Διαπλεκόμενοι Καλά, ἔ, γάτα μὲ πέταλα ἀπεδείχθη ὁ δημοσιογράφος τῆς ἀπογευματινῆς ἐφημερίδος «Ελεύθερη Ὥρα» κύριος Θ. Ν. Χατζηγῶγος. Σκέτο λαγωνικό... Κύττα, ρέ, ποῦ πῆγε καὶ ξετρύπωσε τὴν μυστικὴ διασύνδεση «Δαυλοῦ» - Μπαμπινιώτη. Κι ἐνῷ ὁ Λάμπρου τό ̓χε κρυφὸ καμάρι, ὁ κόσμος τό ̓χε τούμπανο. Βέδαια κι ἐγὼ κάτι εἶχα ψιλουποψιαστῆ, ὅταν ἔδλεπα τὸν κ. Μπαμπινιώτη νὰ ἔρχεται τελευταίως συχνὰ - πυκνὰ στὰ γραφεῖα τοῦ «Δαυλοῦ» κομίζων πάσης φύσεως γλάστρες, ποτά, τοῦρτες καὶ μπακλαδαδάκια σιροπιαστά. Κι ὅλο νὰ κλείνωνται στὰ ἰδιαίτερα καὶ νὰ μιλᾶνε μὲ τὶς ώρες. Κι ἀναρωτιόμουν ὁ ἄνθρωπος, τί διάδολο συζητᾶνε Λάμπρου καὶ Μπαμπινιώτης, ποὺ δὲν ἔπρεπε ν ̓ ἀκούσουμε ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι. “Ὥσπου ὁκ. Θ. Ν. Χατξηγῶγος τό πιασε μὲ τὶς κεραῖες του κι ἔκανε τὴν μεγάλην ἀποκάλυψη, ποὺ μᾶς ἄφησε ὅλους μὲ ἀνοικτὸ τὸ στόμα: «Ο Δαυλὸς σπόνσορας τῆς τηλεοπτικῆς ἐκπομπῆς τοῦ πρυτάνεως τοῦ Πανεπιστημίου ̓Αθηνῶν κ. Γ. Μπαμπινιώτη στὴ Νέα “Ελληνικὴ Τηλεόραση!». αι ἾΗταν ἕνα ζεστὸ μεσημέρι τοῦ ̓Ιουλίου, ποὺ γνωστὸς συγχροτηματάρχης εἶχε καλέσει τὸν Δημήτριον Λάμπρου στὸ γραφεῖο του, στὴν ὁδὸ "Αχρηστου Ξυδᾶ, γιὰ νὰ |. διαπραγματευθῇ τὴν ἀγορὰ τοῦ «Δαυλοῦ». Οἱ δύο ἄνδρες ἐκάθοντο ἀπέναντι. Ο συγκροτηματάρχης στὸ ἕνα χέρι κρατοῦσε τὰ συμδόλαια καὶ στὸ ἄλλο μιὰ σαμψονάιτ τίγκα στὸ δεκαχίλιαρο. «Διακόσια πενῆντα ἑκατομμύρια, καὶ πολλὰ σοῦ εἶναι», ψιθύρῆσε δαριεστημένα. ὋὋ Λάμπρου ἀντέδρασε μάλλον ἤπια πυροδολῶντας τὸ πανάχριὅο φωτιστικὸ τοῦ γραφείου μὲ τὸ «Μπράουνιγκ 0,38», ποὺ ἔχει πάντοτε μαξί του. Ὃ ἄλλος τρόμαξε, ἀλλὰ δὲν τό 'δειξε. Παράμεινε ἀκίνητος. Κι ὕστερα ἀπὸ λίγο ρώτησε κουρασμένα: «Πόσα;» «Τοὐλάχιστον τὰ διπλᾶ», ἀπάντησε ὁ Λάμπρου, φυσῶντας τὸν καπνὸ ἀπὸ τὴν κάννη τοῦ πιστολιοῦ του, μὲ τὸ ὁποῖο πρὶν ἀπὸ λίγο εἶχε κάνει θρύψαλλα ἕνα κρυστάλλινο δάζο. « ̓ Εντάξει! Εντάξει! Μὴ ἐξάπτεσαι», εἶπε ὁ συγκροτηματάρχης καὶ χτύπησε ἕνα κουδούνι. ̓Αμέσως ἄνοιξε ἡ πόρτα καὶ στὸ ἄνοιγμα ἐμφανίστηκε ἕνας γορίλλας μὲ «Οὖξι». «Βαγγέλη», εἶπε ὁ συγχροτηματάρχης, «δάλε σὲ μία τσάντα πεντακόσια ἑκατομμύρια καὶ δώστα στὸν κύριο». Ἔτσι ὁ Λάμπρου ὑπέγραψε τὰ συμόόλαια πωλήσεως τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ τὰ κονόμησε χοντρά. Δώσανε τὰ χέρια καὶ ἐπεσφράγισαν τὴ συμφωνία τους μ’ ἕνα μπουκάλι «Μεθυμναῖο», χρασὶ θεϊκό, κι ἐνῷ ὁ Λάμπρου ἦταν ἕτοιμος νὰ τὴν κάνῃ μὲ τὰ πεντακόσια στὶς τσάντες, ὁ συγκροτηματάρχης, ξεσφίγγοντας τὴν γραδάτα του, φώναξε: «Μιὰ στιγμή! Θέλω νὰ σπονσονάρω μία ἐκπομπὴ τοῦ Μπαμπινιώτη. ̓Αλλὰ δὲ θέλω νὰ φαίνεται ὅτι πίσω ἀπ’ αὐτὴν εἶμαι ἐγώ. Γιατὶ μερικοὶ κακεντρεχεῖς, ἄι νὰ χαθοῦνε πιά, λένε πὼς προὠωθῶ δικούς μου ἀνθρώπους σὲ κρατικὰ πόστα καὶ δημιουργῶ μονοπώλια. Γι’ αὐτὸ θὰ σοῦ πληρώνω τὴ διαφήμιση τῆς ἐκπομπῆς τοῦ Γιώργου». Ο Λάμπρου σταμάτησε, γύρισε πίσω, κύταξε τὸν συγκροτηματάρχη στὰ μάτια καὶ εἶπε ἀργὰ καὶ ἀποφασιστικά, σὲ τόνο ποὺ δὲν ἐπιδεχόταν ἀντίρρηση: «Μισὰ - μισά»" καὶ πρόσθεσε: «Ξέρεις πόσο ἐκτιμῶ τὸν κ. Μπαμπινιώτη. Κάθε θυσία εἶναι λίγη γι’ αὐτὸν». "Ετσι, κύριε Χατζηγῶγομου, ἔγινε σπόνσορας τῆς ἐκπομπῆς τοῦ κ. Μπαμπινιώτη ὁ «Δαυλός». Γιῶργος Πετρόπουλος.