" Περὶ ἀναθιώσεως τοῦ Δωδεκαθέου ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα ἀποτέλεσε μόνιμη καὶ σχεδὸν ἀποκλειστικὴ 6 πηγὴ ἔμπνευσης τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πνεύματος ἀπὸ τὴν ̓Αναγέννηση καὶ ἔκτοτε. Ἡ διανόηση τῆς Δύσης κατάλαθε, πὼς ἡ πνευματικὴ πρόοδος εἶναι δυνατή, μόνο ἂν ὁ ἄνθρωπος ἐπανέλθῃ στὶς ἀξίες καὶ ἀρχὲς τῆς Ἑλληνικότητας. Ὃ στοχασμὸς προσέτρεξε στὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία, ἐπιστήμη καὶ πολιτική, ἡ δὲ τέχνη στὴ διαχρονικὴ - κλασικὴ αἴσθηση τοῦ ὡραίου καὶ ἀληθινοῦ. Ἱδρύθηκαν σχολές, ἕδρες, ἀκαδημίες μελέτης τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς «ἑλληνογνωσίας» περιλαμθάνεται καὶ ἡ ἑλληνικὴ ἀντίληψη περὶ θείου. (Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ δύσκολα θὰ μποροῦσε νὰ ὀνομαστῇ «θρησκεία» μὲ τὸ σύγχρονο ἑθραιογενὲς ἐξουσιαστικό της νόημα.) Ἡ Ἑλληνικὴ «θρησκεία» μελετήθηκε διεξοδικὰ ἀπὸ πλῆθος κλασσικῶν φιλολόγων, φιλοσόφων καὶ ἵστορικῶν κατὰ τὰ τελευταῖα 500 χρόνια. Οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ὅμως κατενόησε στὴν ὁλότητά της τὴν θρησκεία τῶν Ἑλλήνων, πολὺ δὲ περισσότερο δὲν ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ προτείνῃ τὴν «ἀναθίωσή» της μέσα στὸν σύγχρονο κόσμο. (Φιλοσοφικὸ καὶ μόνο ὑπόδαθρο εἶχαν καὶ οἱ ἐκδηλώσεις ποὺ ξεκίνησαν ὁ Πλήθων καὶ οἱ ἀείμνηστοι ΚΚ. Τσάτσος καὶ Ἱ. Θεοδωρακόπουλος.) Τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἄμεσης ἀντίδρασης ἀπ ̓ τὴν πανίσχυρη χριστιανοσύνη δὲν ἦταν ἡ κύρια αἰτία ποὺ δὲν ἀναθίωσαν οἱ ἀρχαιοελληνικὲς θρησκευτικὲς δοξασίες στὴν ἑλληνίζουσα Εὐρώπη. Φαίνεται νὰ εἶχαν κατανοήσει, πὼς οἱ θρησκευτικὲς ἀντιλήψεις ὡς 6θιωματικὲς καταστάσεις καὶ συμθολικὲς ἀπεικονίσεις ἀφοροῦν στὴν ἐποχὴ ποὺ τὶς γεννᾶ καὶ τὶς διατηρεῖ ἀπροσκόπτως καὶ πὼς εἶναι ἀδύνατο νὰ «ἀναστηθοῦν» σὲ ἄλλες ἐποχές. Ἐπηρεασμένοι καὶ ἀπὸ τὴν ἐθνογραφία καὶ τὴν ἀνθρωπολογία οἱ Εὐρωπαῖοι διανοητές, ἀπὸ τὴν γνώση δηλαδὴ ποὺ ἔφερναν οἱ ἐθνολόγοι ἀπὸ διάφορα μέρη τῆς γῆς, πίστευαν πὼς ἡ θρησκεία ἐκπηγάζει ἀπὸ τὸ κοσμοείδωλο κάθε ἔθνους, ποὺ εἶναι διαφορετικὸ σὲ κάθε ἐποχή. Ὃ διάσημος ”Αγγλος ἀνθρωπολόγος Ε. Ταίηλορ ἔλεγε, πὼς δὲν ἀρκεῖ νὰ ζήσῃς κοντὰ σὲ μιὰ φυλή, γιὰ νὰ κατανοήσης τὶς δοξασίες της, πρέπει νὰ γεννηθῆς μέσα σ ̓ αὐτή. αρὰ ταῦτα τὸν τελευταῖο καιρὸ ὁλοένα καὶ περισσότερο προκαλοῦν δημοσιογραφικὸ ἐνδιαφέρον ἐκδηλώσεις καὶ τελετές, ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, ποὺ ἀποσκοποῦν -- ὅπως οἱ διοργανωτές τους διακηρύττουν -- στὴν ἀναθίωση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς θρησκείας, στὴ λατρεία τῶν Ὀλυμπίων θεῶν. Εἶναι αὐτονόητο, πὼς οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι ἐλεύθεροι νὰ ἐκφράζουν τὶς δικές τους θρησκευτικὲς δοξασίες καὶ νὰ ἴερουργοῦν ὅπως αὐτοὶ νομίζουν, πρᾶγμα ποὺ πράττουν ἄλλωστε δεκάδες