14774 ΔΑΥΛΟΣ/31, Μάρτιος 2001 ὡς Κλασματικοῦ καὶ ὄχι ὡς ὑπερδατικοῦ, ὡς εἴθι- σται νὰ λέγεται, ἀριθμοῦ. Εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὴν προσοχή σας. ᾽Απάντηση τοῦ κ. Μ. Γεωργαλλίδη: Μετὰ τιμῆς Δημήτρης Ἑρμείδης Πολιτικὸς μηχανικός, ᾿Αθήνα Στὸ ἴδιο πρόγραµµα (40 2000, ὅταν ἔγινε μέτρηση μήκους 1.000 ν3 μονάδων σὲ σύστημα δύο καθέτων ἀξόνων καὶ τρίτου κάθετου ἐπὶ τῆς ὑποτεινούσης τῶν δύο πρώτων, ὅπως τὸ διπλανὸ σχῆμα, εὑρέ- θη τιμὴ 1732,050810000 μονάδων ἀντὶ τῆς πραγματικῆς 1732,0507. 1 Δηλαδὴ τὸ μέτρο μέτρησης δὲν εἶναι τὸ κατάλληλο. Μᾶρκος Π. Γεωργαλλίδης. “Λάρνακα, Κύπρος. Υ.Γ. Πᾶσα δοήθεια ἀποδεκτή. Περὶ ἀναθιώσεως τῆς θρησκείας τοῦ Δωδεκαθέου ᾿Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἐπειδὴ κατὰ καιροὺς δέχοµαι διάφορες προ- σχλήσεις... «συστράτευσής» µου στὸν ἀγῶνα δια- φόρων ὁμάδων ἢ ἐντύπων ποὺ εὐαγγελίζονται τὴν... ἐπανασύσταση (:) τῆς ἀρχαίας θρησκείας τῶν. Ἑλλήνων, στὶς ὁποῖες ἄλλοτε ἀναγνωρίζω ἀφελῆ ἀνιδιοτέλεια κι ἄλλοτε διαθλέπω ὑστεροθουλία περὶ τὸν σκοπό, θά θελα μέσῳ τοῦ ἐγκρίτου «Δαυ- λοῦ» νὰ ξεκαθαρίσω τὴ θέση µου καταθέτοντας πα- ράλληλα τὴν ἄποψή µου γιὰ τὸ σοδαρὸ (ὅπως ἐξε- λάσσεται ἐν μέσῳ φαιδρότητος) αὐτὸ ζήτημα, προ- σπαθῶντας νὰ δοηθήσω (στὸ μέτρο θεθαίως ποὺ μπορῶ) κάποιους νέους καὶ ἀνυστερόδουλους ἀνθρώπους, ποὺ µέσα στὴν ἁγνότητα τῶν προθέ- σεών τους κινδυνεύουν νὰ πέσουν θύματα εἴτε ἀλλοτρίων προθέσεων ἢ τῆς χαρακτηριστικῆς θλα- χείας ὡρισμένων γραφικῶν τύπων τῆς ἀπροσδιο- ρίστου ταυτότητας κοινωνίας µας εἴτε χορόιδα τῆς ἁρπακτικότητας τῶν «ἑλλαδεμπόρων». Ἐν πρώτοις ξεκαθαρίζω, ὅτι οἱ θέσεις τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὸ ζή- τηµα μὲ καλύπτουν πλήρως: καὶ θὰ συστήσω τὴν ἀνάγνωση τοῦ ἐξαίρετου ἄρθρου «Περὶ 4ωδεκα- θεϊσμοῦ» τοῦ συνεργάτου σας Π. Κουθαλάκη στὸ τεῦχος Δεχεμόρίου 2006, ποὺ ὄντως θάζει τὰ πράγ- ματα στὴν θέση τους. Προσθέτω κι ἐγώ τὸ ἑξῆς: Οἱ ἀρχαῖοι θεοὶ τῶν Ἑλλήνων εἶναι δυνάμεις καὶ ἔννοιες καὶ ὄχι πρόσωπα. Πολὺ περισσότερο δὲ σὲ καμμία περίπτωση δὲν εἶναι μετενσαρχωμένα ἀνθρώπινα ὄντα σὲ ἐξέλιξη, ὅπως λέγουν μερικοὶ «Λωδεκαθεϊστές», ἐπηρεασμένοι προφανῶς ἀπὸ θε- οσοφικὲς θεωρίες τύπου Μπλαθάτσκυ, Μπέζαντ χἄ. Τὸ ἂν τοὺς δόθηκαν ὀνόματα ἀνθρώπων (δα- σιλέων, ἡρώων κ.ἄ.) τοῦ παρελθόντος, αὐτὸ δὲν τοὺς καθιστᾶ ὑπαρχτὲς «περίλαµπρες προσωπικό- τητες», ὅπως δογµατίζοντας τοὺς χαρακτηρίζουν ὡρισμένοι σὲ μωσαϊκοῦ τύπου καταγραφὲς καὶ Μαΐου 1999 τὸ ᾽ Ασσοσιέιτεντ-Πρὲςς διένειμε στὸν τύπο µία φωτογραφία, ὅπου ἀπει- πονίζεται ἡ ἀναπαράσταση τοῦ «κρυφοῦ σχολειοῦ» μὲ κοῦκλες (ὑπάρχει µέχρι σήµε- ρα στὴ Μονὴ Πεντέλης). Τὸ συνοδευτικὸ κείµενο δασιζόταν στὶς θέσεις τοῦ καθηγη- τοῦ Αγγέλου καὶ τῆς καθηγήτριας᾽ Ελισάδετ Ζαχαριάδου, ἡ ὁποία ὑπογράμμιζε ὅτι: «Οἱ ἱστορίες αὐτὲς εἶναι καθαρὲς µυθοπλασίες, ὅπου δηµιουργήθησαν ἀπ’ τὴν ἐκκλη- σία, γιὰ νὰ ἐγισχύσῃ τὴν θέση της καὶ τὸ γόητρό της». Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀφοῦ ἀφώρισετὴν ᾿Ελληνικὴν Επανάσταση (ὅλ. «4», τεύχη Μαρτίου 1999 καὶ Μαρ- τίου 2000), τοὺς φιλικοὺς καὶ ὁπλαρχηγούς, δημιούργησε καὶ ἔστησε ψεύτικα γεγο- νότα, ἀλλάζοντας τὴν ἱστορία. Η ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας καὶ ἡ ἀπονομὴ ἱστο- οικῆς δικαιοσύνης εἶναι ἀναγκαῖο νὰ γίνουν, γιὰ νὰ προχωρήσῃ τὸ ἔθνος µας ἐξελι- ατικὰ στὸ . Βασίλειος Μαυρομμάτης