ΔΑΥΛΟΣ/231, Μάρτιος 2001 14773 ἄκουσα τὸν οἰκουμενικὸ πατριάρχη Χ. Βαρθολομαῖο νὰ λέγῃ σὲ μικρὰ Ἑλληνόπουλα ποὺ τὸν ἐπισχέφθηκαν στὸ Φανάρι, γιὰ νὰ τοῦ ποῦν τὰ κάλλαντα τῶν Θεοφανείων, ὅτι «Εμεῖς εἴμαστε Ρωμιοἱ..». Τὸ περασμένο Πάσχα εἶδα καὶ ἄκουσα τὸν ἐκπρόσωπο (;) τοῦ Παναγίου Τάφου νὰ ὁμιλῇ σὲ " Ἕλληνες καὶ νὰ λέγῃ, ὅτι «πολλοὶ ἦσαν οἱ Ρωμιοὶ ποὺ ἦλθαν καὶ προσκύνησαν». Τέλος σὰν ἀπόστρατος ἀξιωματικὸς διαθάζω στὴν ἐφημερίδα«Ἠχώ τῶν Αἰθέρων» δηλώσεις τοῦ Μητροπολίτη Ναυπάκτου καὶ “Αγ. Βλασίου χ. Ἱεροθέου, τὶς ἑξῆς: «Αὐθεντικοὶ Εὐρωπαῖοι εἶναι οἱ Ρωμιοί, νόθοι οἱ ψάχνοντες γιὰ τοὺς προγόνους τους (Ἕλλη- νες)... Πάντως ἐμεῖς θὰ παραμείνουμε Ρωμιοί, θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ κρατᾶμε τὴν παράδοση τῆς Ἔνιαίας Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας...». Πιστεύω, ὅτι αὐτοὶ ποὺ τὸν ἀχοῦν δὲν ἀνήχουν στὸ «ἀγροῖκον Λάτιον» καὶ ὅτι προπἀτορές τους. δὲν εἶναι γιὰ κανένα λόγο οἱ προαγωγοὶ τῶν συζύγων τους ̓Αόραάμ, Ἴσαάκ, Ἰακὼδ, Χαλδαϊκῆς ρίζας, ποὺ ἀμφισθητοῦνται (ΤΙοπιας ΤΠΟΠΙΣΟΗ: «Δαυλός», [Β', σ. 8ἱ03’ ὡς καὶ «Δαυλός», ΙΓ’, σελ. 8451). Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Κουράχος λιούπολη Διάλογος γιὰ τὸν τετραγωνισμὸ τοῦ κύκλου Κύριε διευθυντά, Στὸ τεῦχος 228 (Δεχέμόριος 2000) τοῦ «Δαυλοῦ» ἀναπτύχθηχε μιὰ ἐπίπεδη προσέγγιση στὸν τετραγωνισμὸ τοῦ κύκλου ἀπὸ τὸν ἀξιόλογο συνάδελφο πολιτικὸ μηχανικὸ στὴ Λάρναχα κ. Μᾶρχο Γεωργαλλίδη. Εἶμαι σίγουρος, ὅτι ὁ κ. Μ. Γ. γνωρίζει τὸ πρόγραμμα τῆς ἑταιρείας ΑυἰοάεςΧ, τὸ ΑυιοςΑΏ 2000, μὲ τὸ ὁποῖο προσπάθησα νὰ προσεγγίσω τὴν γεωμετριχὴ κατασχευή του, μὲ τὴν ὄντως μεγάλη ἀκρίδεια ποὺ διαθέτει τὸ συγχεχριμένο πρόγραμμα. Πλὴν ὅμως τὸ ἀποτέλεσμα τῶν προσπαθειῶν μου ἦταν ἕνα καὶ μόνο ἕνα γιὰ τὸν ἀριθμὸ π-3,14, μὲ χατασχευὴ τοῦ κύκλου στὸ συγκεκριμένο σχῆμα ποὺ δημιόύργησα ἀκτίνας 1.000.000 μετρικῶν μονάδων, οὕτως ὥστε νὰ προσεγγίσω ὅσο τὸ δυνατὸν καλύτερα τὸν συγκεκριμένο ἀριθμὸ (π), ὅπως θγαίνει ἀπὸ τὴν προτεινόμενη χατασχευὴ διὰ τοῦ σχήματος τῆς σελίδας 14585 τοῦ «Δαυλοῦ». Δηλαδή, ὅπως φαίνεται χαὶ παραχάτω ἀπὸ τὸ ἀποτέλεσμα ποὺ δίνει τὸ πρόγραμμα, ἡ τιμὴ τοῦ π εἶναι, σύμφωνα μὲ τὴν κατασκευὴ ποὺ προτείνεται ἀπὸ τὸν συνάδελφο, ἴση μὲ ατεα -- 3140955.9001, δηλαδὴ ἀναγωγιχὰ 3.1409559001, καὶ ὄχι 3.1415926535897932384626 - 43382795, ὅση ἀχρίδεια δίνει ἡ ἀριθμομηχανὴ τῶν νἠπάον. Ἐπειδὴ προφανῶς, ὅπως φάνηχε ἀπὸ τὴν ὅλη παράθεση τοῦ θέματος. δὲν ἔγινε ἀναλυτικὴ παράθεση τῆς συγχεχριμένης προσέγγισης (διαφαίνονται χενὰ γιὰ τὸν μὴ ἐνημερωμένο σὲ τέτοια θέματα ἀναγνώστη), ἡ ὁποία πραγματικὰ εἶναι ἀρχετὰ ἀχριδής, ἐὰν κάνωλάθος, παρακαλῶ πολὺ καὶ προκειμένου νὰ δοηθήσω καὶ ὄχι νὰ ἀντιπαρατεθῶ, νὰ τύγχανα μιᾶς πιὸ ἀναλυτικῆς παρουσίασης τοῦ θέματος, ὡς ἐπίσης χαὶ τῆς μαθηματικῆς ἀπόδειξης τοῦ ἀριθμοῦ π μὲ τὴν αἰγίδα τῆς) Εκκλησίας: Ὃ καλλιτέχνης δημιούργησε τὰ ἔργα «Ἢ Κιδωτὸςτοῦ Νῶε», «Ιωσήφ καὶ Φαραώ», «]ουδὴθ καὶ Ολοφέρνης», «Ὁ Θρίαμδος τῆς Θρησκείας», τὸ περιδόητο «Κρυφὸ Σχολειὸ» κιἄ. Ὁ πίνακας τοῦ Βρυζάκη «Ὁ μητροπολίτης Π.Π. Γερμανὸς ὑψώνει τὴν σημαίαν τῆς ἐλευθερίας» (1851) καὶ ὃ πίνακας τοῦ Γύζη «Τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ» (1886) ἔγιναν σὲ μία συγκεκριμένην ἐποχή, ὁπότε οἱ σχέσεις πολιτείας καὶ ἐκκλησίας εἶχαν δεθῆ μὲ τὸ καθιερωθὲν τότε ἐπίσημο κρατικὸ ἰδεολόγημα τοῦ «Ελληνοχριστιανισμοῦ». Ὃ «4 αυλὸς» σὲ προηγούμενα τεύχη του ἔχει ἐρευνήσει τὴν ὑπόθεση «Αγία Λαύρα» καὶ ἔχει ἀνατρέψει καὶ τὸ μεγάλο αὐτὸ ψεῦδος μὲ ἱστορικὰ καὶ μόνο στοιχεῖα. Τὰ παραπάνω ἱστορικὰ κατασκευάσματα πέρασαν καὶ στὴν ἐλεγχόμενην ἀπὸ τὸ [ κράτος παιδεία, ἀπὸ τὰ σχολικὰ ἀναγνώσματα ἕως τὰ σχολικὰ τραγούδια. Στὶς 12 »