Διαπλεκόμενοι Καλά, ἔ, γάτα μὲ πέταλα ἀπεδείχθη ὁ δημοσιογράφος τῆς ἀπογευματινῆς ἐφημερί- δος «Ελεύθερη Ὥρα» κύριος Θ. Ν. Χατζηγῶγος. Σκέτο λαγωνικό... Κύττα, ϱέ, ποῦ πῆγε καὶ ξετρύπωσε τὴν μυστικὴ διασύνδεση «Δαυλοῦ» - Μπαμπινιώτη. Κι ἐνῷ ὁ Λά- µπρου τό ᾽χε κρυφὸ καμάρι, ὁ κόσμος τό ᾽χε τούμπανο. Βέδαια κι ἐγὼ κάτι εἶχα ψιλουποψιαστῆ, ὅταν ἔδλεπα τὸν κ. Μπαμπινιώτη νὰ ἔρχε- ται τελευταίως συχνὰ - πυκνὰ στὰ γραφεῖα τοῦ «Δαυλοῦ» κομίζων πάσης φύσεως γλά- στρες, ποτά, τοῦρτες καὶ μπακλαδαδάκια σιροπιαστά. Κι ὅλο νὰ κλείνωνται στὰ ἰδι- αίτερα καὶ νὰ μιλᾶνε μὲ τὶς ώρες. Κι ἀναρωτιόμουν ὁ ἄνθρωπος, τί διάδολο συζητᾶνε Λάμπρου καὶ Μπαμπινιώτης, ποὺ δὲν ἔπρεπε ν᾿ ἀκούσουμε ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι. “Ὥσπου ὁκ. Θ. Ν. Χατξηγῶγος τό πιασε μὲ τὶς κεραῖες του κι ἔκανε τὴν μεγάλην ἀποκάλυψη, ποὺ μᾶς ἄφησε ὅλους μὲ ἀνοικτὸ τὸ στόμα: «Ο Δαυλὸς σπόνσορας τῆς τηλεοπτικῆς ἐκπομπῆς τοῦ πρυτάνεως τοῦ Πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν κ. Γ. Μπαμπινιώτη στὴ Νέα “Ελληνικὴ Τηλεόραση!». αι ἾΗταν ἕνα ζεστὸ μεσημέρι τοῦ ᾿Ιουλίου, ποὺ γνωστὸς συγχροτηματάρχης εἶχε κα- λέσει τὸν Δημήτριον Λάμπρου στὸ γραφεῖο του, στὴν ὁδὸ "Αχρηστου Ξυδᾶ, γιὰ νὰ |. διαπραγματευθῇ τὴν ἀγορὰ τοῦ «Δαυλοῦ». Οἱ δύο ἄνδρες ἐκάθοντο ἀπέναντι. Ο συ- γκροτηµατάρχης στὸ ἕνα χέρι κρατοῦσε τὰ συμδόλαια καὶ στὸ ἄλλο μιὰ σαμψονάιτ τί- γκα στὸ δεκαχίλιαρο. «Διακόσια πενῆντα ἑκατομμύρια, καὶ πολλὰ σοῦ εἶναι», ψιθύ- ρῆσε δαριεστημένα. ὋὋ Λάμπρου ἀντέδρασε μάλλον ἤπια πυροδολῶντας τὸ πανάχρι- ὅο φωτιστικὸ τοῦ γραφείου μὲ τὸ «Μπράουνιγκ 0,38», ποὺ ἔχει πάντοτε μαξί του. Ὃ ἄλλος τρόμαξε, ἀλλὰ δὲν τό 'δειξε. Παράμεινε ἀκίνητος. Κι ὕστερα ἀπὸ λίγο ρώτησε κουρασμένα: «Πόσα;» «Τοὐλάχιστον τὰ διπλᾶ», ἀπάντησε ὁ Λάμπρου, φυσῶντας τὸν καπνὸ ἀπὸ τὴν κάννη τοῦ πιστολιοῦ του, μὲ τὸ ὁποῖο πρὶν ἀπὸ λίγο εἶχε κάνει θρύψαλλα ἕνα κρυστάλλινο δάζο. «᾿ Εντάξει! Εντάξει! Μὴ ἐξάπτεσαι», εἶπε ὁ συγκροτηματάρχης καὶ χτύπησε ἕνα κουδούνι. ᾿Αμέσως ἄνοιξε ἡ πόρτα καὶ στὸ ἄνοιγμα ἐμφανίστηκε ἕνας γορίλλας μὲ «Οὖξι». «Βαγγέλη», εἶπε ὁ συγχροτηματάρχης, «δάλε σὲ µία τσάντα πε- ντακόσια ἑκατομμύρια καὶ δώστα στὸν κύριο». Ἔτσι ὁ Λάμπρου ὑπέγραψε τὰ συµόό- λαια πωλήσεως τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ τὰ κονόμησε χοντρά. Δώσανε τὰ χέρια καὶ ἐπεσφράγισαν τὴ συμφωνία τους μ’ ἕνα μπουκάλι «Μεθυμναῖο», χρασὶ θεϊκό, κι ἐνῷ ὁ Λάμπρου ἦταν ἕτοιμος νὰ τὴν κάνῃ μὲ τὰ πεντακόσια στὶς τσά- ντες, ὁ συγκροτηµατάρχης, ξεσφίγγοντας τὴν γραδάτα του, φώναξε: «Μιὰ στιγμή! Θέ- λω νὰ σπονσονάρω μία ἐκπομπὴ τοῦ Μπαμπινιώτη. ᾿Αλλὰ δὲ θέλω νὰ φαίνεται ὅτι πί- σω ἀπ’ αὐτὴν εἶμαι ἐγώ. Γιατὶ μερικοὶ κακεντρεχεῖς, ἄι νὰ χαθοῦνε πιά, λένε πὼς προ- ὠωθῶ δικούς μου ἀνθρώπους σὲ κρατικὰ πόστα καὶ δημιουργῶ μονοπώλια. Γι’ αὐτὸ θὰ σοῦ πληρώνω τὴ διαφήμιση τῆς ἐκπομπῆς τοῦ Γιώργου». Ο Λάμπρου σταμάτησε, γύ- ρισε πίσω, κύταξε τὸν συγκροτηµατάρχη στὰ μάτια καὶ εἶπε ἀργὰ καὶ ἀποφασιστικά, σὲ τόνο ποὺ δὲν ἐπιδεχόταν ἀντίρρηση: «Μισὰ - μισά»" καὶ πρόσθεσε: «Ξέρεις πόσο ἐκτιμῶ τὸν κ. Μπαμπινιώτη. Κάθε θυσία εἶναι λίγη γι’ αὐτὸν». "Ετσι, κύριε Χατζηγῶγομου, ἔγινε σπόνσορας τῆς ἐκπομπῆς τοῦ κ. Μπαμπινιώτη ὁ «Δαυλός». Γιῶργος Πετρόπουλος.