14518 ΔΑΥΛΟΣ:/228, Δεκέμόριος 2000 εἶναι ἕνα σοδαρὸ περιοδικό, ποὺ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἐπανελλήνισι χωρὶς ἀκρότητες καὶ ὑπερθολές. Καὶ ἰδού: Ἐπίθεσι κατὰ τοῦ ὠραιοτάτου δένδρου, τοῦ φοίνικα, ἀπὸ τὸν ταχτικὸ συνεργάτη σας κ. Π. Γλάρο. Στὸ τεῦχος σας ὑπ) ἀρ. 226, σελ. 14378 μᾶς γνωστοποιεῖ: «... οἱ γεωπόνοι μας ἀρκοῦνται στὸν ὑπαλληλικό τους ὕπνο... ἐνῷ οἱ φοίνικες σκοπίμως προωθοῦνται πρὸς φύτευσιν». Μὰ τὸν Δία, ποτὲ δὲν θὰ πιστεύαμε κάτι τέτοιο, δεδομένου ὅτι τὰ ἐν λόγῳ δέν- ὅρα ἀπεικονίζονται σὲ μυκηναϊκὲς τοιχογραφίες(6λ. Ι. Κριτσέλη - Προδθίδη, «Τοιχογραφίες τοῦ θρησκευτικοῦ κέντρου τῶν Μυκηνῶν»), φύονται συνεπῶς ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων στὴν πατρίδα μας. "Ας μὴ ὑπερδάλλουμε λοιπόν, δίδοντες δικαιώματα στοὺς πολεμίους τῆς ἰδέας τῆς ἐπανελληνίσεως. Μετὰ τιμῆς Ἰάσων Χρυσοσπάθης ̓Αθῆναι Ἢ μέθοδος «Σὲ ἀγκαλιάζω γιὰ νὰ σὲ πνίξω» στὰ κανάλια σχόλιά τους γιὰ τὸν Πεισίστρατο ἦσαν περίπου ἀνάλογα) μὲ τέτοια γαμφὴ μύτη, κυριολεχκτικῶς «γερακίσια», τὴν ὁποία ἀνθρωπολογικῶς ἀπαντᾶ κανεὶς μόνο στοὺς Σημίτες καὶ ὄχι φυσικὰ στοὺς Ἕλληνες, Ξ-Διαθεθαίωσαν, ὅτι οἱ ̓Αθηναῖοι ἀγγειοπλάστες δούλευαν στὰ σκοτεινὰ (1) δρομάχια τῆς Αθήνας -- σχόλιο ὅτι τὰ ἀγγεῖα ποὺ Φφιλοτεχνοῦσαν δὲν ἦταν καὶ τίποτα τὸ σπουδαῖο. [Αλήθεια στὴν πατρίδα τους τί εἶχαν τὴν ἀντίστοιχη χρονικὴ περίοδὀ νὰ ἐπιδείξουν στὴν ἀγγειοπλαστικὴ οἱ ἄνθρωποι μὲ τὶς γαμψὲς μύτες;] ̓Ανεφέρθησαν καὶ ἄλλα πολλά, ὑποτιμητικὰ γιὰ τοὺς Σπαρτιάτες, τὸν ̓Αχιλλέα κ.τ.λ. Σὲ τηλεφώνημά μου πρὸς τὸν ἐν λόγῳ τηλεοπτικὸ σταθμὸ μία νεαρὰ ἀπὸ τὸ Τμῆμα Δημοσίων Σχέσεων (τηλ. 016903.463) μοῦ ἀπάντησε, ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ δεχθῇ τὶς διαμαρτυρίες καὶ τὶς ἐνστάσεις μου. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ θὰ ἤθελα νὰ συγχαρῶ τὸν κ. Σαράντο Πάνα γιὰ τὸ ἐκπληκχτικὸ ἄρθρο τοῦ μὲ τίτλο «Ποοπαγανδίζονται Φωνη τικῇ γραφὴ καὶ τὸ {ατινικὸ ̓ Αλφάόητο στὰ Α.Ε.Ι.», «Δαυλός», τεῦχος ̓Οχτωδρίου 19090, Φιλικὰ Στέφανος ]. Βαθούρας Κύριοι, Τὴν Κυριακὴ (Ἡλίου ἡμέρα κατὰ τοὺς προγόνους μας), 17/9/2000 καὶ ὥρα 15.00 περίπου, τὸ «Μεγάλο Κανάλι» (ΜΕΟΑ (παππε/!) παρουσίασε μίαν ἐκπομπὴ ἵστοοικοῦ περιεχομένου («ντοκυμανταὶρ») μὲ θέμα σχετικὸ μὲ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ τὴν ἀρχαία ̓Αθήνα. Σημείωσα καὶ ἐνθυμοῦμαι μερικὲς ἀλλοιώσεις τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, τὶς ὁποῖες καὶ σᾶς ἀναφέρω. Οἱ Εένοι παρουσιαστὲς τῆς ἐκπομπῆς: -Τόνισαν, ὅτι ὁ πολιτισμὸς δὲν μποροῦσε νὰ ἀναπτυχθῇ σὲ περιοχὲς ποὺ δὲν εἶχαν μεγάλες πεδιάδες, καὶ ἄρα ἔτσι συνέδη καὶ στὴν “Ἑλλάδα, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν Αἴγυπτο, τὴν ̓Ασσυρία χ.λπ. (στὴν ὀθόνη προεδάλλοντο τὰ πυκνὰ ὄρη τῆς Ἑλλάδας...). -Εἶπαν, ὅτι ἥρωες ἦσαν οἱ ἄνδρες οἱ ὁποῖοι κατέόθαλαν προσπάθειες νὰ φονεύσουν ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερους ἄνδρες καὶ νὰ γοητεύσουν ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερες γυναῖκες! Αὐτὸς εἶναι ὃ ὁρισμὸς τοῦ ἥρωος κατὰ τὸν σοφὸ κάτοχο διδακτορικοῦ διασήμου πανεπιστημίου τῆς Ἑσπερίας, ἕναν ἐκ τῶν παρουσιαστῶν - συντελεστῶν τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ πονήματος. --Παρουσίαζαν γιὰ ἀρκετὸ χρόνο ἕναν ἠθοποιό, ποὺ ὑπεδύετο τὸν Κλεισθένη (τὸν ὁποῖο σχεδόν «ἔθαψαν», ἐνῷ καὶ τὰ Ὃ Πλάτων, ὁ Συκουτρῆς καὶ ὁ μισελληνισμὸς τῆς Ρωμιοσύνης Κύριε διευθυντά, Στὸ ἔνθετο περιοδικὸ τῆς ἐφημερίδας