ΜΕΤΕΟΡΙΣΗΜ ο 1 Ἡ ἰδέα τῆς ποιοτικῆς διαβαθµίσεως τῶν ἀτόμων ἔρχεται βέβαια σὲ πλήρη ἀντίθεση πρὸς τὴν ἀρχὴ τῆς ἱ- σότητας. Γνωρίζω πολὺ καλὰ ὅτι ἡ δί- καϊιη ἀντιπαράθεση τῶν δύο αὐτῶν ἀν- τιλήψεων κι ἡ ἐλεύθερη διερεὐνησή τους, εἴτε συγκριτικὰ εἴτε αὐτοτελῶς, εἶναι σήµερα ἄχαρι ἔργο. Σὲ μιὰ ἐποχὴ παγκυριαρχίας τοῦ δογματισμοῦ, κα- τὰ τὴν ὁποία οἱ πιὸ ἀφύσικες, ἄλογες καὶ αὐθαίρετες «ἀρχὲς» εἰσέρχονται συμβατικὰ στὴ ζωή μας καὶ καθιερώ- νονται σὰν «ἀξίες» γενικῆς παραδο- χῆς ἀλλὰ καὶ σὰν ἱερὲς δοτὲς «ἀλή- θειες», τὸ νὰ ἀμφισβητῆς τὴν ἀλήθεια τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητας καὶ νὰ μὴν ἀ- πορρίπτης τὴν ἐκδοχὴ ὅτι οἱ ἄνθρωποι καὶ ἀπὸ βιολογικὴ καὶ ἀπὸ πνευµατι- κὴ καὶ ἀπὸ ἠθικὴ ἄποψη δὲν εἶναι ὅ- µοιοι ἤ ἴσοι, τοῦτο ὁπωσδήποτε σὲ το- ποθετεῖ στὴν ὄχι εὐχάριστη θέση τοῦ μὴ συμπλέοντος μὲ τὸ γενικὸ ρεῦμα. "Αν ληφθῆ ἐπιπρόσθετα ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι ἱ- σότητα σήµερα σημαίνει «προοδευτι- σµός», εἶναι βέβαιο ὅτι οἱ ἱστάμενοι μὲ κριτικὴ διάθεση ἔναντι τῆς σύγχρονης αὐτῆς θεᾶς κινδυνεύουν ὁλοφάνερα νὰ χαρακτηρισθοῦν «ἀντιδραστικοὶ» καὶ «ἀρτηριοσκληρωτικοί», ἄν ὄχι ἀκόμα χειρότερα. ᾽Αλλὰ τὸν 4αυλὸ οὐδέποτε ἐνδιέφερε ἤ ἐπηρέαζε οὔτε ὁ «προοδευ- τισμὸς» οὔτε ἡ «ἀντιδραστικότητα»: πρόκειται περὶ καθαρὰ τεχνητῶν ἐξου- σιαστικῶν ταμπελλῶν, ἀσυνάρτητων πρὸς ἄλλες ἀνώτερες ἀντιλήψεις καὶ ἰ- δέες, ὅπως π.χ. τῆς ἀλήθειας ἤ τῆς ἐ- λευθερίας, Ὃ «προοδευτισμὸς» καὶ ἡ «ἀντιδραστικότητα» καλύπτουν κα- ταστάσεις ποὺ μπορεῖ --ἐναλλακτι- κὰ--- νὰ μὴν ἔχουν καμμιὰ σχέση οὔτε μὲ τὴν ἀλήθεια οὔτε μὲ τὴν ἐλευθερία. Τελικὰ τὰ δύο αὐτὰ τεχνητὰ ἤ συµβα- τικἀ ρεύματα κἀταντοῦν, ἀπὸ ἀξιολο- γικὴ ἄποψη, νὰ μὴ σημαίνουν τίποτα ἀπολύτως καὶ μεταξύ τους νὰ μὴν δια- χωρίζωνται, ὡς πρὸς τὴν οὐσία τους, σὲ τίποτε ἀπολύτως, ξεταζόµενη ἀπὸ ἄποψη ἀλήθειας κι ἐλευθερίας --ἄν αὐτὲς οἱ δύο ὑ- πέρτατες ποιότητες ἐξακολουθοῦν νὰ μᾶς ἐνδιαφέρουν-- ἡ ἀρχὴ τῆς ἰσότη- τας ἀποτελεῖ ἐξώφθαλμα παραβίασή τους, κατάργησή τους, ἄρση τους. Ἰ]- σώνοντας τὰ ἄνισα ἀλλοιώνω τὸ Ἄ- παρκτὸ μέγεθός τους, τὸ µεταβάλλω. Κάνοντας τὸν μικρὸ µεγαλύτερο ἀπ᾿ ὅ,τι εἶναι καὶ τὸν µεγάλο μικρότερο ἀπ᾿ ὅ,τι εἶναι, προκειµένου νὰ τοὺς φέ- ρω στὰ ἴδια µέτρα, καταστρέφω ταυ- τόχρονα τὶς «φυσικὲς» διαστάσεις καὶ τῶν δύο. Καταστρέφω τὴν ἴδια τὴν γνήσια κι αὐθεντικὴ ὑπαρξή τους. Πρόκειται γιὰ καθαρὰ βίαιη, αὐθαίρε- τη καὶ τυραννικὴ πράξη, ποὺ τ᾽ ἀποτε- λέσματά της εἶναι αὐτόχρημα δια- στρεβλωτικὰ καὶ γιὰ τὸν μικρὸ καὶ γιὰ τὸν µεγάλο. Θάλεγα, ὅτι μετὰ τὴν ἐ- πέµβασή µου αὐτὴ καὶ ὁ μικρὸς καὶ ὁ μεγάλος δολοφονοῦνται, παύουν οὐ- σιαστικὰ νὰ ὑπάρχουν, ἀφοῦ κανένας ἀπ᾿ αὐτοὺς πιὰ δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ φύ- σει ἦταν, ἀλλὰ ἔχει μεταβληθῆ σὲ κάτι ἄλλο, ἄσχετο μὲ τὸν ἑαυτό του. Δὲν χρειάζεται, νομίζω, νὰ ἐπιμείνω στὴ θεωρητική µου αὐτὴ ἀνάλυση, γιὰ ν᾿ ἀ- ποδείξω, ὅτι τὰ προϊόντα αὐτὰ τῆς ἐξι- σωτικῆς μου κακοποιήσεως δὲν εἶναι πιὰ οὔτε ἐλεύθερα οὔτε ἀληθινὰ ὄντα. Ἔγκλειστα μέσα στὶς καινούργιες ἀ- φύσικες «διαστάσεις» ποὺ αὐθαίρετα τοὺς προσέδωσα, µεταπίπτουν μοι- ραῖα σὲ κατάσταση, ἄς μοῦ ἐπιτραπήῆ νὰ πῶ, ὀντολογικῆς διαστροφῆς, δὲν ἐντάσσονται πιὰ στὴν «παλίντροπον ἁρμονίην» ποὺ τὰ ἕνωνε μὲ τὸ σύμπαν, μεταβάλλονται σὲ ἐκτοπλάσματα καὶ