- Ἱστορία - Κοκκινοσκουφίτσα γιὰ ἑνήλικες «Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ ἦταν ἕνα μικρὸ κοριτσάκι, ποὺ φοροῦσε κόκχινο σκουφάκι καὶ τό λεγαν Κοκκινοσκουφίτσα.» Κάπως ἔτσι ἀρχίζει ἡ γιαγιὰ τὸ πασίγνωστο παραμύθι τῆς Κοκκινοσκουφίτσας καὶ τοῦ Κακοῦ 4ύκου. Παραμύθι, ποὺ ἀκούει καὶ ξανακούει τὸ ἀνήλικο, χωρὶς νὰ θαρυέται, χάσκοντας καὶ γοητευμένο. Τὰ χρόνια τῆς ἀθωότητας ὅμως φεύγουν γρήγορα χωρὶς γυρισμό. Τὸ παιδάκι ἔγινε τώρα ἄνδρας ὁλάκερος ἢ ὥριμη γυναίκα. Μὰ καὶ ἡ Κοκκινοσκουφίτσα μεγάλωσε. Πέταξε μάλιστα τὸ κόκκινο σκουφάκι τής καὶ Φόρεσε περικεφαλαία. Τὴ λένε τώρα ̓ Αθηνᾶ, ”Αρτεμη, ̓Αφροδίτη, ̓Αρχαία “Ελλάδα. Καὶ κάποιες φορὲς πετᾶ στὴν ἄκρη τὴν περικεφαλαία καὶ φορᾶ Φωτοστέφανο. Καὶ τότε τὴ φωνάζουν Θεοτόκο, Θεομήτορα, Παναγία. 'Ο Κακὸς Λύκος ἄλλαξε κι αὐτὸς ὄψη, ἔγινε πιὸ τρομερός. Εγινε Κύκλωπας, Ἔκτορας, Πέρσης, Αγαρηνός, Τοῦρκος. ἤΕτσι καὶ οἱ μεγάλοι ἀκοῦν ἢ διαθάζουν τὰ παραμύθια τους, πρὶν κοιμη θοῦν. Τώρα πιὰ ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς τὰ ἀφηγοῦνται δὲν εἶναι οἱ γιαγιάδες: λέγονται «ἱστορικοὶ» ἢ «ἐρευνη τές». Ξέρουν ἀπὸ ἀφήγηση καὶ πάντοτε συγκινοῦν καὶ συγκινοῦνται. ̓Εξυμνοῦν μὲ ὅλη τους τὴν καρδιὰ τὶς νέες ἡρωΐδες γιὰ ἐνήλικες: ̓Αντὶ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα οἱ γιαγιάδες, τώρα τὴν ἀρχαία" Ελλάδα οἱ ἑλληναρᾶδες, τὴν Παναγία οἱ παπᾶδες. “Ὅλοι τους περνοῦν καλὰ καὶ μεῖς καλύτερα. ̓Εκτὸς... ἐκτὸς ἂν ξεφύγῃ ἀπ ̓ τὰ χείλη τους κάτι μοιραῖο καὶ ἀπαγορευμένο: ἡ ζωντανή ἱστορικὴ ἀλήθεια. Γνωρίζουν ὅλοι τί σημαίνει καὶ προσπαθοῦν νὰ τὴ ὄγάλουν ἀπ’ τὴ σκέψη τους, τὴ γλῶσσα τους, νὰ μείνῃ ἀνείπωτη, ἀκατονόμαστη. Αν τὴν ποῦν, θὰ κάνουν μέγα λάθος, γιατί φέρνει τὴν ντροπή, τὸν πανικό, τὸν κίνδυνο. Καὶ κάνει ἄνω κάτω τὴν νύχτα τῶν ὄμορφων παραμυθιῶν. Γιατὶ τότε ἡ Ἱστορία, ἐκείνη ἡ ὁλοξώντανη λευκοφορεμένη θεὰ μὲ τὸ αὐστηρὸ ὕφος καὶ τὸ σπινθηροθόλο δλέμμα τῆς, θὰ ὄγῇ ἀπὸ τὸ φέρετρο τοῦ παραμυθιοῦ καὶ θὰ τοὺς πλησιάσῃ. Κι ἡ νύχτα θὰ γίνῃ μέρα -- καὶ τὰ παραμύθια δὲν λέγονται τὴ μέρα. -- Δὲν εἶναι Ἱστορία αὐτή, μωροί. Βγῆτε ἔξω στὸν κόσμο νὰ τὴν μάθετε. Πεταχτῆτε ἔξω ἀπὸ τὸ πνευματικὸ ὑπνωτήριο τοῦ παραμυθιοῦ γιὰ ἐνήλικες, γιὰ νὰ δῆτε τὴν ὄψη τής ἀπὸ κοντά. Εἶναι ψεῦτες οἱ ὑπνωτικοὶ παραμυθᾶδες. Ἢ ἱστορικὴ ἀλήθεια δὲν εἶναι μούμμια. Εἶναι πόνος, αἷμα. Εἶναι ὄχι νεκρὸ χθές, ἀλλὰ ζωντανὸ σήμερα. Εἶναι δαυλός, ποὺ θερμαίνει, φωτίζει καὶ πυρπολεῖ μαζί. Παν. Λ. Κουθαλάκης