14694 ΔΑΥΛΟΣ/230, Φεβρουάριος 2001 λιστα διατηροῦν τὸ ἡρῷον Μεναλάιον μὲ τὶς σχετικὲς τελετές; Κατ’ ἀντιστοιχία θὰ ἔπρεπε καὶ οἱ κατακτητές μας Γερμανοὶ τὸ ’41 νὰ τιμοῦν τοὺς ἥρωες τῆς Ἐπανάστα- σης τοῦ ’21 καὶ νὰ καταθέτουν στεφάνια στὰ ἀγάλματα τοῦ Ἀνδρούτσου ἢ τοῦ Κα- ραϊσκάκη (ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἄλλωστε εἶναι γε- μάτες οἱ πόλεις τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος). Μὲ ἐκτίμηση Κωνσταντῖνος Μακρυγιάννης Χαλκίδα Οἱ Ἀγιατολλᾶδες ἀοιδοὶ τοῦ μεσαιωνικοῦ μισελληνισμοῦ Κύριε διευθυντά, «Ἡ καρδιά μας ἀναζητᾶ/καὶ ἀπὸ ἅγιο πόθο διψᾶ,/οἱ καμπάνες σου δυνατὰ νὰ ση- μάνουν πάλι./Σώπασε, μὴν κλαῖς, Πανα- γιά,/κι ὁ θρύλος πάλι ξυπνᾶ/τοῦ μαρμαρω- μένου βασιλιᾶ./Ἔλα, ἔλα νὰ πᾶμε στὴν Ἁγιά Σοφιά./Ἔλα, ἔλα νὰ συνεχίσῃ ἡ λει- τουργία...». Οἱ παραπάνω «στίχοι» ἀποτελοῦν τμῆμα ἑνὸς ἐκ τῶν τραγουδιῶν, ποὺ περιλαμβάνει τὸ CD τοῦ γνωστοῦ πιὰ συγκροτήματος τῶν μοναχῶν ἀπὸ ἕνα μοναστήρι τοῦ Τρί- κορφου Δωρίδας. Πολλὰ εἶναι ἐκεῖνα ποὺ ἔχει νὰ παρατηρήσῃ κανεὶς ὡς πρὸς τὸ ὕφος καὶ τὶς ἀντιλήψεις τῶν ρασοφόρων ἀοιδῶν. Καὶ θλιβερὰ μᾶλλον... Ἴσως κά- ποια ἄλλη φορὰ ἀσχοληθοῦμε ἀναλυτικώ- τερα. Θὰ θέλαμε ὅμως νὰ ἐπισημάνουμε τὸν ἄκρατο καὶ ἀπόλυτο «βυζαντινισμό», ποὺ διαχέεται ἀπὸ τοὺς παραπάνω στίχους καὶ στοχασμούς. Καλπάζων θεοκρατισμός, μι- σαλλόδοξη, ἄκριτη, φανατικὴ ἱστορικὴ ἀντιμετώπιση καὶ στάση, ἀγκυλωτικὴ ἰδε- οληψία. Ἕνας ἐμβρυώδης (;) φονταμεντα- λισμὸς σαλεύει στὰ ριζὰ τῆς ἑλληνικῆς κοι- νωνίας μετερχόμενος συστηματικὰ ὅλων τῶν σύγχρονων μεθόδων ἐπικοινωνίας καὶ ὑποβολῆς. Ἀποτελεῖ ἐρώτημα (ἀλλὰ καὶ ζήτημα ἔρευνας καὶ μελέτης), ποῦ θὰ ὁδηγήσῃ καὶ τί θὰ ἐπιφέρῃ αὐτὸ τὸ πατρωνάρισμα τῆς παραδοσιακῆς θρησκευτικῆς συμπερι- φορᾶς τοῦ λαοῦ ἀπὸ τοὺς (νεο-)ὀρθόδοξους μουλλᾶδες. Μετὰ τιμῆς Γ.B.Π. Βαρνάβας Ἀττικῆς Ἑλληνολαγνεία φρενοκομείου – ἢ κάτι χειρότερο; Κύριε διευθυντά, Μένω στὴ Ρόδο. Ἐδῶ κάθε Πέμπτη γί- νεται μία συγκέντρωση ἀρχαιοελληνικοῦ, ὑποτίθεται, χαρακτῆρα μὲ διοργανωτὴ κά- ποιον (...). Ἀποφάσισα νὰ παρακολουθήσω καὶ ἐγώ. Τελικά, ἀπὸ ὅ,τι εἶδα, ἡ κουβέντα περιστρεφόταν γύρω ἀπὸ τὴν «κούφια γῆ» (;) καὶ περὶ τὴν καταγωγὴ τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν Ἀνδρομέδα καθὼς καὶ γιὰ μία αἰώνια διαγαλαξιακὴ μάχη μεταξὺ Δρα- κονιανῶν (;) καὶ Ἀνδρομεδίων. Ἡ Ρόδος μάλιστα ὑποτίθεται πὼς εἶναι κέντρο ἱπτα- μένων δίσκων, καὶ αὐτὸ τὸ συμπέρανε ὁ ὁμιλητὴς μετὰ ἀπὸ μία γράμμα πρὸς γράμ- μα ἀνάλυση τῆς λέξης «Ρόδος», βάσει μιᾶς ἀποκωδικοποίησης ἀπὸ ἕνα βιβλίο κάποι- ου Θεολόγου. Μόνη «ἀπόδειξη» γιὰ ὅλα ὅσα ἐλέχθησαν ἦταν ἡ ἑξῆς: Ἂν δὲν τὰ πι- στεύετε, τότε δὲν εἴστε Ἕλληνες, γιατὶ πρέ- πει νὰ τὸ ἔχῃ στὸ DNA σου, γιὰ νὰ κατα- νοήσῃς! Ἡ φάτσα τοῦ ὁμιλητῆ βέβαια κά- θε ἄλλο παρὰ ἑλληνικὴ ἦταν, ὅπως καὶ ἡ συμπεριφορά του, καθὼς καὶ τὰ ὅσα ἔλεγε. Ὁ κύριος αὐτὸς παραπληροφορεῖ καὶ πα- ραπλανᾶ ἀρκετοὺς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ προ- σπαθοῦν νὰ μάθουν κάτι γιὰ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, σὲ σημεῖο μάλιστα μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς νὰ φθάνουν νά ψάχνουν μέσα στὰ «Ὀρφικὰ», γιὰ νὰ βροῦν ἀναφορὲς γιὰ πυ- ραύλους καὶ διαστημόπλοια... Μετὰ τιμῆς Δημήτρης Κτενιάδης Ρόδος