ΘΟΣ Διὰ πᾶσαν νόσον Πάρτε, κόομε! Εχω πρᾶμα ποὺ σαλεύει καὶ τὸ μουστερῇ γυρεύει. Μιλάμε γιὰ τεφαρίκι. Αἰῶνες τώρα ἐμπορεύομαι τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα, ἀκολουθώντας τὸ νόμο τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς ζήτησης. "Έτσι, τώρα ποὺ θλέπω τὴ ζήτηση νὰ αὐξάνεται, ρίχνω στὴν πιάτσα τὸ ἐμπόρευμα καὶ τὰ πιάνω χονδρικῶς. Οἱλιανοπωλητές μου; Μπουμπούκια παιδιά! Ἕνα χι ἕνα. Κι ἂς λένε οἱ κακὲς γλῶσσες, ὅτι οἱ μισοὶ εἶναι γιὰ τὸν εἰσαγγελέα καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ γιὰ τὸ τρελλάδικο. Κάτι τέτοια δὲν μὲ ἀγγίζουν. Εἶναι ἄλλωστε τοῖς πᾶσι γνωστό, ὅτι ἐγὼ τὸ φτύσιμο τὸ ἔχω γιὰ ἁγίασμα. Πραμάτεια νὰ ἔχουμε νὰ πουλᾶμε, τζίρος νὰ γίνεται καὶ τὰ ὑπόλοιπα εἶναι τρίχες. Πῶς; Τί πραμάτεια; Μὰ φυσικὰ τὸ πιὸ «ἴν», «οὐάο» καὶ «ἔξτρα πρίμα γκούντ» ἐμπόρευμα: τὴν Αρχαία Ελλάδα, ποὺ δουλεύεται πολὺ τὴν τελευταία πενταετία. Δὲν ὄλέπετε τὰ ἐκδοτικὰ καὶ πάσης φύσεως ἄλλα μαγαζάκια, ποὺ ξεφυτρώνουν σὰν τὰ μανιτάρια; Τὸ ἐμπορικό μου πνεῦμα καὶ ταλέντο τὰ συντηρεῖ. Ὅλα πᾶνε ρολόι. Κι ὅμως κάτι μὲ προόληματίζει... Μὴ σπρώχνεστε, παρακαλῶ. Ὅλοι θὰ πάρετε! "Ολοι θὰ μπῆτε στὴν ἑλληνομη χανὴ (μὲ τὸ ἀξημίωτο φυσικά). Ὅλοι θὰ γνωρίσετε τὴν καταπληχτικὴ μέθοδό μου, ποὺ ἀπὸ μίζερους Ρωμιοὺς θὰ σᾶς μετατρέψη μ ̓ ἕνα «ἄμπρα κατάμπρα» καὶ μερικὰ χιλιάρικα σὲ ὑπερηφάνους νεο-αρχαιοέλληνες. Ἢ ποικιλία τῶν ὑπηρεσιῶν μου καλύπτει ὅλα τὰ γοῦστα χι ἀπευθύνεται σὲ ὅλες τὶς τσέπες. Τί θέλουν οἱ καλοίμου πελάτες; Αρχαιολογικὲς ἐκδρομὲς; Περιπάτους στὴν κούφια γῆ; Θυσίες ἀμνοεριφίων; Παράδοση μαθημάτων; Οργάνωση διαλέξεων μὲ οὐΐσκι ἢ πορτοκαλαδίτσα, ̓Απ ̓ ὅλα ἔχω. Περάστε πρῶτα ἀπ ̓ τὸ ταμεῖο, μετρήστέ τά μου καί, ἂν θέλετε, Φορέστε προαιρετικὰ καὶ τοὺς χιτῶνες, τὶς χλαμύδες καὶ τὰ σανδάλια. "Αλλως εἶστε δεκτοὶ καὶ μὲ μπλουζάκια. Καὶ φύγαμε. Σᾶς ὑπόσχομαι δέ, ἂν εἶστε καλὰ κοροϊδάκια (παρντόν, «παιδάκια», ἤθελα νὰ πῶ), νὰ σᾶς ναυλώσω καὶ διαστημικὸ λεωφορεῖο γιὰ μιὰ ὀλιγοήμερη φοὺλ πανσιὸν ἐκδρομὴ στὸ Σείριο, ὅπου εἰδικοὶ οὐφολόγοι θὰ σᾶς ξεναγήσουν στὰ «πάτρια» ἐδάφη σας. Καλὰ ὅλα αὐτά, ὅμως κάτι ἐξακολουθεῖ νὰ μὲ προόληματίζῃ... ̓Εμπρὸς λοιπόν, διαλέχτε!/ ̓ Απ’ ὅλα ἔχει ὁ μπαξές! Ἢ ποικιλία τῶν προϊόντων μου ἵκανοποιεῖ καὶ τοὺς πιὸ ἀπαιτητικούς. “Ὅλα ἀντιπροσωπεύουν τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ πραγματικότητα καὶ ἀντίληψη, πού, ὅταν διεπίστωσα ὅτι δὲν μπορῶ νὰ τὴν ξεκάνω ὁλοσχερῶς, τὴν «ἐμπλούτισα» μὲ διάφορα ἐλιξήρια - ἔντυπα διὰ πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλαχίαν, σὰν αὐτὴ ποὺ δέρνει μερικούς. Σᾶς τὴν προσφέρω, τὴν ἀγοράζετε καὶ εἴμαστε ὅλοι εὖὐχαθιστημένοι. Κι ὅμως κάτι μὲ προόληματίζει... | Τί μὲ προόληματίζει; Μὰ τί ἄλλο; Αὐτὸ τὸ μυριαναθεματισμένο, κατάπτυστο, τρισκατάρατο καὶ ἀκατονόμαστο περιοδικό, ποὺ ἐδῶ καὶ εἴκοσι χρόνια μοῦ ἔχει ἀνάψει φωτιὰ στὰ μπατζάκια. Τί κι ἂν τὸ συχοφάντησα, τί κι ἂν διαιοπράγησα καὶ τὄκανα μαντάρα μὲ ρόπαλα, τί κι ἂν διέσπειρα φῆμες γιὰ ἐξαγορά του, τί κι ἂν μετῆλθα τόσες διαθολὲς καὶ ἔχανε γενναιόδωρες «προσφορὲς» στοὺς ἀνθρώπους του, τί κι ἂν τοῦρριξα δικούς μου ͵ «ντυμένους φίλους». Τζίφος. Αὐτὸ ἐξακολουθεῖ νὰ ἀνελίσσεται, νὰ αὐξάνεται, νὰ ὑποδαυλίζῃ συνειδήσεις καὶ νὰ φωτίζῃ. Κι ἐγὼ φοδᾶμαι τὸ φῶς, γιατὶ εἶναι ἴδιον τῆς ἕλληνικότητας. Συχνὰ μὲ τρομάζει τὸ φάντασμά της. Στοὺς ἐφιάλτες μου τὴ δλέπω νὰ ἔρχεται ἀνθρωποποιημένη κατ’ ἐπάνω μου. Στὸ ἕνα τῆς χέρι κρατάει ἕναν δαυλὸ καὶ στὸ ἄλλο ὅ,τι χειρότερο γιὰ μένα: ἕνα πελώριο Σάρωθρον