Ὅταν οἱ «εἰδωλατρικοὶ θεοὶ» δίνουν ἄλλοθι στὸ γυμνὸ σῶμα Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ «Ζεὺς καὶ Καλλιστὼ» τοῦ Καῖσαρ δὰν ̓ Εδερντύγκεν (1617-1678). Οἱ πρωτοπόροι ζωγράφοι μετὰ τὴν Αναγέννηση μπόρεσαν μὲ «ἄλλοθι» τὴν παράσταση «εἰδωλολατρικῶν θεῶν» νὰ μὴν ἐπισύρουν τὴν ὀργὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ θεωρεῖ τὸν ἔρωτα καὶ τὸ κάλλος τοῦ σώματος διαδολικὰ καὶ ἁμαρτωλά. (Ἕνα ἀπὸ τὰ ἔργα ποὺ ἐκτέθηκαν στὴν ̓Εθνικὴ Πινακοθήκη.) Ἢ ἔναρξη τῆς 3ης μετὰ Χριστὸν χιλιετίας θρῆκε τὴν Ἐθνικὴ Πινακοθήκη τῶν ̓Αθηνῶν νὰ φιλοξενῇ τοὺς «Ἕλληνες Θεοὺς καὶ ἽἭρωες», ὅπως, τοὺς Φαντάστη καν οἱ Ὁλλανδοὶ ζωγράφοι τοῦ 16ου καὶ 17ου αἰῶνος. Ἡ τεράστια ἐμπορικὴ ἐπιτυχία τῆς ἓν λόγῳ ἐκθέσεως (ἡ προσέλευση τοῦ κοινοῦ ἦταν ἐντυπωσιακὴ) πέραν τοῦ καλλιτεχνικοῦ ἢ ἱστορικοῦ ἐνιαφέροντος κατέδειξε τὴν ἔπιθυμία -- ὑποσυνείδητη ἴσως -- μιᾶς πνευματικῆς ἀναξητήσεως, ποὺ ἐπίσης καταδεικνύεται καὶ σὲ ἄλλες πτυχὲς ἢ ἐκδηλώσεις τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας.