ΜΕΤΕΟΡΙΣΗΜ ο 1 Ἡ ἰδέα τῆς ποιοτικῆς διαβαθμίσεως τῶν ἀτόμων ἔρχεται βέβαια σὲ πλήρη ἀντίθεση πρὸς τὴν ἀρχὴ τῆς ἱσότητας. Γνωρίζω πολὺ καλὰ ὅτι ἡ δίκαϊιη ἀντιπαράθεση τῶν δύο αὐτῶν ἀντιλήψεων κι ἡ ἐλεύθερη διερεὐνησή τους, εἴτε συγκριτικὰ εἴτε αὐτοτελῶς, εἶναι σήμερα ἄχαρι ἔργο. Σὲ μιὰ ἐποχὴ παγκυριαρχίας τοῦ δογματισμοῦ, κατὰ τὴν ὁποία οἱ πιὸ ἀφύσικες, ἄλογες καὶ αὐθαίρετες «ἀρχὲς» εἰσέρχονται συμβατικὰ στὴ ζωή μας καὶ καθιερώνονται σὰν «ἀξίες» γενικῆς παραδοχῆς ἀλλὰ καὶ σὰν ἱερὲς δοτὲς «ἀλήθειες», τὸ νὰ ἀμφισβητῆς τὴν ἀλήθεια τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητας καὶ νὰ μὴν ἀπορρίπτης τὴν ἐκδοχὴ ὅτι οἱ ἄνθρωποι καὶ ἀπὸ βιολογικὴ καὶ ἀπὸ πνευματικὴ καὶ ἀπὸ ἠθικὴ ἄποψη δὲν εἶναι ὅμοιοι ἤ ἴσοι, τοῦτο ὁπωσδήποτε σὲ τοποθετεῖ στὴν ὄχι εὐχάριστη θέση τοῦ μὴ συμπλέοντος μὲ τὸ γενικὸ ρεῦμα. "Αν ληφθῆ ἐπιπρόσθετα ὑπ ̓ ὄψιν ὅτι ἱσότητα σήμερα σημαίνει «προοδευτισμός», εἶναι βέβαιο ὅτι οἱ ἱστάμενοι μὲ κριτικὴ διάθεση ἔναντι τῆς σύγχρονης αὐτῆς θεᾶς κινδυνεύουν ὁλοφάνερα νὰ χαρακτηρισθοῦν «ἀντιδραστικοὶ» καὶ «ἀρτηριοσκληρωτικοί», ἄν ὄχι ἀκόμα χειρότερα. ̓Αλλὰ τὸν 4αυλὸ οὐδέποτε ἐνδιέφερε ἤ ἐπηρέαζε οὔτε ὁ «προοδευτισμὸς» οὔτε ἡ «ἀντιδραστικότητα»: πρόκειται περὶ καθαρὰ τεχνητῶν ἐξουσιαστικῶν ταμπελλῶν, ἀσυνάρτητων πρὸς ἄλλες ἀνώτερες ἀντιλήψεις καὶ ἰδέες, ὅπως π.χ. τῆς ἀλήθειας ἤ τῆς ἐλευθερίας, Ὃ «προοδευτισμὸς» καὶ ἡ «ἀντιδραστικότητα» καλύπτουν καταστάσεις ποὺ μπορεῖ --ἐναλλακτικὰ--νὰ μὴν ἔχουν καμμιὰ σχέση οὔτε μὲ τὴν ἀλήθεια οὔτε μὲ τὴν ἐλευθερία. Τελικὰ τὰ δύο αὐτὰ τεχνητὰ ἤ συμβατικἀ ρεύματα κἀταντοῦν, ἀπὸ ἀξιολο- γικὴ ἄποψη, νὰ μὴ σημαίνουν τίποτα ἀπολύτως καὶ μεταξύ τους νὰ μὴν διαχωρίζωνται, ὡς πρὸς τὴν οὐσία τους, σὲ τίποτε ἀπολύτως, ξεταζόμενη ἀπὸ ἄποψη ἀλήθειας κι ἐλευθερίας --ἄν αὐτὲς οἱ δύο ὑπέρτατες ποιότητες ἐξακολουθοῦν νὰ μᾶς ἐνδιαφέρουν-- ἡ ἀρχὴ τῆς ἰσότητας ἀποτελεῖ ἐξώφθαλμα παραβίασή τους, κατάργησή τους, ἄρση τους. Ἰ]σώνοντας τὰ ἄνισα ἀλλοιώνω τὸ Ἄπαρκτὸ μέγεθός τους, τὸ μεταβάλλω. Κάνοντας τὸν μικρὸ μεγαλύτερο ἀπ ̓ ὅ,τι εἶναι καὶ τὸν μεγάλο μικρότερο ἀπ ̓ ὅ,τι εἶναι, προκειμένου νὰ τοὺς φέρω στὰ ἴδια μέτρα, καταστρέφω ταυτόχρονα τὶς «φυσικὲς» διαστάσεις καὶ τῶν δύο. Καταστρέφω τὴν ἴδια τὴν γνήσια κι αὐθεντικὴ ὑπαρξή τους. Πρόκειται γιὰ καθαρὰ βίαιη, αὐθαίρετη καὶ τυραννικὴ πράξη, ποὺ τ ̓ ἀποτελέσματά της εἶναι αὐτόχρημα διαστρεβλωτικὰ καὶ γιὰ τὸν μικρὸ καὶ γιὰ τὸν μεγάλο. Θάλεγα, ὅτι μετὰ τὴν ἐπέμβασή μου αὐτὴ καὶ ὁ μικρὸς καὶ ὁ μεγάλος δολοφονοῦνται, παύουν οὐσιαστικὰ νὰ ὑπάρχουν, ἀφοῦ κανένας ἀπ ̓ αὐτοὺς πιὰ δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ φύσει ἦταν, ἀλλὰ ἔχει μεταβληθῆ σὲ κάτι ἄλλο, ἄσχετο μὲ τὸν ἑαυτό του. Δὲν χρειάζεται, νομίζω, νὰ ἐπιμείνω στὴ θεωρητική μου αὐτὴ ἀνάλυση, γιὰ ν ̓ ἀποδείξω, ὅτι τὰ προϊόντα αὐτὰ τῆς ἐξισωτικῆς μου κακοποιήσεως δὲν εἶναι πιὰ οὔτε ἐλεύθερα οὔτε ἀληθινὰ ὄντα. Ἔγκλειστα μέσα στὶς καινούργιες ἀφύσικες «διαστάσεις» ποὺ αὐθαίρετα τοὺς προσέδωσα, μεταπίπτουν μοιραῖα σὲ κατάσταση, ἄς μοῦ ἐπιτραπήῆ νὰ πῶ, ὀντολογικῆς διαστροφῆς, δὲν ἐντάσσονται πιὰ στὴν «παλίντροπον ἁρμονίην» ποὺ τὰ ἕνωνε μὲ τὸ σύμπαν, μεταβάλλονται σὲ ἐκτοπλάσματα καὶ