14614 --ΔΑΥΛΟΣ/229, Ἰανουάριος 2001 ἐσωτερικὴ ἀνάγκη, ὡς ἐλάχιστο φόρο τιμῆς γιὰ ὅσα πρόσφερε σὲ μένα καὶ στὴν ἀνθρωπότητα νὰ δώσω στὰ παιδιά μου ἀρχαιοελληνικὰ ὀνόματα. Σωκράτης καὶ ὄχι Σόκρατες, Ξενοφῶν καὶ ὄχι Ξένοφον στὰ ἀγόρια μου, Κλυταιμνήστρα καὶ ὄχι Νίστρα. ̓Αθηνᾶ καὶ ὄχι Ατένα στὰ κορίτσια μου.» Μεταξὺ δὲ ἄλλων εἶπε ἀχόμη: «Καθένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὀνόματα ἔχουν κι’ ἀπὸ ἕνα τεράστιο ἱστορικὸ φορτίο, ποὺ διδάσκει πολλὰ σὲ ὅλους ἐμᾶς τοὺς πολίτες αὐτῆς τῆς χώρας καὶ ὁλόκληρης τῆς οἰκουμένης. Τὰ κίνητρά μου εἶναι ἁγνὰ ἐντελῶς, καὶ σὰν φιλόλογος - ἐκπαιδευτικὸς ἔχω ἰδίαν γνῶσιν τῆς δαρύτητος αὐτῶν ποὺ σᾶς λέω. Γιὰ τοῦτο εὐελπιστῶ, ὅτι θὰ μὲ δικαιώσετε.» Καὶ τὸν δικαίωσαν. Τὰ σχόλια στοὺς φίλους ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ». Μὲ δαθύτατη ἐκτίμηση Θεόδωρος Ἴσαρης Ἐν πλῷ; Ἰνδικὸς Ὠχεανὸς Ἐξαφάνιση ἀρχαίων μαρμάρων στὴ Φραγκοκκλησιὰ Κύριε διευθυντά, Στὴ διασταύρωση τῆς ὑπὸ κατασκευὴν ̓Αττικῆς λεωφόρου μὲ τὴν λεωφόρο Πεντέλης ὑπῆρχαν τὰ χαλάσματα μιᾶς φράγκικης ἐκκλησίας, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔχει πάρει ἡ περιοχὴ τὴν ὀνομασία «Φραγκοχκλησιά». Παλαιότερα ἀνάμεσα στὰ ἐρείπια ὑπῆρχαν μάρμαρα, ποὺ πρέπει νὰ προήρχοντο ἀπὸ ἑλληνικὲς ἀρχαιότητες, Αὐτὰ ὅλα ἐξαφανίσθηκαν, καὶ σήμερα ἔχουν ἀπομείνει μόνο μερικὲς πέτρες ἀπὸ τὰ θεμέλιά της. Αὐτὰ τὰ θεμέλια ἀνακάλυψε ἡ ̓Αρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία καὶ ἔχρινε ὅτι ἔπρεπε νὰ διασωθοῦν. Συνεργεῖα ἐργάστηκαν ἐπὶ μῆνες, γιὰ νὰ προετοιμάσουν τὴ μεταφορά τους σὲ παραπλήσιο χῶρο, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηχε πρὶν ἕνα μῆνα περί- που. Ἡ μεταφορὰ αὐτὴ ἀσφαλῶς θὰ κόστισε στὸ Δημόσιο ἀρχετὲς δεκάδες ἑχατομμύρια. Αὐτὰ σὰν συνέχεια στὶς παρομοίου περιεχομένου ἐπιστολὲς ἀναγνωστῶν τοῦ «Δαυλοῦ» σχετικὲς μέ: 1) τὴν χαταστροφὴ τῶν λεόντων τῆς Δήλου (τεῦχος 209): 2) τὴν καταστροφὴ τῆς Παλαίστρας τοῦ ̓Αριστοτέλους (τεῦχος 210)" 3) τοὺς παραπεταμένους