ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Ο Ὁ θὰ ἐκτυπώνωνται αἱ γραμμαὶ αὖται, ἀναγνῶστα μου, θὰ ἀπομένουν δύο εἰσέτι ἡμέραι ἀπὸ τῆς σωτηρίας σου, ἤτις προγραμματισθεῖσα ὑπὸ τῶν ποιμένων διὰ μεθαύριον Κυριακὴν 1[7ην ̓Ιουνίου ἐπέρχεται ἀφεύκτως, ὡς ἡ θύελλα, μοιραίως, ὡς ὁ θάνατος, μὲ μόνον εἰσέτι ἄγνωστον παράγοντα ἄν αὕτη θὰ εἶναι κυανόχρους ἤ πρασίνη, ἐξυρισμένη ἤ δασύτριχος. Ἡ σωτηρία μας, ὡς γνωστόν, ἀνέκαθεν οὖσα ὁ μόνος στόχος τῶν ἀνιδιοτελῶν ποιμένων πραγματοποιεῖται κατὰ διαστήματα, ὁτὲ μὲν διὰ τεθωρακισμένων ἁρμάτων, ὁτὲ δὲ διὰ ψηφοδόχων -- ἀναλόγως τοῦ συρμοῦ καὶ τῶν προκαταλήψεων τῆς ἔποχῆς. Μὴ ὤν ὑποψήφιος σωτήρ, υἱὸς ἤ συγγενὴς ὑποψηφίου, μὴ ἔχων τέκνον πρὸς διορισμόν, ἀδελφὴν πρὸς ἀποκατάστασιν, δάνειον πρὸς ἔγκρισιν, αὐθαίρετον πρὸς νομιμοποίησιν’ μὴ ὦν, ἐξ ἄλλου, ὑφασματέμπορος, χαρτοπώλης, τυπογράφος, διαφημιστής, ἀφισοκολλητής, οὐδὲ κἄν φαρμακοποιὸς πωλῶν ἀσπιρίνας εἰς τοὺς ὑπὸ τῶν μεγαφώνων ταλαιπωρουμένους ̓ ἓν ὁλίγοις; μὴ ἔχων ἴδιον συμφέρον ἐκ τῆς ἐπιχειρήσεως τῆς σωτηρίας τῆς Ἑλλάδος, παρακολουθῶ νηφαλίως ὅλην τὴν προσωτηριακὴν θορυβώδη περίοδον, ἀπολαμβάνων ἀπὸ τῆς τηλοψίας τοὺς ὑποψηφίους σωτῆρας, ἄλλοτε νὰ μονολογοῦν περὶ τῆς γνησιότητος τῆς ἀνιδιοτελοῦς πρὸς ἐμὲ λατρείας των καὶ ἄλλοτε, ὡς νέοι Ποσειδῶνες νὰ πλήττουν διὰ τῆς γλωσσικῆς τριαίνης των τὰς ἀπεράντους ἀνθρωποθαλάσσας τῶν ὀπαδῶν των, ἐγείροντες ἀβυσσώδη ἀνθρωποκύματα ἔτοιμα νὰ καταπίουν τοὺς ἀντιπάλους ναυαγούς. ποία ἡ μέθη των! Ὀφείλομεν, πάντως, νὰ Ὁμολογήσωμεν ὅτι πληρώνουν πανάκριβα τὸ παίγνιον αὐτὸ τῆς σωτηριολογίας. Διὰ νὰ χρισθῆ τις ἱκανὸς νὰ μᾶς σώση --ὅπως διὰ νὰ ἔμβη εἰς τὰ «καθὼς πρέπει» καζίνα--- θὰ πρέπει νὰ προκαταβάλη ἕν ἑκατομμύριον δραχμάς! Τουθόπερ σημαίνει, ὅτι ὑποχρεωτικῶς θὰ πρέπει νὰ εἶναι εἴτε καπιταλιστὴς εἴτε σοσιαλιστῆς εἴτε κομμουνιστῆς, «μὴ προνομιοῦχος» κλπ.-- κατὰ τεκμήριον, δηλαδή, ἀποκλείεται ποτὲ νὰ μᾶς σώση εἰς ἁπλοῦς πολίτης. Ταῦτα, περὶ τῆς ἐπικειμένης σωτηρίας σου, ἀναγνῶστα. ̓Αναμένω, ὡς καὶ σὺ τὴν [7ην, διὰ νὰ ἴδω κατὰ πόσον οἱ τοῦ τρίτου δρόμου σοσιαλισταί μας ἡσφάλισαν ἐπαρκῶς τὸ «χρονοντούλαπο τῆς Ἱστορίας», ὅπου, ὡς γνωστόν, πρὸ τριετίας περίπου, εἶχον ἐγκλείσει τὴν «δεἔιάν». Ἐάν, ὡς εἰκάζεται, ἣ πονηρὰ αὕτη γραῖα ἔχει ἤδη δραπετεύσει, ἀναγκαστι- κῶς θὰ ἀπαιτηθῆ καὶ νέα σωτηρία μας κατὰ τοὺς προσεχεῖς μῆνας... Τὸ περὶ τῆς ἀλήστου μνήμης ἑλληνικῆς γλώσσης σημείωμά μου εἰς τὸ προήγούμενον τεῦχος τοῦ «4αυλοῦ» ἤγειρεν -ὡς ἀνέμενα, ἄλλωστε --- τὴν μῆνιν τῶν ὅσῶν δύνανται ἀκόμη νὰ ἀναγιγνώσκουν ἑλληνικά προοδευτικῶν συνελλήνων, οἵτινες καὶ μὲ ἐκόσμησαν, ὡς εἴθισται, διὰ νυκτερινῶν καὶ ἰταλογενῶν ἐπιθέτων, ὡς σκοταδιστής, φασίστας κλπ. Εὐχαριστῶν, ἀντιπροσφέρω δύο δείγματα τῆς προοδευτικῆς γλωσσοπλασίας, ἅτινα καὶ «σήματοδοτοῦν» --τοὺς ἀρέσει ἡ λέεις αὗτη--- τὴν γλωσσικήν μας πορείαν: Ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ̓Ακαδημίας, ὅπου τὸ νέον κτήριον τοῦ ὑφυπουργείου «Νέας Γενιᾶς», ἐτοποθετήθη προσφάτως μεγίστη ἐπιγραφὴ ἔχουσα οὕτως: «Κέντρο πληροφόρησης ΝΕεότήητας». Θὰ ἤμην ὑπόχρεως πρὸς τοὺς προοδευτικούς ἐπικριτάς μου, ἐὰν μὲ ἐπληροφόρουν, τίνι τρόπω θὰ δίδωνται πληροφορία πρὸς τὴν νεότητα, ἥτις ἀφηρημένη ἔννοια οὖσα, οὔτε πόδας διαθέτει διὰ νὰ μεταβῆ εἰς τὸ «κέντρον» οὔτε στόμα διὰ νὰ ἐρωτήση οὔτε ὦτα διὰ νὰ πληροφορηθῆ. (Νεολαίαν, βεβαίως ἠννόουν οἱ νεοβάρβαροι ἐπιγραφοποιοί, πλήν ἡ νεότης τοὺς ἐφάνη πλέον «περιδιαγραμμμάτου» --- ἐφ ̓ ᾧ καὶ τὴν «ἐστράτευσανρ). Ἕτερον ἐξ ἴσου προοδευτικὸν --καὶ χαριτωμένον: Ἐπὶ ὡρισμένων φαρμάκων ποὺ ἠγόρασα προσφάτως ἀναγράφεται καὶ τὸ ἑξῆς: «Κέντρο δηλητηριάσεων» καὶ ἀκολουθεὶ τηλεφωνικὸς ἀριθμός. Νομίσας κατ ̓ ἀρχάς, ὅτι εἰς τὸ κέντρον αὐτὸ πραγματοποιεῖται εὐθανασία ζώων, ἐτηλεφώνησα διὰ τὸν προβληματικὸν σκῦλον κάποιου γνωστοῦ μου. Ὁποία ἣ ἔκπληξίς μου, ὅτε ἐπληροφορήθην, ὅτι δὲν εἶναι κέντρον δηλητηριάσεων, ἀλλὰ ἀντιμετωπίσεὡς τῶν δηλητηριάσεων! Ὦ προοδευτικὸν σοσιαλιστικὸν ὑπουργεῖον τῆς ὑγείας μας, ἀφοῦ σὲ εὐχαριστήσω --- ὡς καὶ παλαιότερον ἔπραξα --- διὰ τὰς 68 «ἀριστοποιήσεις» τῆς περιθάλψεώς μας, ποὺ μᾶς προσέφερες τὸ παρελθὸν ἔτος διὰ τῶν διαφόρων «ἐσύ», τῆς καταργήσεως τῶν ράντζων, τῆς ἀνεγέρσεως ὑπερχιλίων νοσοκομείων κλπ., θὰ ἐπεθύμουν νὰ σοῦ εἴπω, ὅτι, ὅταν οἱ ἕλληνες λέγουν κέντρον διασκεδάσεως, ἐννοοῦν τὸν χῶρον, ὅπου πηγαίνουν πρὸς διασκέδασιν καὶ ὄχι τὸ νεκροταφεῖον! «Τσακίζει κόκκαλα» ἡ ἄτιμη, ποὺ λέγει μία σοφὴ λαϊκὴ παροιμία! ̓Αριστοφάνης Καρφιᾶς