᾽Αρχιτεχτονικὴ εἶναι ἡ Τέχνη τοῦ οἰκοδομεῖν καὶ δια- κοσμεῖν τὰ κτήρια συμφώνως πρὸς ὡρισμένους κανόνες: κατ᾽ ἐπέχτασιν, εὐρυθμία καὶ τήρησι ὡρισμένων ἀνα- λογιῶν στὸ καλλιτεχνικὸ ἔργο. Ἡ ἀρχιτεκτονικὴ εἶναι µία τῶν ἕξι Καλῶν Τεχνῶν, μετέχουσα καὶ τῆς ἐπιστήμης καὶ ὀφείλουσα τὴν γένεσί της στὶς ὑλικὲς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου. ᾽Απὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος συνειδητοποίησε τὴν ἀνάγκη δη- µιουργίας μόνιμης κατοικίας, εὑρίσκομε τὰ πρῶτα ἴχνη τῆς ἄρχι- τεκτονικῆς μὲ πρῶτα ὑλικὰ τοὺς λίθους καὶ τὰ κλαδιά. Τὰ μνημει- ώδη ἔργα τῆς Ἑλληνικῆς ᾿᾽Αρχιτεκτονικῆς τῶν Κλασικῶν καὶ Ἑλληνιστικῶν χρόνων δὲν εἶναι ἀνεξάρτητα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ προη- γήθηκαν στὸν ἴδιο χῶρο. ᾿Αποτελοῦν τὴν κορύφωσι μιᾶς µακρο- χρόνιας οἰκοδομικῆς προσπάθειας. Βασικὲς ἀρχὲς τῆς ἄρχιτεκτο- νικῆς τῶν οἰκοδομημάτων εἶναι ἡ συμμετρία καὶ οἱ ἀναλογίες. Ὃ σοφὸς ἀρχιτέκτων πρέπει νὰ σκεφθῇ τὴ σχέσι του μὲ τὴν ὀμορφιά, χωρὶς νὰ χάνεται θεθαίως ἡ ὀρθὴ ἐντύπωσι. Στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν Παλαιολιθικὴν ἐποχὴ συναντοῦμε τοὺς πρώτους οἰπισμούς. Ἐν συ- νεχείᾳ περνᾶμε στὴν Νεολιθικὴν ἐποχὴ καὶ μέχρι τὴν Μινωκὴ, Μυ- κηναϊκη, Γεωμετρικὴ καὶ Κλασικὴ περίοδο θλέπομε τὴν συνεχῆ ἀνάπτυξι τῆς ἀρχιτεχτονικῆς ἕως τὸν δαθμό τῆς τελειότητος. «Σημαντικὸ στοιχεῖο εἶναι ἡ ἀδιάκοπη συνέχεια τῶν οἰκισμῶν ἀπὸ τὴν Παλαιολιθικὴ - Μεσολιθικὴ ἕως καὶ τὴν Νεολιθιιὴν ἐπο- χή. Ἕνα παράδειγµα εἶναι ὃ οἰκισμὸς τοῦ σπηλαίου Φράγχθι, ὅπου τὰ ποῶτα ἴχνη ζωῆς φθάνουν ὣς καὶ 20.000 ἔτη π.Χ. Τὴν ἴδια ἐποχὴ (Βούομειος Περίοδος) ὅλη ἡ Βόρειος Εὐρώπη καλύπτεται μὲ πά- γους» (ΒΕ ΦοεΗΠΟΙΤΠΡΕΤΡ, ἐφημερίδα «ΕταηΚκ{Ευτίετ ΑΙ]ρεπιείπε», 7 Ἰουλίου 1976). ”Αλλα παρόμοια παραδείγματα εἶναι οἱ οἰκισμοὶ τοῦ Σέσκλου, τῆς Καστοριᾶς, τῆς Κύθνου, τῆς ”Αργισσας κ.ἄ.