14692 ΔΑΥΛΟΣ/230, Φεβρουάριος 2001 τὴ θεϊκή. Ἔτσι λοιπὸν ULUΕΝΒΑSἢ ULUBOS – Οὔλυμπος – Ὄλυμπος, ποὺ σημαίνει “στὰ ὕψη ἡ δύναμη”, δηλαδὴ ἡ οὐράνια ἡ θεϊκή, ἡ ὑψίστη δύναμη. Ἀκόμη σὲ ἀρκετὰ μέρη, ὅπου ὑπάρχει τὸ τοπωνύμιο Ὄλυμπος, ἔχει διασωθῆ καὶ τὸ ἀρχαῖο Ἔλυμπος». Τὸ ὄνομα εἶναι, λένε, σημιτικῆς προε- λεύσεως– ἄκουσον, ἄκουσον!! Ἐπανειλημ- μένα καὶ καθημερινὰ βιώνουμε ἐδῶ στὴν Ἑλβετία τὴν ἔντεχνη καὶ συστηματικὴ ἀνθελληνικὴ σκευωρία. Φαίνεται ὅμως, τὸ καρκίνωμα ἔχει προχωρήσει ἐντὸς τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου καὶ κατατρώει ὔπουλα τὴ σάρκα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Σᾶς παρακαλῶ, δημοσιεύσετε τὴν καταγγελία αὐτὴ στὸ πε- ριοδικό σας. Θέλω ἐδῶ νὰ ἐπισημάνω, ὅτι εὑρισκόμεθα πρὸ τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώ- νων τοῦ 2004. Ἡ οἰκειοποίηση τοῦ ὀνόμα- τος τοῦ Ὀλύμπου βάλλει ἔμμεσα καὶ ἑνα- ντίον τῆς προέλευσης τῶν ἀγώνων. Ὄλυ- μπος, Ὀλυμπία, Ὀλυμπιακοὶ ἀγῶνες: καὶ τυφλὸς τὸ βλέπει ὅτι ἔχουν κάτι κοινό. Ση- μιτικό;; Μετὰ τιμῆς Βάσω Κοσμίδου Γιατρός, Gams,Ἑλβετία Ἡ ἀνέραστη ἁγιότητα καὶ ὁ ἅγιος Βαλεντῖνος Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Σᾶς γνώρισα ἀργά, ἀλλὰ «καλύτερα ἀργὰ παρὰ ποτέ». Διαβάζοντας στὸ τεῦχος σας 221, σελὶς 14032-3, τὰ «Φανταστικὰ καὶ ὑπαρκτὰ προ- βλήματα» θυμήθηκα ὅτι πρὶν περίπου τέσ- σερα χρόνια εἶχα στείλει γράμματα στὶς το- πικὲς ἐφημερίδες τῆς Σάμου (λόγῳ κατα- γωγῆς) προτείνοντας νὰ ἀναβιώσουμε τὶς ἀρχαῖες ἑορτὲς τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς, τὰ «Γα- λήνεια», τὰ «Εἰρήνεια», τὰ «Δοξάσια», τὴν ἐπέτειο τῆς γέννησης τοῦ Πυθαγόρα, τῆς ἐξορίας τοῦ Πυθαγόρα καὶ ἔτσι νὰ ὑπεν- θυμίσουμε τὸν ἀρχαῖο μας φιλοσοφικὸ πο- λιτισμό, ποὺ ἐμεῖς ἀγνοοῦμε. Οὐδεὶς οὐδέ- ποτε ἀσχολήθηκε μὲ τὴν πρότασή μου. Χι- λιάδες θεότητες πέρασαν καὶ θὰ περάσουν ἀπὸ τὸν πλανήτη μας, ὅμως ἡ προσωπικό- τητα τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς τῶν Ἑλλήνων (σο- φή, παρθένος, ἀμόλυντη, δίκαιη, ἄφοβη, τὸ «εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα». Οὐδὲν ἀδύνατον παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ οὐδὲν ἐπι- λήψιμον ἐν τῇ σοφίᾳ του. Καὶ ἐρχόμαστε στὸ καθ’ ἑαυτὸ θέμα μας: Σ’ ὅλα τὰ εὐαγγέλια ἀνεξαιρέτως γράφεται, ὅτι τὴν ὥρα τῆς βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ ἀπὸ τὸν Ἰωάννη τὸν Βαπτιστὴ ὁ Θεὸς παρουσίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἐν εἴδει περιστερᾶς»ἐδήλωσε: «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ ηὐδό- κησα». Χρειάζεται μήπως ν’ ἀναφέρουμε κι ἄλλη μαρτυρία; Τότε ἂς ἀναφέ- ρουμε καὶ μιὰ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸν πατέρα του αὐτόν, τὸν ἴδιο θεό, τὸν Ἰαχβὲ τῶν Ἰουδαίων. Συνομιλεῖ λοιπὸν ὁ Χριστὸς κά- που μαζί μὲ τοὺς Ἰουδαίους, κι αὐτοὶ τοῦ λένε: «Ἐμεῖς δὲν ἐγεννηθήκαμε ἀπὸ πορνεία, ἕναν πατέρα ἔχουμε, τὸν Θεό». Τότε ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε: «Ἐὰν ὁ Θεὸς ἦτο πατέρας σας, θὰ μὲ ἀγαπούσατε, διότι ἐγὼ ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐβγῆκα καὶ ἦλθα ἐδῶ. Δὲν ἦλθα ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου, ἀλλ’ ἐκεῖνος μὲ ἔστειλε...» (Ἰω- άν. 8, 41). Ὁ δὲ Παῦλος στὶς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων»καὶ στὶς «Ἐπιστο- λές» του ἑκατοντάδες φορὲς ἐξηγεῖ, πῶς ὁ Θεὸς τῶν Ἐβραίων Ἰαχβὲ εἶναι πα- τέρας τοῦ Ἰησοῦ κ.λπ. �