ΔΑΥΛΟΣ/230, Φεβρουάριος 2001 14693 πολεμικὴ καὶ τόσα ἄλλα) ξεπερνᾷ ὅλες αὐτὲς τὶς θεότητες. Καὶ ὅμως ἐμεῖς οἱ ἀχάριστοι Ἕλληνες οὔτε ἕνα ὕμνο δὲν τῆς ἀφιερώσαμε. Διάβασα σὲ κάποια ἐφημερίδα, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἐφοπλιστὲς ἀποφάσισαν νὰ καθιερώσουν τὰ «Ποσειδώνεια». Θὰ παρακαλοῦσα τὸν κ. Γ. Λύρα, πρόεδρο τῆς Ἑνώσεως Ἑλλήνων Ἐφοπλιστῶν, μέσῳ τοῦ «Δαυλοῦ», νὰ προσπαθήσουν αὐτὸς καὶ οἱ συνεργάτες του νὰ βροῦν τὸν καλύτερο τρόπο καὶ τόπο γιὰ τὸ Ποσειδώνειο πανηγύρι. Θὰ εἶναι κάτι ποὺ ἀξίζει νὰ γίνῃ τέλειο. Καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία: Ἡ χριστιανικὴ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Βαλεντίνου πῶς ἔγινε διεθνῶς ἡ ἐορτὴ τοῦ ἔρωτα; Ἀπορῶ, διότι ἔως σήμερα ὀ ἔρωτας ἦταν ἀπαράδεκτος γιὰ τὴ χριστιανικὴ ἁγιότητα. Γιατί νὰ γίνῃ ὁ Ἅγιος Βαλεντῖνος προστάτης τῆς ἀγάπης καὶ ὄχι ὁ Ἕλληνας θεὸς Ἔρως, ποὺ πράγματι ἦταν θεὸς τοῦ ἔρωτα; Μὲ τιμὴ Χρῆστος Ἀξιώτης Σύδνεϋ, Αὐστραλία Γιατὶ οἱ δῆθεν ξένοι Δωριεῖς τιμοῦσαν τοὺς Ἀχαιούς; Κύριε διευθυντά, Σεβόμενος τὸν χρόνο σας, εἰσέρχομαι ἀμέσως στὸ θέμα τῆς ἐπιστολῆς μου. Θέλω νὰ θέσω ἕνα ἐρώτημα στοὺς ὑποστηρικτὲς τῆς θεωρίας περὶ καθόδου τῶν Δωριέων ὡς φυλῶν-φύλων ξένων καὶ μὴ συγγενικῶν μὲ τοὺς προϋπάρχοντες Μυκηναϊκοὺς πληθυσμούς, τοὺς ὁποίους, εὑρισκόμενους σὲ παρακμὴ μετὰ τὰ Τρωικά, κατάκτησαν καταλύοντας τὰ ἄλλοτε κραταιὰ βασίλειά τους. Σύμφωνα πάντα μὲ τὴν παραπάνω θεω- ρία οἱ ἐπήλυδες, φυλετικὰ ξένοι, Δωριεῖς, στὶς διάφορες περιοχὲς ποὺ ἐγκαταστάθηκαν, εἴτε ἀνεμίχθησαν μὲ τοὺς ντόπιους πληθυσμούς, εἴτε διετήρησαν μὲ «φανατισμὸ» τὴν φυλετικὴ καθαρότητά τους, παρότι τοὺς περιέβαλλαν πολυπληθέστεροι ντόπιοι, ὅπως στὴ Λακωνία. Καὶ τώρα τὸ ἐρώτημα: Γιατί οἱ ὑπερήφανοι «καθαρόαιμοι» κατακτητὲς Δωριεῖς τῆς Λακωνίας τιμοῦν ἀδιάλειπτα τοὺς ἥρωες τῶν κατακτημένων (δηλαδὴ τοὺς Ἀχαιοὺς βασιλεῖς τῶν ὁμηρικῶν ἐπῶν) καὶ μά- Ὅταν ἑκατοντάδες μαρτυρίες ὑπάρχουν ἑντὸς τῆς Βίβλου γιὰ τὴν σχέσι καὶ τὴν ταυτότητα μεταξὺ Χριστοῦ καὶ Ἰαχβέ, εἶναι ν’ ἀπορῇ κανεὶς μὲ τὴν ἄγνοια τῶν σημερινῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν πάνω στὸ θέμα αὐτό. Ὑπάρχει βεβαίως καὶ τὸ ζήτημα, ὅτι αὐτὸ δὲν τὸ ἀναγνωρίζουν οἱ Ἐβραῖοι, οἱ ὁποῖοι δὲν δέχονται τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ τὸν Χριστό· ἀπ’ ὅ,τι δὲ φαίνεται ξεκάθαρα, ἕνας τουλάχιστον λόγος εἶναι αὐτὸς ποὺ εἶπαν στὴ συνέχεια, ὅτι «ἐμεῖς δὲν γεννηθήκαμε ἀπὸ πορνεία». Ὁ Χριστὸς λοιπόν, ὁ Ἰαχβὲ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἀποτελοῦν τὴν τρισυπόστατη θεότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο καὶ ἡ «Παλαιὰ Διαθήκη» εἶναι ἱερὸ βιβλίο τῶν Χριστιανῶν. Κι ἐπειδὴ πιστεύω, ὅτι τίποτε τὸ ψευδὲς δὲ ἔχει γραφῆ ἐδῶ, ἀλλὰ ἀντιθέτως ὅλα εἶναι μέσα ἀπὸ τὸ πνεῦμα καὶ τὸ γράμμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐὰν κανεὶς διακρίνῃ καμμιὰ ἀσυμφωνία μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Δογματική, ἂς μὲ διορθώσῃ ἀναλόγως. Μὲ τιμὴ Σταῦρος Βασδέκης Σέρρες