̓Απεριορίστου κάλλους ἐθνικὸς μαξοχισμὸς «Μνημεῖα ἀρχιτεκτονικῆς τοῦ μεσοπολέμου μὲ ἀπεριόριστο κάλλος»... Ι "Ετσι χαρακτήρισε ἡ ̓Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων τέσσερις ἑτοιιόρροπες προσφυγυκὲς κατοικίες τοῦ δήμου Δραπετοώνας, ποὺ κτίσθηκαν τὴ δεκαετία τοῦ Μεσοπολέμου, γιὰ νὰ στεγάσουν τοὺς Μικρασιάτες πρόσφυγες! ̓Αντὶ λοιπὸν τὸ Ῥωμαίικο νὰ κατεδαφίσῃ τὰ κτίσματα αὐτὰ καὶ στὴ θέση τους νὰ ἀνεγείρῃ νέες οὐκοδομές, γιὰ νὰ στεγασθοῦν οἱ ἑκατὸ πενῆντα φτωχὲς Οἰκογένειες ποὺ διέμεναν ἐκεῖ πρὶν τὸ σεισμὸ τοῦ 1999, προτιμᾶ νὰ στήσῃ ἕνα ἀκόμη μνημεῖο ἥττας καὶ δυστυχίας τοῦ Ελληνισμοῦ καὶ ὶ μάλιστα «ἀπεριορίστου κάλλους»... (ἐφημερίδα «Νέος Λόγος» τοῦ Πειραιᾶ). Μετὰ τὴν ἐθνικὴ σχιζοφρένεια ἡ Ρωμιοσύνη παρουσιάζει καὶ συμπτώματα ἐθνικοῦ μαζοχισμοῦ δαρείας μορφῆς. Π.Λ.Κ. Οἱ ἀρχαῖοι ἀντέγραψαν τοὺς Βυζαντινούς! ̓Ακόμα καὶ ὁ «ἦχος» ὡς μουσικὸς ὅρος καταδάλλεται προσπάθεια ἀπὸ τοὺς «γνωστοὺς κύκλους» νὰ ἀφελληνισθῇ. ̓Επιχειρώντας ἁπλᾶ μία νύξη τονίξουμε, ὅτι πρῶτα ὁ Θεόφραστος μὲ μεγαλύτερη σαφήνεια καὶ ἀργότερα ὁ Πορφύριος προσδιορίξουν τὴ διαφορὰ τῶν ἤχων μεταξύ τους. ὡς ποιοτήτων. Δὲν στεκόμαστε καθόλου στὴν ̓Ορφικὴ παράδοση οὔτε στὶς «"Αλκαϊκὲς νότες». Οἱ «καλοθελητὲς» ἐρευνητὲς (6λ. καὶ ΤΗ. Κεἰπαείι, «Η Ἑλληνικὴ Μουσική», ἔκδ. Καρδαμίτσα, ̓Αθήνα 1999) ἀπορρίπτουν τὸν ὅρο «ἦχος» ὡς (ἀρχαῖο) ἑλληνικὸ καὶ τὸν θέλουν. «δυξαντινὸ» (μεσαιωνικό). Ὡς ἀρχαῖο (ἑλληνικὸ) προτιμοῦν (- προτείνουν) τὸν ὅρο «τρόπος», ἀπ’ ὅπου καὶ τὸ λατινικὸ πιοάμις καὶ τὸ γαλλικὸ πιοᾶς. ́Ο κ. Ηλ. Τσιμπιδάρος ὑποδεικνύει, πὼς ἡ χρήση ἤδη ἀπ’ τὸν Θεόφραστο τοῦ ὅρου «ἦχος» ὡς διαφοροποιητικῆς ποιότητας συμπίπτει μὲ τὴν δυζαντινή... Τὸ ἐπιμύθιο: Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἀντέγραψαν στὴ Μουσικὴ τοὺς Βυξαντινούς! Γ.Β,Π. Πίστη καὶ Ἑλλάδα ̓Ακούσαμε τὸ τρομερὸ «Πρῶτα ἡ πίστη καὶ μετὰ ἡ πατρίδα» ἐπισήμως αὐτὲς τὶς μέρες ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴ ἡγεσία. Σκεφτῆτε, τίγίνεται πιὸ κάτω, σκεφτῆτε τί ἐννοοῦν, ὅταν μιλᾶνε γιὰ τὸν ἀνύπαρκτο «ἑλληνοχριστιανισμό»... Ποιά πίστη; Καὶ ποιός εἶπε ὅτι ἐλεύθερος τὸν νοῦν ἄνθρωπος «πιστεύει»; Πίστη ἐννοεἴτε πρὸς τὸν Γιαχδέ! Γιὰ τὸ λόγο τοῦτο στὴν ̓Αμερικὴ ἡ «ἑλληνικὴ» ἐκκλησία φρόντισε νὰ ἀπαλείψῃ τὴν πατρίδα (αὐτὴ μὲ τὴ μεγαλύτερη πολιτισμικὴ ἱστορία τοῦ κόσμου), ἀπαγορεύοντας τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα στοὺς ναούς της, καὶ οἱ “Ἕλληνες τῆς 3ης, 4ης γενιᾶς νὰ φθάνουν χριστιανοί, ἔχοντας ξεχάσει ἐντελῶς τὴν μεγάλη αὐτὴ πατρίδα. Αὐτὸ τὸ ἔγκλημα ποιός θὰ τὸ χρεωθῇ; .Γ. Ε