14613 ΔΑΥΛΟΣ/229, Ἰανουάριος 2001 ραλισμός, εἶναι ἴσως ὅ,τι πιὸ κορυφαῖο ἔχει νὰ μᾶς προσφέρῃ ἡ προσωχρατιχὴ διανόηση (Γιάννης Τζαθάρας, «Ἢ Ποίηση τοῦ Εμπεδοκλῆ», Δωδώνη 1998, σελ. 25). Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ γίνεται «πολλὰ» καὶ «ἕνα» μὲ συνεχεῖς ἐναλλαγὲς καὶ μεταμορφώσεις; ̓Εγὼ ὡς ἰατρο-χημικὸς νομίζω, ὅτι μόνο τὸ ΏΝΑ εἶναι αὐτὸ τὸ κάτι ποὺ ταιριάζει στὶς παραπάνω σκέψεις καὶ μετέχει στὸ πλανητικὸ παίξιμο, ἐνῷ συγχρόνως εἶναι ἡ θάση τῆς διαιώνισης τῶν εἰδῶν. Δὲν λέω θέθαια, ὅτι ὁ Ἡράκλειτος καὶ ὁ Ἔμπε- δοκλῆς ἤξεραν τὴν ἕλικα τοῦ ΏΝΑ. Ἡ φιλοσοφία τους ὅμως προέόλεψε καὶ δασίσθηχε στὴν ὕπαρξη κάποιου στοιχείου, ποὺ γινόταν «ἕνα» καὶ «πολλά», Τώρα μόνο τὸ ὮΝΑ ἐκπληροῖ τὰ παραπάνω (αὐτὸ ὀρέθηχε ὕστερα ἀπὸ 2.500 χρόνια μετὰ τοὺς Προσωκρατικούς). Δέχομαι συζήτηση καὶ ἀντίλογο, Μὲ τιμὴ Δρ. Δρ. Αγ. Κοθάτσης Καθηγητής Βιοχημείας καὶ Τοξιχολογίας Α.Π.Θ. Ἐμπειρογνώμων Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως Θεσσαλονίκη Ἕνας Βραξιλιανὸς φιλόλογος - παράδειγμα γιὰ μᾶς ̓Αγαπητὲ χ. διευθυντά, Κρίνω σκόπιμο, ὅπως μὲ τὴν παροῦσα ἐπιστολὴ ἀναφερθῶ σὲ ἕνα γεγονός, τὸ ὁποῖο συνέθη πρὶν μερικὰ χρόνια στὴ θόρειο Βραζιλία, ὅταν θρέθηκα στὴν πόλη - λιμάνι Φόρτα Λέζα, ὄνομα τὸ ὁποῖο ἀπὸ μόνο του λέει πολλά, Σ ̓ αὐτὸ το λιμάνι ζῇ ὁ φιλόλογος καθηγητὴς Πολύκαρπος Ματέ Περέιρα μὲ τὴ γυναῖκα του καὶ τὰ 4παιδιάτου, 2 ἀγόρια καὶ 2 κορίτσια. Ὅταν λοιπὸν κάποτε οἱ θρησχευτικοὶ κύκλοι - ταγοὶ τῆς πολιτείας τοῦ ἀρνήθηχαν τὸ δικαίωμα τῆς ὀνοματοδοσίας στὰ παιδιά του (δὲν ὑπῆρχαν τὰ ὀνόματα, ποὺ ἤθελε νὰ τοὺς δώσῃ, στὸ καθολικὸ ἑορτολόγιο), ἀπεδύθη σ ̓ ἕναν σχληρὸ δικαστικὀ ἀγῶνα, τόσο στὸ τοπικὸ δικαστήριο ὅσο καὶ στὸ ὁμοσπονδιαχὸ δικαστήριο τῆς Βραζιλίας, Ὅταν ὕστερα ἀπὸ πολύ σχετικῶς καιρὸ ἡ ὑπόθεση ἔφτασε στὸ ὁμοσπονδιακὸ δικαστήριο, μεταξὺ ἄλλων τοῦ ἐτέθησαν δύο θασικὲς ἐρωτήσεις: Πρῶτον, ἂν ἀγαπᾶ τὴν πατρίδα του καὶ δεύτερον, γιατί ἐπιμένει καὶ θέλει νὰ δώσῃ στὰ παιδιά του ἀρχαιοελληνικὰ ὀνόματα. Ἡ ἀπάντησή του ἦταν: « ̓Αγαπῶ καὶ λατρεύω τὴν πατρίδα μου, εἶμαι Βραζιλιᾶνος ἀπὸ μάνα καὶ πατέρα, ἀλλὰ ἐκ παραλλήλου θαυμάζω καὶ ἀγαπῶ τὴν ἀρχαία Ελλάδα καὶ τὸν ἀνυπέρύλητο πολιτισμότης. Νοιώθοντας ὅμως, κύριοι δικαστές, αὐτὴ τὴν ἀγάπη κι’ αὐτὸν τὸν θαυμασμὸ γιὰ τὴν ἀρχαία Ελλάδα, νοιώθω καὶ τὴν. Βλυχοῦ. Γράφει ὅμως ὁ "Όμηρος στοὺς στίχους τῆς Οδύσσειας ν 96-112: «Ὑπάρχει στὴν Ἰθάχη ἕνα λιμάνι, τοῦ Φόρκυνος, τοῦ θαλασσινοῦ γέροντα, καὶ σ ̓ αὐτὸ δύο ἀπότομες ἀκτὲς προεξέχουν καὶ συγκλίνουν στὴν μπασιὰ τοῦ λιμανιοῦ καὶ τὸ προφυλάσσουν ἀπὸ τὰ πελώρια κύματα, ποὺ σηκώνει τὸ ὁρμητικὸ φύσημα τῶν ἀνέμων ἔξω ἀπ ̓ αὐτό. Μέσα μένουν ἄδετα τὰ στερεὰ καράδια, κάθε φορὰ ποὺ φθάνουν στὴν θέση τους κι ἀράζουν». ̓Απὸ τὴν περιγραφὴ αὐτὴ ἀδίαστα προκύπτει, ὅτι τὸ λιμάνι τοῦ Φόρκυνος εἶναι τὸ σημερινὸ λιμάνι τῶν Συδότων, διότι τὸ λιμάνι τοῦ Βλυχοῦ; 1) δὲν ἔχει δύο ἀπότομες ἀντές, ποὺ προεξέχουν καὶ συγκλίνουν στὴν μπασιά του ἐν ἀντιθέσει μὲ τὰ Σύδοτα καί 2) ἡ περιγραφὴ μόνο στὸ λιμάνι τῶν Συδότων ἁρμόζει, ποὺ ἔχει στὴ μπασιά του φάτσα τὸν νοτιὰ καὶ τὴν ἀγριεμένη ἐκτὸς θάλασσα, ἐνῷ τὸ λιμάνι τοῦ Βλυχοῦ, ποὺ δρίσκεται πίσω ἀπὸ τὸν κόλπο τοῦ Νυὁριοῦ, δὲν ἀντιμετώπισε ποτὲ στὴ μπασιά του πελώρια κύματα: Ἐκεῖ ἡ ὅλη θάλασσα εἶναι κλειστή, ὅπως μπορεῖ νὰ δῇ κανεὶς καὶ σήμερα. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Λάκης Μομαούψαῦ Δίκη Διευθυντὴς τῆς ἐφημερίδας καν