Ὁ θεὸς τῆς χαρᾶς ἄρχων τοῦ τρόμου Πολλὲς χιλιετίες πρὶν ἀπὸ τὴν ἐποχή μας, ὁπωσδήποτε πρὶν ἀπὸ τὸ 5.000 π.Χ., ἡ ἀνθρωπότητα ἀπήλαυσε τὰ ἀγαθὰ ἑνὸς παγκόομιου πολιτισμοῦ, ποὺ δὲν μοιάζει ποιοτικὰ μὲ τὴν σημερινὴ πολιτιστικὴ κατάσταση τῆς Γῆς. Ὃ χαμένος μεγάλος πολιτισμὸς τοῦ Διός, ὁ ὁποῖος στοιχειοθετήθηκε ὡς ἀναμφίδολη ἱστορικὴ πραγματικότητα γιὰ πρώτη φορὰ στὸ Περιοδικὸ αὐτὸ κυρίως ἀπὸ τὸν μεγάλο ἐρευνητὴ τῆς “Ἑλληνικῆς Γλώσσας καὶ τοῦ ἀπώτατου ἑλληνικοῦ παρελθόντος ἀείμνηστο ἐπιστήθιο φίλο τοῦ ὑπογράφοντος τὸ ἀρθρίδιο αὐτὸ καὶ συνεργάτη τοῦ «Δαυλοῦ» ἀπὸ τὸ 1982 ἕως τὸν ἀδόκητο θάνατό του τὸ 199] ̓Ηλία Τσατσόμοιρο, ἐξαφανίσθηκε ὕστερα ἀπὸ τὴν ὁλοκληρωτικὴ καταστροφὴ (πιθανώτατα λόγῳ μετεωρολογικῶν ἢ ἡ φαιστειακῶν φαινομένων τρομακτικῆς ἐντάσεως) τῆς κοιτίδας του, τοῦ ἑλληνικοῦ γεωγραφικοῦ χώρου, ἀφήνοντας ὡς μόνο ἀκέραιο διασωθὲν μνημεῖο του τὴν γλῶσσα του, τὴν μητέρα γλῶσσα τῶν γλωσσῶν, τὴν “Ελληνικὴ Γλῶσσα. Τὸ μεγαλειῶδες αὐτὸ δημιούργημα, τὸ ὕψιστο καὶ τελειότατο ἐπίτευγμα τοῦ εἴδους ἄνθρωπος, εἶναι μόνο του ἀρκετό, ̓ γιὰ νὰ ἀποδείξῃ τὴν ὕπαρξη τοῦ πολιτισμοῦ ποὺ τὸ ἐδημιούργησε, ἀλλὰ καὶ νὰ μᾶς δώσῃ μία σαφῆ ἰδέα τῆς ἀσύλληπτης ἀκόμη καὶ σήμερα ἀνάπτυξης σ ̓ ὅλους τοὺς τομεῖς, ποὺ ἐπετεύχθη στοὺς παμπαλαίους ἐκείνους χρόνους. Γλῶσσα -- Πολιτισμός: καὶ οἱ μυριάδες πανάρχαιες ἑλληνικὲς λέξεις, ποὺ ἔφθασαν ἕως τὸν "Όμηρο ἀπὸ τὰ δάθη τῶν χιλιετιῶν, ἀποτελοῦν, γιὰ ὅσους ἔχουν δρεῖ τὸ κλειδὶ τῆς ἀποκωδικοποιήσεώς τους, ἕκαστη ἐξ αὐτῶν καὶ μία ἀναμφισδήτητη ἀπόδειξη τοῦ ἐπιπέδου σκέψεως καὶ ξωῆς (ὅπως ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὴν κάθε ἔννοια - λέξη) ἐκείνων ποὺ τὴν ὠνοματοθέτησαν. Καὶ ἂν ἀκόμη ἡ ἑλληνικὴ γῆ ἔκρυδε διὰ παντὸς ἑρμητικὰ τὰ λείψανε τοῦ Πολιτισμοῦ τοῦ Διός, ὁ ὁποῖος «ἐπῆλθε τὴν οἰκουμένην ἅπασαν», ἐκπολιτίξοντάς την κατὰ 4ιόδωρο τὸν Σικελιώτη, καὶ πάλι-- χάρη στὴ γλῶσσα - δὲν θὰ ὑπῆρχε δάσει τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων θέμα ἀμφισδητήσε[ ως τῆς πανάρχαιας αὐτῆς πολιτισμικῆς ἐποποιίας. ̓Αλλὰ μετὰ τὴν δημοσίευση πληθώρας ἐρευνῶν καὶ πληροφοριῶν ἀπὸ ἀρχαιολογικὲς ἀνασκαφὲς κατὰ τὰ 4 τελευταῖα χρόνια στὸν «4», οἱ ὁποῖες θεμελιώνουν μὲ πλήρη ἐπάρκεια α) τὴν ὕπαρξη ἑλληνικῆς γραφῆς καὶ γλώσσας τουλάχιστον πρὸ τοῦ 5.000 π.Χ. στὸν ἑλληνικὸ χῶρο καὶ 6) ὅτι ὁ παμπάλαιος παγκόσμιος ἑλληνικὸς πολιτισμὸς εἶχε