̓Αρχιτεχτονικὴ εἶναι ἡ Τέχνη τοῦ οἰκοδομεῖν καὶ διακοσμεῖν τὰ κτήρια συμφώνως πρὸς ὡρισμένους κανόνες: κατ ̓ ἐπέχτασιν, εὐρυθμία καὶ τήρησι ὡρισμένων ἀναλογιῶν στὸ καλλιτεχνικὸ ἔργο. Ἡ ἀρχιτεκτονικὴ εἶναι μία τῶν ἕξι Καλῶν Τεχνῶν, μετέχουσα καὶ τῆς ἐπιστήμης καὶ ὀφείλουσα τὴν γένεσί της στὶς ὑλικὲς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου. ̓Απὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος συνειδητοποίησε τὴν ἀνάγκη δημιουργίας μόνιμης κατοικίας, εὑρίσκομε τὰ πρῶτα ἴχνη τῆς ἄρχιτεκτονικῆς μὲ πρῶτα ὑλικὰ τοὺς λίθους καὶ τὰ κλαδιά. Τὰ μνημειώδη ἔργα τῆς Ἑλληνικῆς ̓ ̓Αρχιτεκτονικῆς τῶν Κλασικῶν καὶ Ἑλληνιστικῶν χρόνων δὲν εἶναι ἀνεξάρτητα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ προηγήθηκαν στὸν ἴδιο χῶρο. ̓Αποτελοῦν τὴν κορύφωσι μιᾶς μακροχρόνιας οἰκοδομικῆς προσπάθειας. Βασικὲς ἀρχὲς τῆς ἄρχιτεκτονικῆς τῶν οἰκοδομημάτων εἶναι ἡ συμμετρία καὶ οἱ ἀναλογίες. Ὃ σοφὸς ἀρχιτέκτων πρέπει νὰ σκεφθῇ τὴ σχέσι του μὲ τὴν ὀμορφιά, χωρὶς νὰ χάνεται θεθαίως ἡ ὀρθὴ ἐντύπωσι. Στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν Παλαιολιθικὴν ἐποχὴ συναντοῦμε τοὺς πρώτους οἰπισμούς. Ἐν συνεχείᾳ περνᾶμε στὴν Νεολιθικὴν ἐποχὴ καὶ μέχρι τὴν Μινωκὴ, Μυκηναϊκη, Γεωμετρικὴ καὶ Κλασικὴ περίοδο θλέπομε τὴν συνεχῆ ἀνάπτυξι τῆς ἀρχιτεχτονικῆς ἕως τὸν δαθμό τῆς τελειότητος. «Σημαντικὸ στοιχεῖο εἶναι ἡ ἀδιάκοπη συνέχεια τῶν οἰκισμῶν ἀπὸ τὴν Παλαιολιθικὴ - Μεσολιθικὴ ἕως καὶ τὴν Νεολιθιιὴν ἐποχή. Ἕνα παράδειγμα εἶναι ὃ οἰκισμὸς τοῦ σπηλαίου Φράγχθι, ὅπου τὰ ποῶτα ἴχνη ζωῆς φθάνουν ὣς καὶ 20.000 ἔτη π.Χ. Τὴν ἴδια ἐποχὴ (Βούομειος Περίοδος) ὅλη ἡ Βόρειος Εὐρώπη καλύπτεται μὲ πάγους» (ΒΕ ΦοεΗΠΟΙΤΠΡΕΤΡ, ἐφημερίδα «ΕταηΚκ{Ευτίετ ΑΙ]ρεπιείπε», 7 Ἰουλίου 1976). ”Αλλα παρόμοια παραδείγματα εἶναι οἱ οἰκισμοὶ τοῦ Σέσκλου, τῆς Καστοριᾶς, τῆς Κύθνου, τῆς ”Αργισσας κ.ἄ.