπὸ τόσους αἰῶνες; Ὅσο πιὸ όαθιὰ τὸ κατέχωσες, τόσο καλύτερα ρίζωσε. ̓Αλλὰ ἐσὺ ποῦ νὰ τὸ καταλάδῃς αὐτό, δρὲ μαῦρε! Προτίμησες τὴ δία ἀπὸ τὸ λάου-λάου. ̓ Ενῷ ἐγὼ τὸ παίζω πιὸ «κύριος». Οἱ μέθοδοί μου εἶναι πιὸ ἐκλεπτυσμένες. Θυμήσου, ἀείμνηστε ἀδελφέ, τὴ σφαγὴ στὸ Μόναχο τὸ 72, τὸ μποὔκοτὰζ στὴ Μόσχα τὸ δ0, τὴν ἐμπορευματοποίηση στὸ /Λὸς”Αντζελες τὸ ̓δ4, τὰ ἀλλεπάλληλα κρούσματα ντόπινγκ στὴ Σεοὺλ τὸ 88 καὶ πές μου ὅτι μὲ παραδέχεσαι. "Εχω ἀνάγκη ἀπὸ λίγη αὐτοπεποίθηση. Κάνω μὲν τὰ κόλπα μου, γιὰ νὰ ἐκφυλίσω τὴν ̓Ολυμπιακὴ ̓Ιδέα, ἀλλὰ δὲν ἀποδίδουν τόσο γρήγορα, ὅσο θὰ ἤθελα. Τώρα λοιπὸν ποὺ καθαρίσαμε καὶ μὲ τὸ Σύδνεῦ, ἄκου τί σκέπτομαι νὰ ἐμθάλω στὴν ἑπόμενη ̓Ολυμπιάδα τῆς Αθήνας: Πρῶτον, νὰ τσακίσω τὸ ἠθικὸ τῶν Ρωμιῶν μὲ ἀναθολὲς καὶ ὑπαναχωρήσεις στὰ ἔργα προετοιμασίας, δεύτερον νὰ τοὺς ἀποσπάσω τὴν προσοχὴ ἀπὸ τὸν εὐγενῆ ἀθλητισμὸ (μολονότι τὸ ὄλέπω κομματάκι δύσκολο, μὲ τόσα μετάλλια ποὺ κουδάλησαν τὰ παιδιά τους), τρίτον νὰ διοχετεύσω στὸν Τύπο μου μερικὰ σκανδαλάκια περὶ διαπλοκῆς, γιὰ νὰ τοὺς ἀποπροσανατολίσω καὶ τέταρτον, ἐφ ̓ ὅσον τελικὰ δὲν ἀποφευχθῇ ἡ τέλεση τῶν ̓Αγώνων στὴν ̓Αθήνα, νὰ ἐπέμδω στὸ τελετουργικὸ τῆς ἔναρξης καὶ νὰ ἀλλάξω τὸν ̓Ολυμπιακὸ “Ύμνο μὲ ἀναπομπὴ προσευχῆς στὸν ἐξωσυμπαντικὸ μπαμπᾶ μας. Θεοδόσιέ μου, μ ̓ ἀκοῦς, ἢ τὰ λέω στὸ δρόντο; Κατάλαδα, μᾶλλον τὸ δεύτερο συμ- ἢ δαίνει. Ποῦ νὰ μὲ ἀκούσῃς, ἐκεῖ πού δρίσκεται. ̓Ελπίζω τουλάχιστον νὰ μὴ μὲ φασκελώνῃς. ̓Εγὼ πάντα σὲ θυμᾶμαι μὲ νοσταλγία, καθὼς ἤσουν ἀπὸ τοὺς λίγους πράκτορές μου, ποὺ ἔκαναν στὸ ἀκέραιο τὸ καθῆκον τους. Γλοιώδης, ποταπὸς καὶ ἐλεεινός, πῶς νὰ μὴ σὲ ἐντιμήσω; Μπορεῖ μακροπρόθεσμα νὰ ἀπέτυχες, ἀλλὰ ἡ προσπάθειά σου ἔμεινε στὴν ἱστορία ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ φωτεινότερα (ἢ μᾶλλον «σκοτεινότερα») παραδείγματα καταστροφῆς τοῦ μιαροῦ πολιτισμοῦ τῶν ἀκατονόμαστων. ̓Εγὼ τί κάνω τώρα; Πῶς θὰ καλμάρω καὶ θὰ σδήσω τὸ ἀληγὲς ἀθάνατο ἀρχαῖο πνεῦμα, τοῦ ὁποίου τὰ μποφὼρ ὅσο πᾶνε καὶ αὐξάνονται; Τὸ ἀνησυχητικώτερο εἶναι, μήπως πνεύσῃ κατά ̓δῶ καὶ μὲ ξεσχεπάσῃ. Τότε εἶναι ποὺ θὰ μὲ πάρῃ γιὰ τὰ καλὰ τὸ Σάρωθρον