ΔΑΥΛΟΣ/231, Μάρτιος 2001 14773 ἄκουσα τὸν οἰκουμενικὸ πατριάρχη Χ. Βαρθολο- μαῖο νὰ λέγῃ σὲ μικρὰ Ἑλληνόπουλα ποὺ τὸν ἐπι- σχέφθηκαν στὸ Φανάρι, γιὰ νὰ τοῦ ποῦν τὰ κάλ- λαντα τῶν Θεοφανείων, ὅτι «Εμεῖς εἴμαστε Ρωμι- οἱ..». Τὸ περασμένο Πάσχα εἶδα καὶ ἄκουσα τὸν ἐκπρόσωπο (;) τοῦ Παναγίου Τάφου νὰ ὁμιλῇ σὲ " Ἕλληνες καὶ νὰ λέγῃ, ὅτι «πολλοὶ ἦσαν οἱ Ρωμιοὶ ποὺ ἦλθαν καὶ προσκύνησαν». Τέλος σὰν ἀπό- στρατος ἀξιωματικὸς διαθάζω στὴν ἐφημερί- δα«Ἠχώ τῶν Αἰθέρων» δηλώσεις τοῦ Μητροπολί- τη Ναυπάκτου καὶ “Αγ. Βλασίου χ. Ἱεροθέου, τὶς ἑξῆς: «Αὐθεντικοὶ Εὐρωπαῖοι εἶναι οἱ Ρωμιοί, νό- θοι οἱ ψάχνοντες γιὰ τοὺς προγόνους τους (Ἕλλη- νες)... Πάντως ἐμεῖς θὰ παραμείνουμε Ρωμιοί, θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ κρατᾶμε τὴν παράδοση τῆς Ἔνι- αίας Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας...». Πιστεύω, ὅτι αὐτοὶ ποὺ τὸν ἀχοῦν δὲν ἀνήχουν στὸ «ἀγροῖκον Λάτιον» καὶ ὅτι προπἀτορές τους. δὲν εἶναι γιὰ κανένα λόγο οἱ προαγωγοὶ τῶν συ- ζύγων τους ᾿Αόραάμ, Ἴσαάκ, Ἰακὼδ, Χαλδαϊκῆς ρίζας, ποὺ ἀμφισθητοῦνται (ΤΙοπιας ΤΠΟΠΙΣΟΗ: «Δαυλός», [Β', σ. 8ἱ03’ ὡς καὶ «Δαυλός», ΙΓ’, σελ. 8451). Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Κουράχος λιούπολη Διάλογος γιὰ τὸν τετραγωνισμὸ τοῦ κύκλου Κύριε διευθυντά, Στὸ τεῦχος 228 (Δεχέμόριος 2000) τοῦ «Δαυλοῦ» ἀναπτύχθηχε μιὰ ἐπίπεδη προσέγγιση στὸν τετρα- γωνισμὸ τοῦ κύκλου ἀπὸ τὸν ἀξιόλογο συνάδελφο πολιτικὸ μηχανικὸ στὴ Λάρναχα κ. Μᾶρχο Γεωρ- γαλλίδη. Εἶμαι σίγουρος, ὅτι ὁ κ. Μ. Γ. γνωρίζει τὸ πρόγραµµα τῆς ἑταιρείας ΑυἰοάεςΧ, τὸ ΑυιοςΑΏ 2000, μὲ τὸ ὁποῖο προσπάθησα νὰ προσεγγίσω τὴν γεωμετριχὴ κατασχευή του, μὲ τὴν ὄντως µεγάλη ἀκρίδεια ποὺ διαθέτει τὸ συγχεχριµένο πρόγραµµα. Πλὴν ὅμως τὸ ἀποτέλεσμα τῶν προσπαθειῶν µου ἦταν ἕνα καὶ μόνο ἕνα γιὰ τὸν ἀριθμὸ π-3,14, μὲ χα- τασχευὴ τοῦ κύκλου στὸ συγκεκριµένο σχῆμα ποὺ δηµιόύργησα ἀκτίνας 1.000.000 μετρικῶν μονάδων, οὕτως ὥστε νὰ προσεγγίσω ὅσο τὸ δυνατὸν καλύ- τερα τὸν συγκεκριµένο ἀριθμὸ (π), ὅπως θγαίνει ἀπὸ τὴν προτεινόμενη χατασχευὴ διὰ τοῦ σχήματος τῆς σελίδας 14585 τοῦ «Δαυλοῦ». Δηλαδή, ὅπως φαίνεται χαὶ παραχάτω ἀπὸ τὸ ἀποτέλεσμα ποὺ δίνει τὸ πρόγραμμα, ἡ τιμὴ τοῦ π εἶναι, σύμφωνα μὲ τὴν κατασκευὴ ποὺ προτείνεται ἀπὸ τὸν συνάδελφο, ἴση μὲ ατεα -- 3140955.9001, δη- λαδὴ ἀναγωγιχὰ 3.1409559001, καὶ ὄχι 3.1415926535897932384626 - 43382795, ὅση ἀχρίδεια δίνει ἡ ἀριθμομηχανὴ τῶν νἠπάον. Ἐπειδὴ προ- φανῶς, ὅπως φάνηχε ἀπὸ τὴν ὅλη παράθεση τοῦ θέματος. δὲν ἔγινε ἀναλυτικὴ παράθεση τῆς συ- γχεχριμένης προσέγγισης (διαφαίνονται χενὰ γιὰ τὸν μὴ ἐνημερωμένο σὲ τέτοια θέματα ἀναγνώστη), ἡ ὁποία πραγματικὰ εἶναι ἀρχετὰ ἀχριδής, ἐὰν κά- νωλάθος, παρακαλῶ πολὺ καὶ προκειµένου νὰ δοη- θήσω καὶ ὄχι νὰ ἀντιπαρατεθῶ, νὰ τύγχανα μιᾶς πιὸ ἀναλυτικῆς παρουσίασης τοῦ θέματος, ὡς ἐπί- σης χαὶ τῆς μαθηματικῆς ἀπόδειξης τοῦ ἀριθμοῦ π ἱστορικὰ καὶ µόνο στοιχεῖα. μὲ τὴν αἰγίδα τῆς) Εκκλησίας: Ὃ καλλιτέχνης δημιούργησε τὰ ἔργα «Ἢ Κιδωτὸςτοῦ Νῶε», «Ιωσήφ καὶ Φαραώ», «]ουδὴθ καὶ Ολοφέρνης», «Ὁ Θρίαµδος τῆς Θρησκεί- ας», τὸ περιδόητο «Κρυφὸ Σχολειὸ» κιἄ. Ὁ πίνακας τοῦ Βρυζάκη «Ὁ μητροπολίτης Π.Π. Γερμανὸς ὑψώνει τὴν σημαίαν τῆς ἐλευθερίας» (1851) καὶ ὃ πίνακας τοῦ Γύζη «Τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ» (1886) ἔγιναν σὲ µία συγκεκριµένην ἐποχή, ὁπότε οἱ σχέσεις πο- λιτείας καὶ ἐκκλησίας εἶχαν δεθῆ μὲ τὸ καθιερωθὲν τότε ἐπίσημο κρατικὸ ἰδεολόγη- μα τοῦ «Ελληνοχριστιανισμοῦ». Ὃ «4 αυλὸς» σὲ προηγούμενα τεύχη του ἔχει ἐρευ- νήσει τὴν ὑπόθεση «Αγία Λαύρα» καὶ ἔχει ἀνατρέψει καὶ τὸ μεγάλο αὐτὸ ψεῦδος μὲ Τὰ παραπάνω ἱστορικὰ κατασκευάσµατα πέρασαν καὶ στὴν ἐλεγχόμενην ἀπὸ τὸ [ κράτος παιδεία, ἀπὸ τὰ σχολικὰ ἀναγνώσματα ἕως τὰ σχολικὰ τραγούδια. Στὶς 12 »