ΔΑΥΛΟΣ/31, Μάρτιος 2001 14775 ἀφοριστικοὺς «νόμους» καὶ «ἐντολὲς» ὕποπτης προέλευσης. Ἡ ἔννοια τοῦ «προσωπικοῦ θεοῦ» εἰσήχθη στὴν κοινωνία μας ἀπὸ τὸν Ἰουδαιοχριστιανισμὸ γιὰ πρώτη φορὰ μαζὶ μὲ τὴν λαίλαπα τῆς ἀνθελληνικῆς καταστροφικῆς μανίας τῶν «τὰ φαιὰ φερόντων» ὁμολογητῶν τοῦ Γιαχθὲ ἀντάμα μὲ τὴν ἔννοια τῆς «Ἱστορίας» (ὄχι ὡς καταγραφῆς τῶν γεγονότων ἀλλὰ ὡς προκαθωρισµένης πορείας ἑνὸς κόσμου «κτιστοῦ» ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ συγκεκριµένο σκοπὸ ἑνὸς ἀπολειστικὰ δικοῦ του, ἀνερμήγευτου... ἔτσι- θελισμοῦ). Καὶ ἂν ἡ εἰσαγωγὴ τῆς ἔννοιας τῆς «Ἱστορίας» ὡδήγησε στὴν ἀπαξίωση κάθε πλευρᾶς τοῦ ἀνθρώπινου γίγνεσθαι πέραν τῆς ἐξύμνησης τοῦ οὐράνιου δυνάστη, ἡ εἰσαγωγῆ τῆς ἔννοιας τοῦ «προσωπικοῦ Θεοῦ» εὐθύνεται, πέραν τοῦ εὐτελι- σμοῦ ποὺ ἐπέφερε στὴν ἀνθρώπινη σκέψη, καὶ γιὰ ἕνα τραγικὸ φαινόμενο, ποὺ ἀκόμη καὶ σήµερα κα- τατυραννᾶ πολλὲς ἑλληνικὲς οἰκογένειες: τὸν μο- ναχισμό. Διότι σ᾽ ἀντίθεση μὲ τὸν Βουδισμὸ π.χ. “ποὺ ὁ μοναχισμὸς ἀποτελεῖ ἕναν τρόπο ζωῆς, οἱ ἔχοντες ὑποστῇ τὴν πλύση ἐγχεφάλου χατὰ τὴν χα- ταγωγὴ Ἕλληνες, προερχόμενοι ἀπὸ ἕναν λαὸ ἐκ φύσεως χοινωνιχό, προσπαθοῦν μέσα ἀπὸ τὴν ἐγχατάλειψη ὅσων περιφρονητικά ὀνομάζουν «ἐ γεια» νὰ ἐπιτύχουν τὴν περιδόητη πλέον μετὰ τὶς... ὀμφαλοσχοπικὲς απραχτικὲς τοῦ | Μεσαίωνα «προ- σωπικὴ» σχέση μὲ τὸν Θεό (ἐξ οὗ καὶ ἡ θυμίζουσα γάμο «χουρὰ» τῶν δοχίµων μοναχῶν, ὅπου ὑποτί- θεται ὅτι συνάπτουν γαμήλια σχέση οἱ μὲν ἄνδρες μὲ τὴν... Παναγία, οἱ δὲ γυναῖχες μὲ τὸν... Χριστό!). Ὅποιος λοιπὸν ἐπιχειρεῖ τὴν ἀπόδοση «προσω- πιχῆς» ἰδιότητος στὸ θεῖο εἶναι δασικὰ ἰουδαιο- χριστιανός, ἀχόμη χι ἂν (διαπράττοντας ὕδριν) ὀνομάζει τὸν θεό του Δία ἢ ὅπως ἀλλιῶς θέλει. Ὅσο γιὰ τὴν... ἐπαναλειτουργία τῶν ἱερῶν τῆς ἀρχαιότητος καὶ τὶς... σπονδές, δὲν προσφέρονται σήμερα: πέραν τοῦ ὅτι ἡ σπονδὴ ἀπὸ μόνη της δὲν ἀρκεῖ, ἂν δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα μέθεξης μὲ τὴν ἀλή- θεια, περικλείει καὶ τὸν χίνδυνο γιὰ τὸν τελοῦντα τὴν... σπονδὴ νὰ χαταστῇ τουλάχιστον γραφικὸς ἢ νὰ καταλήξῃ στὴν ἀτιμωτικὴ κατὰ τοὺς Ἕλληνες «διώτευση» ἢ στὴ δηµιουργία χλειστῶν θεοχρατι- χοῦ τύπου ὁμάδων, περιθωριοποιη μένων καὶ ἀπο- χομμένων ἀπὸ τὴν κοινωνικἡ πραγματικότητα. Ἐκεῖνο ποὺ στὶς μέρες μας προέχει εἶναι