Ὅταν οἱ «εἰδωλατρικοὶ θεοὶ» δίνουν ἄλλοθι στὸ γυμνὸ σῶμα Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ «Ζεὺς καὶ Καλλιστὼ» τοῦ Καῖσαρ δὰν᾿ Εδερντύγκεν (1617-1678). Οἱ πρωτοπόροι ζωγράφοι μετὰ τὴν Αναγέννηση μπόρεσαν μὲ «ἄλλοθι» τὴν παράσταση «εἰδωλολατρικῶν θεῶν» νὰ μὴν ἐπι- σύρουν τὴν ὀργὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ θεωρεῖ τὸν ἔρωτα καὶ τὸ κάλλος τοῦ σώματος διαδο- λικὰ καὶ ἁμαρτωλά. (Ἕνα ἀπὸ τὰ ἔργα ποὺ ἐκτέθηκαν στὴν ᾿Εθνικὴ Πινακοθήκη.) Ἢ ἔναρξη τῆς 3ης μετὰ Χριστὸν χιλιετίας θρῆκε τὴν Ἐθνικὴ Πι- νακοθήκη τῶν ᾿Αθηνῶν νὰ φιλοξενῇ τοὺς «Ἕλληνες Θεοὺς καὶ ἽἭρωες», ὅπως, τοὺς Φαντάστη καν οἱ Ὁλλανδοὶ ζωγράφοι τοῦ 16ου καὶ 17ου αἰῶνος. Ἡ τεράστια ἐμπορικὴ ἐπιτυχία τῆς ἓν λόγῳ ἐκθέσεως (ἡ προσέλευση τοῦ κοινοῦ ἦταν ἐντυπωσιακὴ) πέραν τοῦ καλλιτεχνικοῦ ἢ ἱστορικοῦ ἐνιαφέροντος κατέδειξε τὴν ἔπι- θυµία -- ὑποσυνείδητη ἴσως -- μιᾶς πνευματικῆς ἀναξητήσεως, ποὺ ἐπίσης καταδεικνύεται καὶ σὲ ἄλλες πτυχὲς ἢ ἐκδηλώσεις τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας.