Ὃ συμπαντιχκὸς «λόγος» καὶ τὸ «μέτρον» ὡς ἀξίες τοῦ ἀρχαίου Ἕλληνα ἀθλητῆ ΔΕΚΑΜΗΝΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ -ΚΑΘΑΡΣΗ-ΟΡΚΟΣ Γιὰ νὰ δώσῃ ὁ ἀρχαῖος ἀθλητὴς ὅρκο, ἔπρεπε νὰ καθαρθῇ προηγουμένως. Ἡ κάθαρσι ἐπέρχεται μέσα ἀπὸ τὴν αὐτογνωσία τοῦ ἀτομιχοῦ καὶ ὁμαδικοῦ Ἐγώ. Αὐτὸ τὸ Ἐγὼ ἀντιστοιχεῖ στὸ Συμπαντικὸ σύνολο, τὸ ὁποῖο, ἐνῷ εἶναι κατατμημένο σὲ ἄπειρα μέρη, ἀποτελεῖ τὸ Ἕνα καὶ ὡς Ἕνα ὑπάρχει. Μετὰ τὴν κάθαρσι καὶ τὴν πνευματιχὴν ἀνύψωσι τοῦ ἀνθρώπου κατακτᾶται ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ἀρετή, δῆλά δη ὁ Λόγος. Ἐὰν ὁ Λόγος εἶναι ἡ ὑπερτάτη ἀρχή, ἡ ὁποία ἑνώνει καὶ συντηρεῖ τὸν κόσμο, Μέτρον εἶναι ἡ ἐναρμόνιση, ὁ «συγχρονισμὸς» μὲ τὸν παγχόσμιο ρυθμό. Λόγος καὶ Μέτρον εἶναι νόμοι παγκόσμιοι, εἶναι ἰδέες, θεότητες. Αὐτὲς οἱ ἰδέες ἦταν γνωστὲς στοὺς μυημένους ἀρχαίους Ἕλληνες, τὶς ὁποῖες. ἐφήρμοζαν κατὰ τὴν δεκάμηνη παραμονὴ καὶ προετοιμασία τῶν ἀθλητῶν στὴν. Ολυμπία πρὸ τῶν ἀγώνων. Ἢ ἐννοιολογικὴ ἀνάλυσι τῆς λέξεως Μέτρον, συμφώνως μὲ τὴν ριζοσπαστικῆν ἔρευνα τοῦ ̓Ἠλ. Τσατσόμοιρου («Ιστορία Γενέσεὡς τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσας. -- ̓Απὸ τὸν ἕλλοπα θηρευτὴ μέχρι τὴν ἐποχὴ τοῦ Διός. -- Ἢ ἀποκωδικοποίηση τοῦ ̓Ελληνικοῦ ̓Αλφαδήτου», ἐκδόσεις «Δαυλὸς» 1991) μᾶς ἀποκαλύπτει: «Ἢ μάθησι -- Λόγος ὁδηγεῖ μὲ ουθμὸ -- συγχρονισμένα εἰς πάντα χῶρον, ὅπου καὶ κατοικεῖ.» Ὃ Ἡλ. Τσατσόμοιρος τὰ εἶπε μὲ μίαν ἀνάλυσι, ποὺ χώρεσε μέσα σὲ μία φράσι. ̓Αποκαθαρμένοι καὶ ἐξαγνισμένοι οἱ ἀθλητὲς μὲ ὁδηγὸ τὴν ἀρετὴν ἔφθαναν στὴν τελειοποίησι. Τρία εἶναι τὰ ἀπαιτούμενα στοιχεῖα, γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν ἀρετή: Φύσι, φυσικὴ ἱκανότητα, θεωρία - μάθησι - ἄσκησι. (Οἱ ἀρετὲς κατὰ τὸν ̓Αοιστοτέλη διακρίνονται σὲ σωματικές, διανοητικὲς καὶ ἠθικές.) Τελετὲς καθαρμοῦ γίνονταν παντοῦ, σὲ κάθε ἐπαφὴ μὲ τὸ θεῖον καὶ σὲ ὅλες τὶς μορφὲς τῆς μυήσεως, σὲ κρίσιμες ψυχικὲς καταστάσεις ἀσθενείας καὶ αἰσθημάτων ἐνοχῆς. Τὸ πιὸ διαδεδομένο φυσικὸ ὑλικὸ καθαρμοῦ εἶναι τὸ νερό. Κατὰ τὴν τελετὴ ὁρκωμοσίας τῶν μετεχόντων στοὺς ἱεροὺς πανελληνίους ἀγῶνες τῶν Ἰσθμίων οἱ ἀθλητὲς ὠρκίζονταν μπαίνοντας μέσα στὸ νερό. Τυφλός, ἄκαμπτος, ἀκαταμάχητος ὁ θεὸς Ὄρκος ἀνεδύθη ἀπὸ τὸ 6άθος τοῦ χρόνου. «Υἱὸς τῆς "Εριδος», «μεγάλη συμφορὰ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους», («Θεογονία»). Τὸ κείμενο τοῦ ὅρκου εἶναι ὕμνος, ὕμνος ἀναγνωρίσεως τοῦ νικητῆ (ὕμνος στὸ Σῶμα). ̓Αγωνίζονται οἱ ἀθλητὲς γυμνοί, γιατὶ ἦταν ἐνδεδυμένοι μὲ τὴν ἀρετὴ (ὕμνος στὴν Ψυχή). Καταξιώνονταν οἱ σωφρονέστεροι (ὕμνος στὸ Πνεῦμα). Ὅρκο ἔδιδαν καὶ οἱ θεοί. Ὁ πιὸ μεγάλος ἐκεῖνος τῆς Στυγός. Σ ̓ αὐτὴν ὡρκίζονταν οἱ θεοὶ ὅρκον ἀπαράδατον, ποὺ κανεὶς δὲν τολμοῦσε νὰ καταπατήσῃ. Κοντὰ στὰ Τύανα ὑπάρχει κάποια πηγὴ ἀφιερωμένη στὸν Ὅρχιο Δία, τὸν ὁποῖον ὠνόμαζαν ̓Αδασμαῖον. Ἡ πηγὴ ὄγάζει κρύο νερό, ποὺ παφλάζει, ὅπως ἀκριδῶς ἕνα καζάνι τὸ ὁποῖο θερμαίνεται. Τὸ νερὸ αὐτὸ εἶναι «φιλικὸ» καὶ «γλυκὸ» γιὰ