ΔΑΥΛΟΣ/31, Μάρτιος 2001 14775 ἀφοριστικοὺς «νόμους» καὶ «ἐντολὲς» ὕποπτης προέλευσης. Ἡ ἔννοια τοῦ «προσωπικοῦ θεοῦ» εἰσήχθη στὴν κοινωνία μας ἀπὸ τὸν Ἰουδαιοχριστιανισμὸ γιὰ πρώτη φορὰ μαζὶ μὲ τὴν λαίλαπα τῆς ἀνθελληνικῆς καταστροφικῆς μανίας τῶν «τὰ φαιὰ φερόντων» ὁμολογητῶν τοῦ Γιαχθὲ ἀντάμα μὲ τὴν ἔννοια τῆς «Ἱστορίας» (ὄχι ὡς καταγραφῆς τῶν γεγονότων ἀλλὰ ὡς προκαθωρισμένης πορείας ἑνὸς κόσμου «κτιστοῦ» ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ συγκεκριμένο σκοπὸ ἑνὸς ἀπολειστικὰ δικοῦ του, ἀνερμήγευτου... ἔτσιθελισμοῦ). Καὶ ἂν ἡ εἰσαγωγὴ τῆς ἔννοιας τῆς «Ἱστορίας» ὡδήγησε στὴν ἀπαξίωση κάθε πλευρᾶς τοῦ ἀνθρώπινου γίγνεσθαι πέραν τῆς ἐξύμνησης τοῦ οὐράνιου δυνάστη, ἡ εἰσαγωγῆ τῆς ἔννοιας τοῦ «προσωπικοῦ Θεοῦ» εὐθύνεται, πέραν τοῦ εὐτελισμοῦ ποὺ ἐπέφερε στὴν ἀνθρώπινη σκέψη, καὶ γιὰ ἕνα τραγικὸ φαινόμενο, ποὺ ἀκόμη καὶ σήμερα κατατυραννᾶ πολλὲς ἑλληνικὲς οἰκογένειες: τὸν μοναχισμό. Διότι σ ̓ ἀντίθεση μὲ τὸν Βουδισμὸ π.χ. “ποὺ ὁ μοναχισμὸς ἀποτελεῖ ἕναν τρόπο ζωῆς, οἱ ἔχοντες ὑποστῇ τὴν πλύση ἐγχεφάλου χατὰ τὴν χαταγωγὴ Ἕλληνες, προερχόμενοι ἀπὸ ἕναν λαὸ ἐκ φύσεως χοινωνιχό, προσπαθοῦν μέσα ἀπὸ τὴν ἐγχατάλειψη ὅσων περιφρονητικά ὀνομάζουν «ἐ γεια» νὰ ἐπιτύχουν τὴν περιδόητη πλέον μετὰ τὶς... ὀμφαλοσχοπικὲς απραχτικὲς τοῦ | Μεσαίωνα «προσωπικὴ» σχέση μὲ τὸν Θεό (ἐξ οὗ καὶ ἡ θυμίζουσα γάμο «χουρὰ» τῶν δοχίμων μοναχῶν, ὅπου ὑποτίθεται ὅτι συνάπτουν γαμήλια σχέση οἱ μὲν ἄνδρες μὲ τὴν... Παναγία, οἱ δὲ γυναῖχες μὲ τὸν... Χριστό!). Ὅποιος λοιπὸν ἐπιχειρεῖ τὴν ἀπόδοση «προσωπιχῆς» ἰδιότητος στὸ θεῖο εἶναι δασικὰ ἰουδαιοχριστιανός, ἀχόμη χι ἂν (διαπράττοντας ὕδριν) ὀνομάζει τὸν θεό του Δία ἢ ὅπως ἀλλιῶς θέλει. Ὅσο γιὰ τὴν... ἐπαναλειτουργία τῶν ἱερῶν τῆς ἀρχαιότητος καὶ τὶς... σπονδές, δὲν προσφέρονται σήμερα: πέραν τοῦ ὅτι ἡ σπονδὴ ἀπὸ μόνη της δὲν ἀρκεῖ, ἂν δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα μέθεξης μὲ τὴν ἀλήθεια, περικλείει καὶ τὸν χίνδυνο γιὰ τὸν τελοῦντα τὴν... σπονδὴ νὰ χαταστῇ τουλάχιστον γραφικὸς ἢ νὰ καταλήξῃ στὴν ἀτιμωτικὴ κατὰ τοὺς Ἕλληνες «διώτευση» ἢ στὴ δημιουργία χλειστῶν θεοχρατιχοῦ τύπου ὁμάδων, περιθωριοποιη μένων καὶ ἀποχομμένων ἀπὸ τὴν κοινωνικἡ πραγματικότητα. Ἐκεῖνο ποὺ στὶς μέρες μας προέχει εἶναι