Ὃ «περιττὸς φόρτος» στην γραφή. -{ ἢ κατάργηση τόνων καὶ πνευμάτων καὶ ἡ ἀγλωσσία τῆς Ρωμιοσύνης "Ελαδα καὶ δημοσιεύω τὴν ἀκόλουθη ἐπιστολή: ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Γιὰ πρώτη φορὰ ἐπικοινωνῶ μαζί σου, ἔστω καὶ κάπως ἀργά, γιὰ νὰ ἐκφράσω τὴ χαρά μου καὶ τὰ συγχαρητήρια γι’ αὐτή σας τὴν πρωτοθουλίἰα: νὰ ἐκδώσετε ἕνα περιοδικὀ, ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ τοποθετεῖ στὴ σωστή τοὺς διάσταση τὶς ἔννοιες:« Ἑλλάδα», «Ἕλληνας», «Ἑλληνισμός», κι ὄχι ὅπως τὸν ἀκολουθοῦν πιστὰ καὶ τὸν ἐκφράζουν οἱ διάφοροι «τηθεννοφόροι», ποὺ κουθάλησαν αὐτὲς τὶς ἔννοιες σὰν κάποιο συνήθισμένο πρᾶγμα ἀπ ̓ τὶς χῶρες τῆς «Ἑσπερίας», μιὰ καὶ σ ̓ αὐτὸ τὸν τόπο στέρεψαν κι ἔχασαν τὸ νόημά τους καὶ μετατράπηκαν σὲ μιὰ ταπεινὴ καὶ συνηθισμένη πηγή, ποὺ μπορεῖ ἀποδοτικἁ νὰ ἐχτεθῇ στὴν ἀγορὰ γιὰ μιὰ τυπικὴ καὶ ταπεινὴ σχέση. Καὶ φτάσαμε στὸ σημεῖο, ὅσοι ζήσαμε γιὰ χρόνια στὸ ἐξωτεριχὸ γιὰ πολλὲς καὶ διάφορες αἰτίες, νὰ ἀκοῦμε καὶ νὰ θλέπουμε στοὺς ξένους τὸ θαυμασμό τοὺς γιὰ τὸ «Ἑλληνικὸ Θαὔμα» καὶ στὴν πατρίδα μας νὰ θλέπουμε μία ὑποτυπώδη καὶ τυπική ἀντιμετώπιση τοῦ ὅλου φαινομένου. Κι ὅσοι θητεύσαμε στὰ πανεπιστήμια τῆς πρώην Σοδιετικῆς Ἕνωσης εἴδαμε καθηγητὲς, ποὺ προκαλοῦσαν τὸ θαυμασμὸ διδάσκοντας τὴν προσφορὰ τῆς Ἑλλάδας τὴν ἀνεπανάληπτη στὸν ἀνθρώπινο πολιτισμό, χι ὅταν ἤρθαμε στην πατρίδα μας (ἐπέστρεψα τὸ 1958), ἀντιμετωπίσαμε τὴν «μῆνιν» τῆς Ἐξουσίας, καὶ μόλις καὶ μετά δίας μὲ διώρισαν στὰ σαράντα πέντε μου χρόνια. Ἔτσι θέριεψε ὁ χα μὸς γιὰ τὴν κατάντια τῆς Ἑλληνικῆς μας Παιδείας καὶ τὴ θέση, ποὺ τῆς δῶσαν ὅλοι οἱ ὑπεύθυνοι, αἰῶνες τώρα, μετατρέποντάς την σὲ ἕνα ἀντικείμενο τυπικῆς ἱστορικῆς ἀρχαιογνωσίας. ̓Ακριδῶς ἐδῶ ὀρίσκεται καὶ ἡ ἀξία τῆς δικῆς σας προσφορᾶς: Στὸ ὅτι προσπαθεῖτε σὲ ἀνεπανάληπτήη μορφὴ ν ̓ ἀναστήσετε αὐτὸν τὸν γίγαντα, τὸν Ἑλληνισμό, μὲ τὸν ἀπέριττο στοχασμό του καὶ τὴν ἀνθρωπιστική του σκέψη, ὀγάζοντάς τον ἀπ ̓ τὸ γύψο, ποὺ τὸν καταδίκασαν αἰῶνες τώρα ὅλοι οἱ Φωτοσθέστες καὶ σκοταδιστές, ὑπάγοντάς τον κάτω ἀπὸ ἄλλες, ὁλότελα διαφορετικὲς νοοτροπίες, ἔξω καὶ μακριὰ ἀπ ̓ τὴν Ἑλληνικὴ Σκέψη. Καὶ στερημένοι ἀπ ̓ τὰ γενεσιουργὰ νάματα τῆς Ἑλληνικῆς μας Παιδείας χάσαμε τὸν ἑαυτό μας, παραδείραμε καὶ περιπέσαμε σὲ ἀνείπωτες περιπέτειες καὶ φτάσαμε κάποτε νὰ προθάλουμε στὸ ἱστορικὸ προσκήνιο «ἕνα παράλλαμα, ἕνα δασίλειο, ἕνα ψέμα». Εὔχομαι καὶ πιστεύω, πὼς ἡ ὡραία σας αὐτὴ πρωτοδουλία θὰ ἁπλωθῇ καὶ σιγὰ σιγὰ θ ̓ ἀγκαλιαστῇ ἀπὸ ὅλους ἐκείνους ποὺ πραγματικὰ πονοῦν γιὰ τὸν ξεπεσμὸ καὶ τὸ ταπεινὸ ἐπίπεδο τῆς Παιδείας μας στὴ χώρα μας, στὴν πατρίδα ποὺ γεννήθηκε, γιὰ νὰ γίνῃ καὶ πάλι ἡ πατρίδα μας κέντρο τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψη ς, κέντρο τοῦ πανανθρώπινου πολιτισμοῦ. Καὶ γι ̓ αὐτὸ δὲν ἀμφιδόλλω. Γιατί εἶναι πικρό, πολὺ πικρὸ γιὰ πείνους, ποὺ ἔζησαν καὶ τὸ κατάλαθαν στὶς ξένες χῶρες, ποὺ θρεθήχαμε, ἁπλοῖ ἄνθρωποι νὰ λένε τόσα πολλά γιὰ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ καὶ οἱ Ἕλληνες νὰ σηκώνουν τοὺς ὤμους. Χρειάζεται λοιπὸν μία συνεχὴς προσπάθεια, γιὰ νὰ προχωρήσῃ ἀποφασιστικὰ ἢ χίγηση γιὰ τὴ δημιουργικὴ ἀναγέννηση τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψης, ποὺ στάθηκε ἢ δάση