ΔΑΥΛΟΣ/230, Φεβρουάριος 2001 14691 σπείρωσης, τὸ ὁποῖο δὲν πρέπει νὰ παραβλέπεται[...]. Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸ πρέπει νὰ συντονισθῇ καὶ νὰ ἐνισχυθῇ ἡ προσπάθεια ἀπαγκίστρωσης τῆς ὀρθόδοξης Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ ὅσο τὸ δυνατὸ περισσότερα στοιχεῖα τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καὶ ἰδίως νὰ ἐπιδιωχθῇ ἡ πλήρης ἀνεξαρτητοποίηση ἀπὸ τὸ ἀνθελληνικὸ Φανάρι ὄχι μόνο ὅλων τῶν ἑλλαδικῶν περιοχῶν ἀλλὰ καὶ τῶν Ἑλλήνων τῆς Διασπορᾶς μὲ τὴν ὑπαγωγή τους σὲ μία πράγματι ἑλληνόφρονα Ἐκκλησία, ἔστω καὶ μὲ κίνδυνο διάσπασης τμήματος ἀντιτιθέμενων. Στὸ σκοπὸ αὐτὸ πρέπει νὰ στρατευθοῦν οἱ ἑνώσεις τῶν Ἑλλήνων τῆς Διασπορᾶς στὰ πλαίσια μιᾶς παγκόσμιας ἑλληνικῆς κινητοποίησης μὲ τὴν ταυτόχρονη ἐνεργοποίηση ὅλων τῶν δυνάμεων στὸ ἐξωτερικό, ποὺ διακατέχονται καὶ ἐκτιμοῦν τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα. Εἶναι ἡ μόνη δυνατότης κατὰ τὴν ἄποψή μου, γιὰ νὰ ἀντιδράσῃ κανεὶς στὸν ραγδαίως ἐξελισσόμενο παγκόσμιο ἐξουσιασμό. Εὐχαριστῶ Δρ Ἀντώνιος Λυράκος Ψυχίατρος, Μελίσσια Κάνουν σημιτικὴ λέξη ἀκόμη καὶ τοὺς «Ὀλυμπιακοὺς» Ἀξιότιμε κ. διευθυντά, Σᾶς ἀποστέλλω τὸ ἀκόλουθω κείμενο ποὺ βρῆκα στὸ ἑλληνικό (;) «Ίντερνέτ», στὸ ὁποῖο ἀναλύεται ἡ προέλευση τοῦ ὀνόματος «Ὄλυμπος» (τὸ ὄρος τῶν θεῶν). «Ὁ γλωσσολόγος καὶ λογοτέχνης Μένος Φιλήντας (1870-1934) στὸ βιβλίο τοῦ “Γλωσσογνωσία καὶ Γλωσσογραφία Ἑλληνικὴ» ἀπορρίπτει τὴν παραγωγὴ τοῦ Ὄλυμπος ἀπὸ τὸ λάμπ-ω καὶ ὑποστηρίζει ὅτι πολλὰ ὀνόματα βουνῶν, ποταμῶν καὶ γενικὰ τοποθεσιῶν τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας εἶναι σημιτικῆς προελεύσεως ὅπως Ἑλικών, Ἐλάτεια, Ἀλφειός, Ἁλιάκμων κ.ἄ. καὶ ἔχουν πρώτη συλλαβὴ τὸ σημιτικὸ ἄρθρο EL ἢ AL. Ἡ ὀνομασία Ὄλυμπος ἢ Οὔλυμπος εἶναι κατὰ τὸν M. Φιλήντα δύο σημιτικὲς λέξεις κατὰ παράθεση: ULUWENULUEN ἢ ULU, ποὺ σημαίνει ψηλὰ καὶ BAS ἢ BOS, ποὺ σημαίνει τὴ δύναμη καὶ μάλιστα βλου) ἀπὸ κάποιον γνώστη τοῦ θέματος, ὁ ὁποῖος πρόβαλε τὸ ἑξῆς ζήτημα: «Καλά, ὁ Ἰωσὴφ ἦταν ἀπὸ τὴν γενιὰ τοῦ Δαυίδ. Ὅμως ὁ Γιαχβὲ διὰ τοῦ κρίνου γονιμοποίησε τὴν ὡραιότητα τῆς παρθενίας τῆς Μητρὸς τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία δὲν καταγόταν ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Δαυίδ. Πῶς λοιπὸν ὁ Χριστὸς ἦταν ἀπὸ τὴν γενιὰ τοῦ Δαυίδ, ὅπως τόσες καὶ τόσες ἑβραϊκὲς προφητεῖες τὸ προεῖπαν;». Ἀπόρησα λοιπὸν παντελῶς ν’ ἀπαντήσω. Καὶ μιὰ κι ὁ λόγος περὶ καταγωγῆς τοῦ Χριστοῦ, θὰ αἰσθανόμουν πολλὰ ὑπόχρεως σ’ ἕναν χριστιανὸ ἄνθρωπο, ἐὰν μοῦ ἔλυνε αὐτὴ τὴν ἀπορία (κι ἂς μὴ θεωρηθῇ φαρισαϊσμὸς καὶ γιὰ ψύλλου πήδημα ἡ ἐπιμονή μου αὐτή, διότι πρόκειται τουλάχιστον κατὰ τὴ γνώμη μου γιὰ ὑψίστης σημασίας ζήτημα): Ὁ Ἰωσὴφ κατάγεται ἀπὸ τὴ γενιὰ τοῦ Δαυὶδ (Ματθ. 1, 1-16). Ἀλλὰ νὰ τί τοῦ συνέβη: «πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ πνεύματος Ἁγίου» (Ματθ. 1, ιβ) ἡ γυναῖκα του, ἡ Μαρία, ἡ μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀκούμπησε κἂν τὴν γυναῖκα του. Ἦταν ἐνέργεια τοῦ Ἀγίου Πνεύματος. Καὶ ἐπειδὴ Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι τρεῖς ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἕνας κι ὁ αὐτὸς θεός, ἂς ποῦμε ὅτι καὶ οἱ τρεῖς μαζὶ εὐθύνονται γιὰ (cid:2)