ἡ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν ἐθνιχὴ ἀνιστόρητη καὶ ἀντιεπιστημονιχὴ ἰδεολογικὴ σχιζοφρένεια, ποὺ ταλανίζει τὸν λαό μας καὶ ἡ συνειδητοποίηση τῶν πραγματιχὰ ἑλληνιχῶν ἀξιῶν. Κι ὅσον ἀφορᾶ στοὺς ἁγνοὺς καὶ ρομαντιχοὺς «Δωδεκαθεϊστές» (διότι, ἂς τὸ ἐπαναλάδουμε, ὑπάρχουν καὶ ἐξουσιαστὲς ἀπατεῶνες, ποὺ ἐξαπατοῦν τοὺς ἀναζητητὲς τῆς ἑλληνικῆς ἀλήθειας), αὐτοὶ δὲν μποροῦν νὰ φέρουν στὸν νοῦ παρὰ ἐχείνη τὴν Καδαφικὴ ἀναφορὰ πάνω στὶς ἐπιστολὲς ποὺ ἔστελνε ὁ (ὄχι ἀκόμη ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὰ χριστιανιχά του ὀιώματα) ἀγνότατος Ἰουλιανὸς πρὸς τοὺς Ἕλληνες ἱερεῖς τῆς Ἐθνικῆς μας Θρησχείας, στὶς ὁποῖες θεθαίως δὲν ἔλαθε ἀπάντηση: «4ὲν μποροῦσαν νὰ παίζουν μ ̓ ἐκεῖνον τὸν χριστιανομαθημένο οἱ ἀποδέκτες τῶν ἐπιστολῶν. “Ἕλληνες ἦσαν τέλος πάντων' μηδὲν ἄγαν, Αὔγουστε...» Μηδὲν ἄγαν λοιπόν, ἀγαπητοὶ «Δωδεκαθεῖστές», χαὶ σᾶς εὔχομαι (μὲ τὴν δοήθεια τῶν θεῶν μας δεδαίως, γιατί, ἀπ ̓ ὅ,τι φαίνεται, τὴν χρειάζεσθε) νὰ... συνέλθετε. Μετὰ τιμῆς ̓Οδυσσεὺς Πατεράκης Ἡράνλειο Κρήτης Δὲν ἔχουν τὸ θάρρος νὰ ζητήσουν συγγνώμη; ̓Αγαπητὲ χ. Λάμπρου, Διαθάζω τὸ ἱστορικὸ καὶ τὶς συνέπειες τῶν διαταγμάτων τοῦ Θεοδοσίου « Ἐς ἔδαφος. φέρειν». χαὶ ἀναρωτιέμαι, γιατί αὐτὸ τὸ μίσος καὶ ἡ κακία ἀπὸ μία «θρησχεία τῆς ἀγάπης» πρὸς ἕναν λαὸ ποὺ δὲν τὴν ἔθλαψε σὲ τίποτα. Σχεφθῆτε ἂν δίδασκε τὸ μίσος, τί θὰ μποροῦσε νὰ κάνῃ. Δὲν ἔχουν τὸ θάρρος νὰ δοῦν, τί κακὸ ἔχαναν σ ̓ αὐτὸν τὸν λαὸ χαὶ νὰ τοῦ ζητήσουν συγγνώμη; ̓Αντὶ αὐτοῦ ὁ χ. Χριστόδουλος προσπαθεῖ μὲ κάθε θυσία καὶ μὲ «ἐντολὲς ἐξ οὐρανοῦ», ὅπως ὁ ἴδιος διακηρύττει, νὰ πετύχῃ τὴ διαιώνιση τῆς πνευματικῆς δουλείας καὶ ὑποταγῆς αὐτοῦ τοῦ λαοῦ σὲ ξενόφερτες θεότητες καὶ ξένα συμφέροντα, ἀντίθετα πρὸς τὸ ἐλεύθερο καὶ ἁγνὸ πνεῦμα τῶν Ἑλλήνων, ἐχμεταλλευόμενος τὰ θεῖα πρὸς ἐχφοόισμό. Τὰ τείχη τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ἀπάτης δὲν θὰ ἀντέξουν στὸ τράνταγμα τῆς ἀλήθειας καὶ τῶν σύγχρόνων ἐπιτεύξεων τῆς ἐπιστήμης. Ὁ σημερινὸς μορφωμένος ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ πιστεύσῃ, ὅτι ὁ «Θεὸς» εἶναι αὐτὸς ποὺ παρουσιάζουν οἱ ἐχμεταλλευτὲς τῆς ἀνθρώπινης ἀμάθειας πρὸς ὄφελος τῆς δικῆς τους «θεϊχῆς» ἀπολυταρχίας. Μὲ ἐχτίμηση Γεώργιος Χατζησταυρίδης Ὀρλάνδο, Φλώριδα, ΗΠΑ.