14614 --- ΔΑΥΛΟΣ/229, Ἰανουάριος 2001 ἐσωτερικὴ ἀνάγκη, ὡς ἐλάχιστο φόρο τιμῆς γιὰ ὅσα πρόσφερε σὲ μένα καὶ στὴν ἀνθρωπότητα νὰ δώσω στὰ παιδιά µου ἀρχαιοελληνικὰ ὀνόματα. Σωκρά- της καὶ ὄχι Σόκρατες, Ξενοφῶν καὶ ὄχι Ξένοφον στὰ ἀγόρια µου, Κλυταιμνήστρα καὶ ὄχι Νίστρα. ᾿Αθηνᾶ καὶ ὄχι Ατένα στὰ κορίτσια µου.» Μεταξὺ δὲ ἄλλων εἶπε ἀχόμη: «Καθένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὀνό- ματα ἔχουν κι’ ἀπὸ ἕνα τεράστιο ἱστορικὸ φορτίο, ποὺ διδάσκει πολλὰ σὲ ὅλους ἐμᾶς τοὺς πολίτες αὐτῆς τῆς χώρας καὶ ὁλόκληρης τῆς οἰκουμένης. Τὰ κίνητρά µου εἶναι ἁγνὰ ἐντελῶς, καὶ σὰν φιλό- λογος - ἐκπαιδευτικὸς ἔχω ἰδίαν γνῶσιν τῆς δαρύ- τητος αὐτῶν ποὺ σᾶς λέω. Γιὰ τοῦτο εὐελπιστῶ, ὅτι θὰ μὲ δικαιώσετε.» Καὶ τὸν δικαίωσαν. Τὰ σχόλια στοὺς φίλους ἀνα- γνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ». Μὲ δαθύτατη ἐκτίμηση Θεόδωρος Ἴσαρης Ἐν πλῷ; Ἰνδικὸς Ὠχεανὸς Ἐξαφάνιση ἀρχαίων μαρμάρων στὴ Φραγκοκκλησιὰ Κύριε διευθυντά, Στὴ διασταύρωση τῆς ὑπὸ κατασκευὴν ᾽Αττικῆς λεωφόρου μὲ τὴν λεωφόρο Πεντέλης ὑπῆρχαν τὰ χαλάσματα μιᾶς φράγκικης ἐκκλησίας, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔχει πάρει ἡ περιοχὴ τὴν ὀνομασία «Φρα- γκοχκλησιά». Παλαιότερα ἀνάμεσα στὰ ἐρείπια ὑπῆρχαν µάρ- µαρα, ποὺ πρέπει νὰ προήρχοντο ἀπὸ ἑλληνικὲς ἀρχαιότητες, Αὐτὰ ὅλα ἐξαφανίσθηκαν, καὶ σήµε- ρα ἔχουν ἀπομείνει μόνο µερικὲς πέτρες ἀπὸ τὰ θε- μέλιά της. Αὐτὰ τὰ θεμέλια ἀνακάλυψε ἡ ᾿Αρχαιο- λογικὴ Ὑπηρεσία καὶ ἔχρινε ὅτι ἔπρεπε νὰ διασω- θοῦν. Συνεργεῖα ἐργάστηκαν ἐπὶ μῆνες, γιὰ νὰ προ- ετοιμάσουν τὴ μεταφορά τους σὲ παραπλήσιο χῶρο, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηχε πρὶν ἕνα μῆνα περί- που. Ἡ μεταφορὰ αὐτὴ ἀσφαλῶς θὰ κόστισε στὸ Δημόσιο ἀρχετὲς δεκάδες ἑχατομμύρια. Αὐτὰ σὰν συνέχεια στὶς παρομοίου περιεχομένου ἐπιστολὲς ἀναγνωστῶν τοῦ «Δαυλοῦ» σχετικὲς μέ: 1) τὴν χα- ταστροφὴ τῶν λεόντων τῆς Δήλου (τεῦχος 209): 2) τὴν καταστροφὴ τῆς Παλαίστρας τοῦ ᾿Αριστοτέ- λους (τεῦχος 210)" 3) τοὺς παραπεταμένους