Ἴωνιχοὺς χίονες (τεῦχος 211)" 4) τὸ μαντρὶ σὲ ἀρχαιολογικὸ χῶρο (τεῦχος 215): καὶ 5) τὸν προγεωμετριχὸ πύργο σὲ πλήρη ἐγκατάλειψη (ἄρθρο τοῦ Γ, Πέππα στὸ τεῦχος 25) Μὲ τιμὴ Μάτα Κατσίπη Χαλάνδρι ̓Αρχαιοελληνικὲς ἐνδυμασίες τῶν χορευτικῶν συγχροτημάτων Κύριε διευθυντά, "Ένα κακὸ παράδειγμα τῆς ὑποτίμησης τοῦ μεγαλείου τῆς ἑλληνικῆς πολιτιστικῆς μας χληρονομιᾶς καὶ τῆς ἀντικατάστασής της ἀπὸ τὴν ἀσήμαντή πολιτιστικὰ Ρωμιοσύνη, ποὺ θέλω νὰ θίξω μέσῳ τῶν στηλῶν τοῦ «Δ», εἶναι ἡ ἐνδυμασία τῶν διαφόρων χορευτικῶν συγκροτημάτων ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα. Θεωρῶ ὡς ἄκρως ἀπαράδεκτο, ἑλληνικὰ χορευτικὰ συγκροτήματα νὰ ἐκπροσωποῦν τὴ χώρα μας στὸ ἐξωτερικὸ φορώντας στολὲς τοῦ 1800-1900 μ.Χ., ὅταν τὰ διάφορα ἀντίστοιχα εὐρωπαϊκὰ χορευτικἁ συγκροτήματα λαῶν ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ὑπερηφανεύωνται γιὰ τὸν πρώιμο πολιτισμό τους σὲ σύγκριση μὲ τοὺς Ἕλληνες, φοροῦν τὶς παραδοσιακὲς στολὲς τοῦ 1500 ἢ τοῦ 1000 μ.Χ. Θεωρῶ λοιπὸν ἀναγκαία τὴ δημιουργία χορευτικῶν τμημάτων ἐνδεδυμένων μὲ ἀρχαῖες ἑλληνικὲς στολές. Μέσα ἀπὸ τὸν πλοῦτο τῆς μουσικῆς μας παράδοσης μποροῦν νὰ ἐπιλεγοῦν ἀρκετὰ τραγούδια, ποὺ θὰ ταιριάζουν μὲ τὴν ἐνδυμασία, π.χ. συρτάκι, συρτό, καὶ νὰ σμίξουμε ἔτσι τὴν πολιτιστική μας χορευτικἠ παράδοση μὲ τὴν ἐνδυμασία καὶ τὸν Ἑλληνισμό. Οἱ Ἕλληνες χόρευαν ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων, καὶ τὰ ἐθνικὰ ἐνδύματά τους ἦταν ὁ χιτών, τὸ ἱμάτιον, ἡ χλαμύδα ἦρθε λοιπὸν ὁ καιρὸς νὰ τιμήσουμε τὴν ἀρχέγονη κληρονομιά. Εὔχομαι, τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ὑλοποίηση τῆς παραπάνω πρότασης νὰ τὴν ἀξιολογήσῃ καὶ νὰ τὴν ἀναλάδῃ ὁ κάθε χοροδιδάσκαλος, ἀλλὰ εἰδικώτερα ἀπευθύνω τὴν πρότασή μου στὸ χοροδιδάσκαλο τοῦ Δήμου Σαρανταπόρου Βαγγέλη Μάγειρα, διότι ἡ πρόταση αὐτὴ ἔχει ἤδη υἱοθετηθῆ ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τοῦ Δήμου Σαρανταπόρου. Μὲ τιμὴ ̓Αθανάσιος Δαρδούμπας Αντιπρόεδρος ΠΟ.ΔΗ.ΣΑ. Σαραντάπορο.