ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Νὰ ἀπαλλαγῇ ἡ Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμὸ Κύριε Λάμπρου, Στὰ πλαίσια τῆς γενικώτερης θεματολο- γίας καὶ τῆς συζήτησης ποὺ γίνεται μέσῳ τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὸν Ἰουδαιοχριστιανι- σμὸ καὶ τὴν καταστροφὴ ποὺ ἐπέφερε στὸν Ἑλληνισμὸ καὶ κατ’ ἐπέκταση στὴν ἐξέλι- ξη τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητος, θὰ ἤθελα νὰ ἐκφράσω κάποιες ἀπόψεις. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ χριστιανισμὸς ἐπε- κράτησε καὶ ἐγκαθιδρύθηκε μὲ τὴ βία, τὴν καταστροφή, τὴν ἐξόντωση χιλιάδων ἀνθρώπων καὶ τὸν δόλο, στρεφόμενος ὄχι μόνο κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ἀλλὰ ἀργότερα συνέβαλε καὶ στὴν ἐξόντω- ση κάθε πολιτισμικοῦ στοιχείου στὴν ἐπα- νακαλυφθεῖσα ἀμερικανικὴ ἤπειρο ἀλλὰ καὶ στὴν ὑποταγὴ καὶ ἀποβλάκωση μέσῳ τῆς ἀμάθειας καὶ ἔλλειψης παιδείας σὲ ὅσους δυστυχεῖς Ἰνδιάνους ἐπέζησαν τῆς χριστιανικῆς λαίλαπας. Μέχρι σήμερα δὲν εἶναι τυχαῖος ὁ ἀναλφαβητισμὸς μέχρι 80%, ποὺ ἐπικρατεῖ στὶς χῶρες τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς. Γιὰ τὸν ρόλο τοῦ Φαναρίου εἰδικώτερα: εἶναι γνωστὴ ἡ ἀνθελληνικὴ στάση του τό- σο κατὰ τὸν ἀπελευθερωτικὸ ἀγῶνα τοῦ ’21 ὅσο καὶ σήμερα, ποὺ τόσο μὲ τὶς ἐνέργειές του ὅσο καὶ μὲ σκόπιμες παραλείψεις ἀπερ- γάζεται τὴν καταστροφὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Διασπορᾶς καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσ- σας καὶ Παιδείας, ποὺ εἶναι τὸ διαχρονικὸ καὶ πιὸ οὐσιῶδες στήριγμά του, ὅπως σὲ ἄρθρα στὸν «Δαυλὸ» ἔχει καταγραφῆ. Δὲν εἶναι ἐπίσης τυχαία ἡ «συμμαχία» τοῦ Φα- ναρίου μὲ τὸν νέο πολιτικὸ ἐξουσιασμό. Ἀνεξάρτητα ὅμως ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν πρέ- πει νὰ μᾶς διαφεύγῃ, ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἰδίως στὸ ἑλλαδικὸ τμῆμα της ἀλλὰ καὶ στὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Διασπορᾶς γενικώτε- ρα εἶναι ἔνα στοιχεῖο ἀναφορᾶς καὶ συ- Ὁ Ἰαχβὲ εἶναι ὁ θεὸς τῶν Χριστιανῶν; Κύριε διευθυντά, Ὅταν διεπίστωσα ὅτι μεγάλο μέρος τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος τῆς χώρας μας (98% τοῦ πληθυσμοῦ της κατὰ τὶς ἐκτιμήσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου) ἀγνοεῖ, ὅτι ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν καὶ ὁ Γιαχβὲ τῶν Ἰουδαίων (θεὸς τῆς «Παλαιᾶς Διαθήκης») εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πρόσωπο, ὁμολογῶ ὅτι ἐξεπλά- γην τὰ μέγιστα. Ἀναλογίστηκα τὴν βαρύτατη εὐθύνη τῶν ἱερωμένων τῆς χώρας, οἱ ὁποῖοι, ὅπως συμπεραίνεται, ἀπαξιοῦν νὰ διδάξουν στὸ ποίμνιό τους ἕνα τόσο πρωταρχικῆς σοβαρότητας καὶ σημασίας θέμα. Νὰ γιατί κα- νεὶς ὀρθόδοξος δὲν διαβάζει τὴν «Παλαιὰ Διαθήκη», παρ’ ὅλο ποὺ τὸ βιβλίο αὐτὸ τυγχάνει «ἱερὸ» καὶ «θεόπνευστο» γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἴσως φαντάζει ὑπερβολικὰ ἀπίθανο τὸ γεγονός, ὅτι σὲ τρεῖς περιπτώσεις ἀναγκάστηκα νὰ ἐξηγήσω ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦταν Ἐβραῖος· καὶ μάλιστα ὅτι ἀπὸ τὴν γενιὰ ἑνὸς Ἑβραίου βασιλιᾶ, τοῦ Δαυίδ, καταγόταν. Σὲ μιὰ πε- ρίπτωσι δὲ ὁμολογῶ, ὅτι πιάστηκα ἀδιάβαστος (ἂν καὶ μελετητὴς τῆς Βί- �