Ἴωνι- χοὺς χίονες (τεῦχος 211)" 4) τὸ μαντρὶ σὲ ἀρχαιο- λογικὸ χῶρο (τεῦχος 215): καὶ 5) τὸν προγεωμε- τριχὸ πύργο σὲ πλήρη ἐγκατάλειψη (ἄρθρο τοῦ Γ, Πέππα στὸ τεῦχος 25) Μὲ τιμὴ Μάτα Κατσίπη Χαλάνδρι ᾿Αρχαιοελληνικὲς ἐνδυμασίες τῶν χορευτικῶν συγχροτημάτων Κύριε διευθυντά, "Ένα κακὸ παράδειγμα τῆς ὑποτίμησης τοῦ με- γαλείου τῆς ἑλληνικῆς πολιτιστικῆς µας χληρονο- μιᾶς καὶ τῆς ἀντικατάστασής της ἀπὸ τὴν ἀσήμα- ντή πολιτιστικὰ Ρωμιοσύνη, ποὺ θέλω νὰ θίξω μέσῳ τῶν στηλῶν τοῦ «Δ», εἶναι ἡ ἐνδυμασία τῶν δια- φόρων χορευτικῶν συγκροτημάτων ἀνὰ τὴν Ἑλλά- δα. Θεωρῶ ὡς ἄκρως ἀπαράδεκτο, ἑλληνικὰ χο- ρευτικὰ συγκροτήµατα νὰ ἐκπροσωποῦν τὴ χώρα µας στὸ ἐξωτερικὸ φορώντας στολὲς τοῦ 1800-1900 μ.Χ., ὅταν τὰ διάφορα ἀντίστοιχα εὐρωπαϊκὰ χο- ρευτικἁ συγκροτήματα λαῶν ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ὑπερηφανεύωνται γιὰ τὸν πρώιμο πολιτισμό τους σὲ σύγκριση μὲ τοὺς Ἕλληνες, φοροῦν τὶς παραδο- σιακὲς στολὲς τοῦ 1500 ἢ τοῦ 1000 μ.Χ. Θεωρῶ λοιπὸν ἀναγκαία τὴ δημιουργία χορευ- τικῶν τμημάτων ἐνδεδυμένων μὲ ἀρχαῖες ἑλληνικὲς στολές. Μέσα ἀπὸ τὸν πλοῦτο τῆς μουσικῆς µας πα- ράδοσης μποροῦν νὰ ἐπιλεγοῦν ἀρκετὰ τραγούδια, ποὺ θὰ ταιριάζουν μὲ τὴν ἐνδυμασία, π.χ. συρτάκι, συρτό, καὶ νὰ σμίξουμε ἔτσι τὴν πολιτιστική µας χο- ρευτικἠ παράδοση μὲ τὴν ἐνδυμασία καὶ τὸν Ἑλλη- νισμό. Οἱ Ἕλληνες χόρευαν ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρό- νων, καὶ τὰ ἐθνικὰ ἐνδύματά τους ἦταν ὁ χιτών, τὸ ἱμάτιον, ἡ χλαμύδα ἦρθε λοιπὸν ὁ καιρὸς νὰ τιµή- σουµε τὴν ἀρχέγονη κληρονομιά. Εὔχομαι, τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ὑλοποίηση τῆς πα- ραπάνω πρότασης νὰ τὴν ἀξιολογήσῃ καὶ νὰ τὴν ἀναλάδῃ ὁ κάθε χοροδιδάσκαλος, ἀλλὰ εἰδικώτε- ρα ἀπευθύνω τὴν πρότασή µου στὸ χοροδιδάσκα- λο τοῦ Δήμου Σαρανταπόρου Βαγγέλη Μάγειρα, διότι ἡ πρόταση αὐτὴ ἔχει ἤδη υἱοθετηθῆ ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τοῦ Δήμου Σαρανταπόρου. Μὲ τιμὴ ᾿Αθανάσιος Δαρδούμπας Αντιπρόεδρος ΠΟ.ΔΗ.ΣΑ. Σαραντάπορο.