..«Ἑαναανακαλύπτει» τὸν «αἰθέρα» τῶν ἀρχαίων ἡ σύγχρονη Φυσική ΔΙΑΨΕΥΣΘΗΚΕ Η «ΤΕΡΑΤΟΛΟΓΙΑ» ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ «Ἢ ἰδέα τῆς ὑπάρξεως τοῦ αἰθέρα ὑπάρχει κατεγεγραµµένη ἱστορικὰ ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους “Ἕλληνες φιλοσόφους. Πρὶν τὴν ἐπικράτηση τῆς Θεωρίας τῆς Σχετικό- τητας στὸ χῶρο τῆς Φυσικῆς ὁ αἰθέρας ἐθεωρεῖτο ὅτι ἔχει τὶς ἰδιότητες ἑνὸς “μέ- σου” --μὲ ἐλαστικὲς ἰδιότητες, ποὺ ὑπῆρχε παντοῦ καὶ ἦταν ἀπαραίτητο, γιὰ νὰ δια- δίδῃ τὴν κυματικὴ φύση τοῦ φωτός. Ἣ ἰδέα τοῦ “φωταυγοῦντος αἰθέρος” ἐκφρά- σθηκε ἀπὸ τὸν ]σαάκ Νεύτωνα στὶς ἀρχὲς τοῦ 1700, ἐπειδὴ θεωροῦσε ὅτι εἶναι ἀπα- ραίτητο ἕνα “μέσο”, γιὰ νὰ διαδίδη τὴν κυματικὴ φύση τοῦ φωτὸς καὶ νὰ ἐπιταχύνη τὴ δράση τῆς δαρύτητας.᾿ Ακολούθως ὁ αἰθέρας ἔγινε ἀναπόσπαστο τμῆμα τῆς Φυ- σικῆς ἐπιστήμης, ἕως ὅτου τὰ ἀποτελέσματα τῶν πειραµάτων Μάικελσον καὶ Μόρ- λεῦ γιὰ τὴν µέτρησή του -- ἂν καὶ ἔδειξαν σαφῶς τὴν ὕπαρξη τοῦ αἰθέρα -- ἑρμη- νεύθηκαν λανθασμένα ὡς ἔχοντα μη δδενικὸ ἀποτέλεσμα. Ἢ θεωρία τοῦ αἰθέρα ἐπα- νέρχεται στὴ σύγχρονη Φυσική -- ἂν καὶ μὲ διαφορετικὰ ὀνόματα -- λόγῳ τῆς ἀνά- γκῆς ποὺ προκύπτει, νὰ ὑπάρχῃ μιὰ προ-ατομικὴ ἢ ὑπο-ατομυκὴ ἐνέργεια» ,»» Ἡ ᾿Αθηνᾶ, ἡ Αἰθερόνεια καὶ ὁ Αἰθὴρ στὸν Ὅμηρο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΦΥΣΙΚΗ Ὃ Ὅμηρος στὴν ῥαψφδία Ε τῆς Ιλιάδας ἔχει τοὺς ἑξῆς στίχους: «Ἢ δ᾽ ἐς δί- Φρον ἔδαινε παραὶ Διομήδεα δῖον ἐμμεμανῖα θεά’ μέγα δι’ ἔδραχε φήγινος ἄξων θριθοσύνη" δεινὴν γὰρ ἄγεν θεάν, ἄνδρα τ᾽ ἄριστον» (στ. 838-840) [Ερμηνεία ὑπὸ Α. Καραπαναγιώτου:) Ἐκείνη δὲ (ἡ θεὰ ᾿ Αθηνᾶ) πλήρης πολεμικῆς μανίας ἀνέ- δαινεν εἰς τὴν δίφρον (ἅρμα, ὄχημα) πλησίον τοῦ εὐγενοῦς (ἐνδόξου) Διομήδους, μεγάλως δὲ ἔτριξεν ὁ δρύινος ἄξων ἀπὸ τὸ δάρος: διότι ἐσήκωνε φοδερὰν θεὰν καὶ ἄνδρα ἀνδρειότατον.) Οἱ ἀνωτέρω στίχοι τοῦ Ομήρου ἤγειραν ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἐποχὴ τὴν ἀπορία καὶ τὸ ἐρώτημα: Πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ θεὰ ᾿Αθηνᾶ, ποὺ εἶναι κάτι πνευματικὸ καὶ συνεπῶς ἀδαρές, νὰ εἶναι αἴτιο δαρύτητας; ᾿Απὸ τὴν “Ἑλληνικὴν ᾿Αρχαιότητα παραδίδονται δύο λύσεις (ἑρμηνεῖες) στὸ περὶ τοῦ: «μέγα δ᾽ ἔδραχε φήγινος ἄξων δριθοσύνῃ». Ἢ μία ἀναφέρεται ἀπὸ κά- ποιον ἀνώνυμο συγγραφέα στὸ ἔργο του «Περὶ ἀπίστων» καὶ ἔχει ὡς ἑξῆς: «Καὶ πῶς δαρύτητος αἴτιον τὸ ἀδαρές; Φασὶν οὖν, ὅτι ὁποῖον ἂν ᾖ τὸ μετέχον, τοιοῦτον ἀνάγκη φαίνεσθαι καὶ τὸ μετεχόμενον. Ἑνὸς γὰρ ὄντος τοῦ μετεχομένου θεοῦ, ψυχὴ μὲν ἄλλως, νοῦς δὲ ἄλλως, φαντασία ἄλλως καὶ αἴσθησις ἄλλως μετέχει, ἡ μὲν ἀνειλιγμένως ὁ δὲ ἀμερίστως, ἡ μὲν μορφωτικῶς ἡ δὲ παθητικῶς. Καὶ ἔστι τὸ μετεχόμενον μονοειδὲς μὲν κατὰ τὴν ὕπαρξιν, πολυειδὲς δὲ κατὰ μέθεξιν, ἄλλο- τε ἀλλοῖον διὰ τὴν αὐτῶν ἀσθένειαν τοῖς μετέχουσι φανταξόμενον. Καὶ οὐ μόνον »