ΘΟΣ Διὰ πᾶσαν νόσον Πάρτε, κόομε! Εχω πρᾶμα ποὺ σαλεύει καὶ τὸ μουστερῇ γυρεύει. Μιλάμε γιὰ τεφαρί- κι. Αἰῶνες τώρα ἐμπορεύομαι τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα, ἀκολουθώντας τὸ νόμο τῆς προ- σφορᾶς καὶ τῆς ζήτησης. "Έτσι, τώρα ποὺ θλέπω τὴ ζήτηση νὰ αὐξάνεται, ρίχνω στὴν πιάτσα τὸ ἐμπόρευμα καὶ τὰ πιάνω χονδρικῶς. Οἱλιανοπωλητές μου; Μπουμπούκια παι- διά! Ἕνα χι ἕνα. Κι ἂς λένε οἱ κακὲς γλῶσσες, ὅτι οἱ μισοὶ εἶναι γιὰ τὸν εἰσαγγελέα καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ γιὰ τὸ τρελλάδικο. Κάτι τέτοια δὲν μὲ ἀγγίζουν. Εἶναι ἄλλωστε τοῖς πᾶσι γνωστό, ὅτι ἐγὼ τὸ φτύσιμο τὸ ἔχω γιὰ ἁγίασμα. Πραμάτεια νὰ ἔχουμε νὰ πουλᾶμε, τζί- ρος νὰ γίνεται καὶ τὰ ὑπόλοιπα εἶναι τρίχες. Πῶς; Τί πραμάτεια; Μὰ φυσικὰ τὸ πιὸ «ἴν», «οὐάο» καὶ «ἔξτρα πρίµα γκούντ» ἐμπόρευμα: τὴν Αρχαία Ελλάδα, ποὺ δουλεύεται πολὺ τὴν τελευταία πενταετία. Δὲν ὄλέπετε τὰ ἐκδοτικὰ καὶ πάσης φύσεως ἄλλα µαγαζάκια, ποὺ ξεφυτρώνουν σὰν τὰ μανιτάρια; Τὸ ἐμπορικό µου πνεῦμα καὶ ταλέντο τὰ συντηρεῖ. Ὅλα πᾶνε ρολόι. Κι ὅμως κάτι μὲ προόληματίζει... Μὴ σπρώχνεστε, παρακαλῶ. Ὅλοι θὰ πάρετε! "Ολοι θὰ μπῆτε στὴν ἑλληνομη χανὴ (μὲ τὸ ἀξημίωτο φυσικά). Ὅλοι θὰ γνωρίσετε τὴν καταπληχτικὴ µέθοδό µου, ποὺ ἀπὸ µίζε- ρους Ρωμιοὺς θὰ σᾶς µετατρέψη μ᾽ ἕνα «ἄμπρα κατάµπρα» καὶ μερικὰ χιλιάρικα σὲ ὑπε- ρηφάνους νεο-αρχαιοέλληνες. Ἢ ποικιλία τῶν ὑπηρεσιῶν µου καλύπτει ὅλα τὰ γοῦστα χι ἀπευθύνεται σὲ ὅλες τὶς τσέπες. Τί θέλουν οἱ καλοίμου πελάτες; Αρχαιολογικὲς ἐκδρο- μὲς; Περιπάτους στὴν κούφια γῆ; Θυσίες ἀμνοεριφίων; Παράδοση µαθηµάτων; Οργάνωση διαλέξεων μὲ οὐΐσκι ἢ πορτοκαλαδίτσα, ᾿Απ᾽ ὅλα ἔχω. Περάστε πρῶτα ἀπ᾿ τὸ ταμεῖο, με- τρήστέ τά µου καί, ἂν θέλετε, Φορέστε προαιρετικὰ καὶ τοὺς χιτῶνες, τὶς χλαμύδες καὶ τὰ σανδάλια. "Αλλως εἶστε δεκτοὶ καὶ μὲ μπλουζάκια. Καὶ φύγαμε. Σᾶς ὑπόσχομαι δέ, ἂν εἶστε καλὰ κοροϊδάκια (παρντόν, «παιδάκια», ἤθελα νὰ πῶ), νὰ σᾶς ναυλώσω καὶ δια- στημικὸ λεωφορεῖο γιὰ μιὰ ὀλιγοήμερη φοὺλ πανσιὸν ἐκδρομὴ στὸ Σείριο, ὅπου εἰδικοὶ οὐφολόγοι θὰ σᾶς ξεναγήσουν στὰ «πάτρια» ἐδάφη σας. Καλὰ ὅλα αὐτά, ὅμως κάτι ἐξα- κολουθεῖ νὰ μὲ προόληματίζῃ... ᾿Εμπρὸς λοιπόν, διαλέχτε!/᾿ Απ’ ὅλα ἔχει ὁ μπαξές! Ἢ ποικιλία τῶν προϊόντων µου ἵκα- νοποιεῖ καὶ τοὺς πιὸ ἀπαιτητικούς. “Ὅλα ἀντιπροσωπεύουν τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ πραγ- µατικότητα καὶ ἀντίληψη, πού, ὅταν διεπίστωσα ὅτι δὲν μπορῶ νὰ τὴν ξεκάνω ὁλοσχερῶς, τὴν «ἐμπλούτισα» μὲ διάφορα ἐλιξήρια - ἔντυπα διὰ πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλαχίαν, σὰν αὐτὴ ποὺ δέρνει μερικούς. Σᾶς τὴν προσφέρω, τὴν ἀγοράζετε καὶ εἴμαστε ὅλοι εὖὐχα- θιστηµένοι. Κι ὅμως κάτι μὲ προόληματίζει... | Τί μὲ προόληµατίζει; Μὰ τί ἄλλο; Αὐτὸ τὸ μυριαναθεματισµένο, κατάπτυστο, τρισκα- τάρατο καὶ ἀκατονόμαστο περιοδικό, ποὺ ἐδῶ καὶ εἴκοσι χρόνια μοῦ ἔχει ἀνάψει φωτιὰ στὰ µπατζάκια. Τί κι ἂν τὸ συχοφάντησα, τί κι ἂν διαιοπράγησα καὶ τὄκανα µαντάρα μὲ ρόπαλα, τί κι ἂν διέσπειρα φῆμες γιὰ ἐξαγορά του, τί κι ἂν µετῆλθα τόσες διαθολὲς καὶ ἔχανε γενναιόδωρες «προσφορὲς» στοὺς ἀνθρώπους του, τί κι ἂν τοῦρριξα δικούς µου ͵ «ντυµένους φίλους». Τζίφος. Αὐτὸ ἐξακολουθεῖ νὰ ἀνελίσσεται, νὰ αὐξάνεται, νὰ ὑπο- δαυλίζῃ συνειδήσεις καὶ νὰ φωτίζῃ. Κι ἐγὼ φοδᾶμαι τὸ φῶς, γιατὶ εἶναι ἴδιον τῆς ἕλλη- νικότητας. Συχνὰ μὲ τρομάζει τὸ φάντασμά της. Στοὺς ἐφιάλτες µου τὴ δλέπω νὰ ἔρχεται ἀνθρωποποιημένη κατ’ ἐπάνω μου. Στὸ ἕνα τῆς χέρι κρατάει ἕναν δαυλὸ καὶ στὸ ἄλλο ὅ,τι χειρότερο γιὰ μένα: ἕνα πελώριο Σάρωθρον