ἡ ἀπελευ- θέρωση ἀπὸ τὴν ἐθνιχὴ ἀνιστόρητη καὶ ἀντιεπι- στημονιχὴ ἰδεολογικὴ σχιζοφρένεια, ποὺ ταλανί- ζει τὸν λαό μας καὶ ἡ συνειδητοποίηση τῶν πραγ- ματιχὰ ἑλληνιχῶν ἀξιῶν. Κι ὅσον ἀφορᾶ στοὺς ἁγνοὺς καὶ ρομαντιχοὺς «Δωδεκαθεϊστές» (διότι, ἂς τὸ ἐπαναλάδουμε, ὑπάρχουν καὶ ἐξουσιαστὲς ἀπατεῶνες, ποὺ ἐξαπα- τοῦν τοὺς ἀναζητητὲς τῆς ἑλληνικῆς ἀλήθειας), αὐτοὶ δὲν μποροῦν νὰ φέρουν στὸν νοῦ παρὰ ἐχεί- νη τὴν Καδαφικὴ ἀναφορὰ πάνω στὶς ἐπιστολὲς ποὺ ἔστελνε ὁ (ὄχι ἀκόμη ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὰ χρι- στιανιχά του ὀιώματα) ἀγνότατος Ἰουλιανὸς πρὸς τοὺς Ἕλληνες ἱερεῖς τῆς Ἐθνικῆς μας Θρησχείας, στὶς ὁποῖες θεθαίως δὲν ἔλαθε ἀπάντηση: «4ὲν μποροῦσαν νὰ παίζουν μ᾽ ἐκεῖνον τὸν χρι- στιανομαθημένο οἱ ἀποδέκτες τῶν ἐπιστολῶν. “Ἕλληνες ἦσαν τέλος πάντων' μηδὲν ἄγαν, Αὔγου- στε...» Μηδὲν ἄγαν λοιπόν, ἀγαπητοὶ «Δωδεκαθεῖ- στές», χαὶ σᾶς εὔχομαι (μὲ τὴν δοήθεια τῶν θεῶν μας δεδαίως, γιατί, ἀπ᾿ ὅ,τι φαίνεται, τὴν χρειάζε- σθε) νὰ... συνέλθετε. Μετὰ τιμῆς ᾿Οδυσσεὺς Πατεράκης Ἡράνλειο Κρήτης Δὲν ἔχουν τὸ θάρρος νὰ ζητήσουν συγγνώμη; ᾿Αγαπητὲ χ. Λάμπρου, Διαθάζω τὸ ἱστορικὸ καὶ τὶς συνέπειες τῶν δια- ταγμάτων τοῦ Θεοδοσίου « Ἐς ἔδαφος. φέρειν». χαὶ ἀναρωτιέμαι, γιατί αὐτὸ τὸ μίσος καὶ ἡ κακία ἀπὸ μία «θρησχεία τῆς ἀγάπης» πρὸς ἕναν λαὸ ποὺ δὲν τὴν ἔθλαψε σὲ τίποτα. Σχεφθῆτε ἂν δίδασκε τὸ μί- σος, τί θὰ μποροῦσε νὰ κάνῃ. Δὲν ἔχουν τὸ θάρρος νὰ δοῦν, τί κακὸ ἔχαναν σ᾽ αὐτὸν τὸν λαὸ χαὶ νὰ τοῦ ζητήσουν συγγνώμη; ᾿Αντὶ αὐτοῦ ὁ χ. Χριστό- δουλος προσπαθεῖ μὲ κάθε θυσία καὶ μὲ «ἐντολὲς ἐξ οὐρανοῦ», ὅπως ὁ ἴδιος διακηρύττει, νὰ πετύχῃ τὴ διαιώνιση τῆς πνευματικῆς δουλείας καὶ ὑποταγῆς αὐτοῦ τοῦ λαοῦ σὲ ξενόφερτες θεότητες καὶ ξένα συμφέροντα, ἀντίθετα πρὸς τὸ ἐλεύθερο καὶ ἁγνὸ πνεῦμα τῶν Ἑλλήνων, ἐχμεταλλευόμενος τὰ θεῖα πρὸς ἐχφοόισμό. Τὰ τείχη τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ἀπάτης δὲν θὰ ἀντέξουν στὸ τράνταγμα τῆς ἀλήθειας καὶ τῶν σύγ- χρόνων ἐπιτεύξεων τῆς ἐπιστήμης. Ὁ σημερινὸς μορφωμένος ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ πιστεύσῃ, ὅτι ὁ «Θεὸς» εἶναι αὐτὸς ποὺ παρουσιάζουν οἱ ἐχμε- ταλλευτὲς τῆς ἀνθρώπινης ἀμάθειας πρὸς ὄφελος τῆς δικῆς τους «θεϊχῆς» ἀπολυταρχίας. Μὲ ἐχτίμηση Γεώργιος Χατζησταυρίδης Ὀρλάνδο, Φλώριδα, ΗΠΑ.