ο ἌΛΑΘΟ ΑΧΕΡ Ἡ ἐκδίκηση ἀπὸ τὸν ὑπόνομο Πῶς; Τί εἶπες, χοντρέ; "ἼΑκουσα καλά; Αἰσιοδοξεῖς, λέει, νὰ τελεσθοῦν «ἱστο- οικὰ αὐθεντικοὶ» ᾿Ολυμπιακοὶ ᾿Αγῶνες τὸ 2004 στὴν ᾿ Αθήνα; Μὰ δὲν μοῦ λές, 6ρὲ παιδάκι µου, ἔχεις σαλτάρει τελείως, ἢ νὰ σὲ πλακώσω στὶς μποῦφλες;Εδῶ τραδήξαµε τῶν παθῶν µας τὸν τάραχο δεκαεπτὰ αἰῶνες τώρα, νὰ θάψουμε τὸ «ἀρχαῖο πνεῦμα ἀθάνατο» (µπλιάχ/) στὴ χωματερὴ τῆς ἹἹστορίας καὶ νὰ κο- νιορτοποιήσουµε κάθε ἴχνος του, κι ἔρχεσαι τώρα ἐσὺ νὰ μοῦ τσαμπουνᾶς γιὰ αὐθεντικοὺς ἀγῶνες καὶ κολοκύθια; Τί πρέπει τώρα νὰ ὑποθέσω γιὰ σένα; Μή- πως ὅτι μοῦ «χάλασες» καὶ πρέπει νὰ σὲ ἀντικαταστήσω, ὅπως καὶ τὸν προκά- τοχό σου, ἢ μήπως ἐλησμόνησες τὸν σκοπὸ τῆς ἀποστολῆς μας, ποὺ σοῦ θυµίζω ὅτι δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὴν ἐξαφάνιση τῶν ἐλαχίστων ἔστω ὑπολειμμάτων τοῦ πολιτισμοῦ τῶν τρισκατάρατων, πράξη τὴν ὁποία ἐδῶ καὶ πάρα πολὺ καιρὸ ἐκτελῶ μὲ ἀπόλυτη σκηνοθετικἡ ἐπιμέλεια; Ἔχω, ὀλέπεις, καλὸ σκηνοθέτη, αὐτὸν ποὺ κατευθύνει κι ἐσένα πάνω στὸ πλατὼ τοῦ ἀφελληνισμοῦ. Κι ἐσύ, ἀντὶ νὰ ὑπακοῦς στὶς ὁδηγίες του, πετᾶς κάτι σπόντες, ποὺ μὲ κάνουν νὰ κλονίζωµαι. Τί εἶπες; Ὅλα εἶναι µέσα στὸ ρόλο σου; Ε, πές το ντέ, νὰ ἡσυχάσω! Εἶπα κι ἐγώ, εἶναι δυνατόν; Πάντως µεγάλη µαφία ὁ σκηνοθετάκος. ᾿ Ακόμα κι ἐγὼ κό- ντεψα νὰ χάψω τὴν περὶ «αὐθεντικότητας» ἀτάκα. Καὶ δὲν τοῦ φαίνεται καθό- λου. Οὔτε κι ὁ ἴδιος ἄλλωστε «φαίνεται» πουθενά. Τέλος πάντων, ἀνακουφί- στηκα τώρα! Χαλάλι σου ἡ ταραχὴ ποὺ πέρασα, δρέ µπαγάσα!/ Αν κι ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, δὲν θὰ τολμοῦσα νὰ σὲ φανταστῶ μὲ κοντὸ χιτῶνα «νὰ πλάθῃς σιδερέ- γιο κι ἄξιο τὸ κορμί». Θὰ ἦταν τὸ ἄκρον ἄωτον τῆς ἀναγούλας. “Ὅσο γιὰ σένα, κύριε σκηνοθέτα, σοῦ ἀξίζει ἕνα µεγάλο εὖγε! Οἱ ἱκανότητές σου νὰ φτειάχνῃς σκηνὲς ἀφανοῦς διείσδυσης τύπου «οιφιφὶ» καὶ συνάμα πα- ραπλάνησης μὲ ἀφήνουν ἄναυδο. ᾽Ακόμα καὶ τὸ πατριωτάκι σου ὁ Σπήλμπερ- γκ θὰ ὠχριοῦσε μπροστά σου. Λοιπὸν ἀπὸ σένα περιμένω ἀκόμη τήν ἀπόλυτη ἐξαφάνιση καὶ τῶν τελευταίων παλιομαρμάρων τῆς ᾿Ηλείας, ἀλλὰ διακοιτικὰ καὶ μὲ φαντασία, ξέρεις ἐσὺ δά! Τὰ ἀσθεστοκάμινα περιιένουν «πράµα».”Α, κι αὐτὸ τὸ πλᾶνο σου μὲ τὴν πλάκα ποὺ ὄγαίνειμέσα ἀπὸ τὸν ὑπόνομο εἶναι πράγ- ματι πολὺ πρωτότυπο, μπράδο! «Ορίστε;... δὲν Ματάλαδα... Τί ἐννοεῖς «δὲν εἶναι δικό σου;». Μὲ δουλεύεις πά- ἃς Τί πρᾶγμα... «Δὲν ἔχεις ἰδέα γι’ αὐτό;»... Μὰ τότε... συναγερμὸς! Γιαχδούλη µου, θοήθεια, μᾶς τὴν πέσανε. Πετάξτε, σπάστε, ἐξαφανίστε αὐτὴ τὴ σκατόπλα- κα, πρὶν μᾶς γίνῃ ταφόπλακα! Ὢχ, ὄχι] Τὴν πῆραν οἱ Γερμανοὶ καὶ τὴν διαόά- ζουν, ὤχ. ὤχ, τὴν καθαρογράφουν, ὤχ, ὥχ, ὤχ, τὴν δημοσιεύουν; Κάτ/ Κόψτε τὸ πλᾶνο, κόψτε το. Κόψτε τὴ διαφήμιση τοῦ ἀκατονόμαστου περιοδικοῦ ἀπὸ τὴν τηλεόραση. ᾽ Αμάν, ἡ πλάκα γιγαντώνεται καὶ πέφτει νὰ μᾶς πλακώσῃ. Τοεχᾶτε, καλοίμου Γιαχθιστές, Ρωμιοσυνιστές, Βυζαντινιστές, πρὸ Χριστοῦ Χριστιανοὶ, ᾽Αντιδιχαστὲς καὶ λοιποὶ αὐνανιστές. Θὰ μᾶς λυώσῃ, ὅπως ἡ πρέσσα τὰ σκου- πίδια. Καὶ σὰν σκουπίδια ποὺ θὰ ἀπογίνουμε, θὰ μᾶς περιλάδῃ κατόπιν καὶ τὸ Σάρωθρον