14692 ΔΑΥΛΟΣ/230, Φεβρουάριος 2001 τὴ θεϊκή. Ἔτσι λοιπὸν ULUENBAS ἢ ULUBOS – Οὔλυμπος – Ὄλυμπος, ποὺ σημαίνει “στὰ ὕψη ἡ δύναμη”, δηλαδὴ ἡ οὐράνια ἡ θεϊκή, ἡ ὑψίστη δύναμη. Ἀκόμη σὲ ἀρκετὰ μέρη, ὅπου ὑπάρχει τὸ τοπωνύμιο Ὄλυμπος, ἔχει διασωθῆ καὶ τὸ ἀρχαῖο Ἔλυμπος». Τὸ ὄνομα εἶναι, λένε, σημιτικῆς προελεύσεως– ἄκουσον, ἄκουσον!! Ἐπανειλημμένα καὶ καθημερινὰ βιώνουμε ἐδῶ στὴν Ἑλβετία τὴν ἔντεχνη καὶ συστηματικὴ ἀνθελληνικὴ σκευωρία. Φαίνεται ὅμως, τὸ καρκίνωμα ἔχει προχωρήσει ἐντὸς τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου καὶ κατατρώει ὔπουλα τὴ σάρκα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Σᾶς παρακαλῶ, δημοσιεύσετε τὴν καταγγελία αὐτὴ στὸ περιοδικό σας. Θέλω ἐδῶ νὰ ἐπισημάνω, ὅτι εὑρισκόμεθα πρὸ τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων τοῦ 2004. Ἡ οἰκειοποίηση τοῦ ὀνόματος τοῦ Ὀλύμπου βάλλει ἔμμεσα καὶ ἑναντίον τῆς προέλευσης τῶν ἀγώνων. Ὄλυμπος, Ὀλυμπία, Ὀλυμπιακοὶ ἀγῶνες: καὶ τυφλὸς τὸ βλέπει ὅτι ἔχουν κάτι κοινό. Σημιτικό;; Μετὰ τιμῆς Βάσω Κοσμίδου Γιατρός, Gams, Ἑλβετία Ἡ ἀνέραστη ἁγιότητα καὶ ὁ ἅγιος Βαλεντῖνος Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Σᾶς γνώρισα ἀργά, ἀλλὰ «καλύτερα ἀργὰ παρὰ ποτέ». Διαβάζοντας στὸ τεῦχος σας 221, σελὶς 14032-3, τὰ «Φανταστικὰ καὶ ὑπαρκτὰ προβλήματα» θυμήθηκα ὅτι πρὶν περίπου τέσσερα χρόνια εἶχα στείλει γράμματα στὶς τοπικὲς ἐφημερίδες τῆς Σάμου (λόγῳ καταγωγῆς) προτείνοντας νὰ ἀναβιώσουμε τὶς ἀρχαῖες ἑορτὲς τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς, τὰ «Γα- λήνεια», τὰ «Εἰρήνεια», τὰ «Δοξάσια», τὴν ἐπέτειο τῆς γέννησης τοῦ Πυθαγόρα, τῆς ἐξορίας τοῦ Πυθαγόρα καὶ ἔτσι νὰ ὑπενθυμίσουμε τὸν ἀρχαῖο μας φιλοσοφικὸ πολιτισμό, ποὺ ἐμεῖς ἀγνοοῦμε. Οὐδεὶς οὐδέποτε ἀσχολήθηκε μὲ τὴν πρότασή μου. Χιλιάδες θεότητες πέρασαν καὶ θὰ περάσουν ἀπὸ τὸν πλανήτη μας, ὅμως ἡ προσωπικότητα τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς τῶν Ἑλλήνων (σοφή, παρθένος, ἀμόλυντη, δίκαιη, ἄφοβη, τὸ «εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα». Οὐδὲν ἀδύνατον παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ οὐδὲν ἐπιλήψιμον ἐν τῇ σοφίᾳ του. Καὶ ἐρχόμαστε στὸ καθ’ ἑαυτὸ θέμα μας: Σ’ ὅλα τὰ εὐαγγέλια ἀνεξαιρέτως γράφεται, ὅτι τὴν ὥρα τῆς βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ ἀπὸ τὸν Ἰωάννη τὸν Βαπτιστὴ ὁ Θεὸς παρουσίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἐν εἴδει περιστερᾶς»ἐδήλωσε: «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ ηὐδόκησα». Χρειάζεται μήπως ν’ ἀναφέρουμε κι ἄλλη μαρτυρία; Τότε ἂς ἀναφέρουμε καὶ μιὰ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸν πατέρα του αὐτόν, τὸν ἴδιο θεό, τὸν Ἰαχβὲ τῶν Ἰουδαίων. Συνομιλεῖ λοιπὸν ὁ Χριστὸς κάπου μαζί μὲ τοὺς Ἰουδαίους, κι αὐτοὶ τοῦ λένε: «Ἐμεῖς δὲν ἐγεννηθήκαμε ἀπὸ πορνεία, ἕναν πατέρα ἔχουμε, τὸν Θεό». Τότε ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε: «Ἐὰν ὁ Θεὸς ἦτο πατέρας σας, θὰ μὲ ἀγαπούσατε, διότι ἐγὼ ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐβγῆκα καὶ ἦλθα ἐδῶ. Δὲν ἦλθα ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου, ἀλλ’ ἐκεῖνος μὲ ἔστειλε...» (Ἰωάν. 8, 41). Ὁ δὲ Παῦλος στὶς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων»καὶ στὶς «Ἐπιστολές» του ἑκατοντάδες φορὲς ἐξηγεῖ, πῶς ὁ Θεὸς τῶν Ἐβραίων Ἰαχβὲ εἶναι πατέρας τοῦ Ἰησοῦ κ.λπ. (cid:2)