ο ἌΛΑΘΟ ΑΧΕΡ Ἡ ἐκδίκηση ἀπὸ τὸν ὑπόνομο Πῶς; Τί εἶπες, χοντρέ; "ἼΑκουσα καλά; Αἰσιοδοξεῖς, λέει, νὰ τελεσθοῦν «ἱστοοικὰ αὐθεντικοὶ» ̓Ολυμπιακοὶ ̓Αγῶνες τὸ 2004 στὴν ̓ Αθήνα; Μὰ δὲν μοῦ λές, 6ρὲ παιδάκι μου, ἔχεις σαλτάρει τελείως, ἢ νὰ σὲ πλακώσω στὶς μποῦφλες;Εδῶ τραδήξαμε τῶν παθῶν μας τὸν τάραχο δεκαεπτὰ αἰῶνες τώρα, νὰ θάψουμε τὸ «ἀρχαῖο πνεῦμα ἀθάνατο» (μπλιάχ/) στὴ χωματερὴ τῆς ἹἹστορίας καὶ νὰ κονιορτοποιήσουμε κάθε ἴχνος του, κι ἔρχεσαι τώρα ἐσὺ νὰ μοῦ τσαμπουνᾶς γιὰ αὐθεντικοὺς ἀγῶνες καὶ κολοκύθια; Τί πρέπει τώρα νὰ ὑποθέσω γιὰ σένα; Μήπως ὅτι μοῦ «χάλασες» καὶ πρέπει νὰ σὲ ἀντικαταστήσω, ὅπως καὶ τὸν προκάτοχό σου, ἢ μήπως ἐλησμόνησες τὸν σκοπὸ τῆς ἀποστολῆς μας, ποὺ σοῦ θυμίζω ὅτι δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὴν ἐξαφάνιση τῶν ἐλαχίστων ἔστω ὑπολειμμάτων τοῦ πολιτισμοῦ τῶν τρισκατάρατων, πράξη τὴν ὁποία ἐδῶ καὶ πάρα πολὺ καιρὸ ἐκτελῶ μὲ ἀπόλυτη σκηνοθετικἡ ἐπιμέλεια; Ἔχω, ὀλέπεις, καλὸ σκηνοθέτη, αὐτὸν ποὺ κατευθύνει κι ἐσένα πάνω στὸ πλατὼ τοῦ ἀφελληνισμοῦ. Κι ἐσύ, ἀντὶ νὰ ὑπακοῦς στὶς ὁδηγίες του, πετᾶς κάτι σπόντες, ποὺ μὲ κάνουν νὰ κλονίζωμαι. Τί εἶπες; Ὅλα εἶναι μέσα στὸ ρόλο σου; Ε, πές το ντέ, νὰ ἡσυχάσω! Εἶπα κι ἐγώ, εἶναι δυνατόν; Πάντως μεγάλη μαφία ὁ σκηνοθετάκος. ̓ Ακόμα κι ἐγὼ κόντεψα νὰ χάψω τὴν περὶ «αὐθεντικότητας» ἀτάκα. Καὶ δὲν τοῦ φαίνεται καθόλου. Οὔτε κι ὁ ἴδιος ἄλλωστε «φαίνεται» πουθενά. Τέλος πάντων, ἀνακουφίστηκα τώρα! Χαλάλι σου ἡ ταραχὴ ποὺ πέρασα, δρέ μπαγάσα!/ Αν κι ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, δὲν θὰ τολμοῦσα νὰ σὲ φανταστῶ μὲ κοντὸ χιτῶνα «νὰ πλάθῃς σιδερέγιο κι ἄξιο τὸ κορμί». Θὰ ἦταν τὸ ἄκρον ἄωτον τῆς ἀναγούλας. “Ὅσο γιὰ σένα, κύριε σκηνοθέτα, σοῦ ἀξίζει ἕνα μεγάλο εὖγε! Οἱ ἱκανότητές σου νὰ φτειάχνῃς σκηνὲς ἀφανοῦς διείσδυσης τύπου «οιφιφὶ» καὶ συνάμα παραπλάνησης μὲ ἀφήνουν ἄναυδο. ̓Ακόμα καὶ τὸ πατριωτάκι σου ὁ Σπήλμπεργκ θὰ ὠχριοῦσε μπροστά σου. Λοιπὸν ἀπὸ σένα περιμένω ἀκόμη τήν ἀπόλυτη ἐξαφάνιση καὶ τῶν τελευταίων παλιομαρμάρων τῆς ̓Ηλείας, ἀλλὰ διακοιτικὰ καὶ μὲ φαντασία, ξέρεις ἐσὺ δά! Τὰ ἀσθεστοκάμινα περιιένουν «πράμα».”Α, κι αὐτὸ τὸ πλᾶνο σου μὲ τὴν πλάκα ποὺ ὄγαίνειμέσα ἀπὸ τὸν ὑπόνομο εἶναι πράγματι πολὺ πρωτότυπο, μπράδο! «Ορίστε;... δὲν Ματάλαδα... Τί ἐννοεῖς «δὲν εἶναι δικό σου;». Μὲ δουλεύεις πάἃς Τί πρᾶγμα... «Δὲν ἔχεις ἰδέα γι’ αὐτό;»... Μὰ τότε... συναγερμὸς! Γιαχδούλη μου, θοήθεια, μᾶς τὴν πέσανε. Πετάξτε, σπάστε, ἐξαφανίστε αὐτὴ τὴ σκατόπλακα, πρὶν μᾶς γίνῃ ταφόπλακα! Ὢχ, ὄχι] Τὴν πῆραν οἱ Γερμανοὶ καὶ τὴν διαόάζουν, ὤχ. ὤχ, τὴν καθαρογράφουν, ὤχ, ὥχ, ὤχ, τὴν δημοσιεύουν; Κάτ/ Κόψτε τὸ πλᾶνο, κόψτε το. Κόψτε τὴ διαφήμιση τοῦ ἀκατονόμαστου περιοδικοῦ ἀπὸ τὴν τηλεόραση. ̓ Αμάν, ἡ πλάκα γιγαντώνεται καὶ πέφτει νὰ μᾶς πλακώσῃ. Τοεχᾶτε, καλοίμου Γιαχθιστές, Ρωμιοσυνιστές, Βυζαντινιστές, πρὸ Χριστοῦ Χριστιανοὶ, ̓Αντιδιχαστὲς καὶ λοιποὶ αὐνανιστές. Θὰ μᾶς λυώσῃ, ὅπως ἡ πρέσσα τὰ σκουπίδια. Καὶ σὰν σκουπίδια ποὺ θὰ ἀπογίνουμε, θὰ μᾶς περιλάδῃ κατόπιν καὶ τὸ Σάρωθρον