ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Ο Ὁ θὰ ἐκτυπώνωνται αἱ γραμμαὶ αὖ- ται, ἀναγνῶστα µου, θὰ ἀπομένουν δύο εἰσέτι ἡμέραι ἀπὸ τῆς σωτηρίας σου, ἤ- τις προγραμματισθεῖσα ὑπὸ τῶν ποιμένων διὰ μεθαύριον Κυριακὴν 1[7ην ᾿Ιουνίου ἐ- πέρχεται ἀφεύκτως, ὡς ἡ θύελλα, μοι- ραίως, ὡς ὁ θάνατος, μὲ μόνον εἰσέτι ἄ- γνωστον παράγοντα ἄν αὕτη θὰ εἶναι κυα- νόχρους ἤ πρασίνη, ἐξυρισμένη ἤ δασύτρι- χος. Ἡ σωτηρία µας, ὡς γνωστόν, ἀνέκα- θεν οὖσα ὁ µόνος στόχος τῶν ἀνιδιοτελῶν ποιμένων πραγματοποιεῖται κατὰ διαστή- ματα, ὁτὲ μὲν διὰ τεθωρακισμένων ἁρμά- των, ὁτὲ δὲ διὰ ψηφοδόχων -- ἀναλόγως τοῦ συρμοῦ καὶ τῶν προκαταλήψεων τῆς ἔ- ποχῆς. Μὴ ὤν ὑποψήφιος σωτήρ, υἱὸς ἤ συγγενὴς ὑποψηφίου, μὴ ἔχων τέκνον πρὸς διορισμόν, ἀδελφὴν πρὸς ἀποκατάστασιν, δάνειον πρὸς ἔγκρισιν, αὐθαίρετον πρὸς νομιμοποίησιν’ μὴ ὦν, ἐξ ἄλλου, ὑφασμα- τέμπορος, χαρτοπώλης, τυπογράφος, δια- φημιστής, ἀφισοκολλητής, οὐδὲ κἄν φαρ- μακοποιὸς πωλῶν ἀσπιρίνας εἰς τοὺς ὑπὸ τῶν μεγαφώνων ταλαιπωρουμένους᾽ ἓν ὁ- λίγοις; μὴ ἔχων ἴδιον συμφέρον ἐκ τῆς ἐπι- χειρήσεως τῆς σωτηρίας τῆς Ἑλλάδος, παρακολουθῶ νηφαλίως ὅλην τὴν προσω- τηριακὴν θορυβώδη περίοδον, ἀπολαμβά- νων ἀπὸ τῆς τηλοψίας τοὺς ὑποψηφίους σωτῆρας, ἄλλοτε νὰ μονολογοῦν περὶ τῆς γνησιότητος τῆς ἀνιδιοτελοῦς πρὸς ἐμὲ λα- τρείας των καὶ ἄλλοτε, ὡς νέοι Ποσειδῶ- νες νὰ πλήττουν διὰ τῆς γλωσσικῆς τριαί- νης των τὰς ἀπεράντους ἀνθρωποθαλάσ- σας τῶν ὀπαδῶν των, ἐγείροντες ἀβυσσώ- δη ἀνθρωποκύματα ἔτοιμα νὰ καταπίουν τοὺς ἀντιπάλους ναυαγούς. ποία ἡ μέθη των! Ὀφείλομεν, πάντως, νὰ Ὁμολογήσω- μεν ὅτι πληρώνουν πανάκριβα τὸ παίγνιον αὐτὸ τῆς σωτηριολογίας. Διὰ νὰ χρισθῆ τις ἱκανὸς νὰ μᾶς σώση --ὅπως διὰ νὰ ἔμβη εἰς τὰ «καθὼς πρέπει» καζίνα--- θὰ πρέπει νὰ προκαταβάλη ἕν ἑκατομμύριον δραχ- μάς! Τουθόπερ σηµαίνει, ὅτι ὑποχρεωτι- κῶς θὰ πρέπει νὰ εἶναι εἴτε καπιταλιστὴς εἴτε σοσιαλιστῆς εἴτε κομμουνιστῆς, «μὴ προνομιοῦχος» κλπ.-- κατὰ τεκμήριον, δηλαδή, ἀποκλείεται ποτὲ νὰ μᾶς σώση εἰς ἁπλοῦς πολίτης. Ταῦτα, περὶ τῆς ἐπικειμέ- νης σωτηρίας σου, ἀναγνῶστα. ᾿Αναμένω, ὡς καὶ σὺ τὴν [7ην, διὰ νὰ ἴδω κατὰ πόσον οἱ τοῦ τρίτου δρόμου σοσιαλισταί μας ἡ- σφάλισαν ἐπαρκῶς τὸ «χρονοντούλαπο τῆς Ἱστορίας», ὅπου, ὡς γνωστόν, πρὸ τριετίας περίπου, εἶχον ἐγκλείσει τὴν «δε- ἔιάν». Ἐάν, ὡς εἰκάζεται, ἣ πονηρὰ αὕτη γραῖα ἔχει ἤδη δραπετεύσει, ἀναγκαστι- κῶς θὰ ἀπαιτηθῆ καὶ νέα σωτηρία µας κα- τὰ τοὺς προσεχεῖς μῆνας... Τὸ περὶ τῆς ἀλήστου µνήµης ἑλληνικῆς γλώσσης σηµείωµά µου εἰς τὸ προή- γούμενον τεῦχος τοῦ «4αυλοῦ» ἤγειρεν -- ὡς ἀνέμενα, ἄλλωστε --- τὴν μῆνιν τῶν ὅ- σῶν δύνανται ἀκόμη νὰ ἀναγιγνώσκουν ἑλ- ληνικά προοδευτικῶν συνελλήνων, οἵτινες καὶ μὲ ἐκόσμησαν, ὡς εἴθισται, διὰ νυκτε- ρινῶν καὶ ἰταλογενῶν ἐπιθέτων, ὡς σκοτα- διστής, φασίστας κλπ. Εὐχαριστῶν, ἀντιπροσφέρω δύο δείγµα- τα τῆς προοδευτικῆς γλωσσοπλασίας, ἅτι- να καὶ «σήματοδοτοῦν» --τοὺς ἀρέσει ἡ λέ- εις αὗτη--- τὴν γλωσσικήν µας πορείαν: Ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ᾽Ακαδημίας, ὅπου τὸ νέον κτήριον τοῦ ὑφυπουργείου «Νέας Γενιᾶς», ἐτοποθετήθη προσφάτως μεγίστη ἐπιγραφὴ ἔχουσα οὕτως: «Κέντρο πληροφόρησης ΝΕε- ότήητας». Θὰ ἤμην ὑπόχρεως πρὸς τοὺς προοδευτικούς ἐπικριτάς µου, ἐὰν μὲ ἐπλη- ροφόρουν, τίνι τρόπω θὰ δίδωνται πληρο- φορία πρὸς τὴν νεότητα, ἥτις ἀφηρημένη ἔννοια οὖσα, οὔτε πόδας διαθέτει διὰ νὰ µεταβῆ εἰς τὸ «κέντρον» οὔτε στόμα διὰ νὰ ἐρωτήση οὔτε ὦτα διὰ νὰ πληροφορηθῆ. (Νεολαίαν, βεβαίως ἠννόουν οἱ νεοβάρβα- ροι ἐπιγραφοποιοί, πλήν ἡ νεότης τοὺς ἐφά- νη πλέον «περιδιαγραμμµάτου» --- ἐφ᾽ ᾧ καὶ τὴν «ἐστράτευσανρ). Ἕτερον ἐξ ἴσου προοδευτικὸν --καὶ χα- ριτωµένον: Ἐπὶ ὡρισμένων φαρμάκων ποὺ ἠγόρασα προσφάτως ἀναγράφεται καὶ τὸ ἑξῆς: «Κέντρο δηλητηριάσεων» καὶ ἀκο- λουθεὶ τηλεφωνικὸς ἀριθμός. Νομίσας κατ᾽ ἀρχάς, ὅτι εἰς τὸ κέντρον αὐτὸ πραγ- ματοποιεῖται εὐθανασία ζώων, ἐτηλεφώνη- σα διὰ τὸν προβληματικὸν σκῦλον κά- ποιου γνωστοῦ μου. Ὁποία ἣ ἔκπληξίς μου, ὅτε ἐπληροφορήθην, ὅτι δὲν εἶναι κέν- τρον δηλητηριάσεων, ἀλλὰ ἀντιμετωπίσε- ὡς τῶν δηλητηριάσεων! Ὦ προοδευτικὸν σοσιαλιστικὸν ὑπουργεῖον τῆς ὑγείας μας, ἀφοῦ σὲ εὐχαριστήσω --- ὡς καὶ παλαιότε- ρον ἔπραξα --- διὰ τὰς 68 «ἀριστοποιήσεις» τῆς περιθάλψεώς μας, ποὺ μᾶς προσέφερες τὸ παρελθὸν ἔτος διὰ τῶν διαφόρων «ἐσύ», τῆς καταργήσεως τῶν ράντζων, τῆς ἀνε- γέρσεως ὑπερχιλίων νοσοκομείων κλπ., θὰ ἐπεθύμουν νὰ σοῦ εἴπω, ὅτι, ὅταν οἱ ἕλλη- νες λέγουν κέντρον διασκεδάσεως, ἐν- νοοῦν τὸν χῶρον, ὅπου πηγαίνουν πρὸς διασκέδασιν καὶ ὄχι τὸ νεκροταφεῖον! «Τσακίζει κόκκαλα» ἡ ἄτιμη, ποὺ λέγει μία σοφὴ λαϊκὴ παροιμία! ᾿Αριστοφάνης Καρφιᾶς