Ὃ «περιττὸς φόρτος» στην γραφή. -{ ἢ κατάργηση τόνων καὶ πνευμάτων καὶ ἡ ἀγλωσσία τῆς Ρωμιοσύνης "Ελαδα καὶ δηµοσιεύω τὴν ἀκόλουθη ἐπιστολή: ᾽Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Γιὰ πρώτη φορὰ ἐπικοινωνῶ μαζί σου, ἔστω καὶ κάπως ἀργά, γιὰ νὰ ἐκφράσω τὴ χα- ρά μου καὶ τὰ συγχαρητήρια γι’ αὐτή σας τὴν πρωτοθουλίἰα: νὰ ἐκδώσετε ἕνα περιοδι- κὀ, ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ τοποθετεῖ στὴ σωστή τοὺς διάσταση τὶς ἔννοιες:« Ἑλλάδα», «Ἕλληνας», «Ἑλληνισμός», κι ὄχι ὅπως τὸν ἀκολουθοῦν πιστὰ καὶ τὸν ἐκφράζουν οἱ διάφοροι «τηθεννοφόροι», ποὺ κουθάλησαν αὐτὲς τὶς ἔννοιες σὰν κάποιο συνήθισµέ- νο πρᾶγμα ἀπ᾽ τὶς χῶρες τῆς «Ἑσπερίας», μιὰ καὶ σ᾽ αὐτὸ τὸν τόπο στέρεψαν κι ἔχασαν τὸ νόημά τους καὶ μετατράπηκαν σὲ μιὰ ταπεινὴ καὶ συνηθισμένη πηγή, ποὺ μπορεῖ ἀπο- δοτικἁ νὰ ἐχτεθῇ στὴν ἀγορὰ γιὰ μιὰ τυπικὴ καὶ ταπεινὴ σχέση. Καὶ φτάσαμε στὸ ση- μεῖο, ὅσοι ζήσαμε γιὰ χρόνια στὸ ἐξωτεριχὸ γιὰ πολλὲς καὶ διάφορες αἰτίες, νὰ ἀκοῦμε καὶ νὰ θλέπουμε στοὺς ξένους τὸ θαυμασμό τοὺς γιὰ τὸ «Ἑλληνικὸ Θαὔμα» καὶ στὴν πατρίδα µας νὰ θλέπουµε µία ὑποτυπώδη καὶ τυπική ἀντιμετώπιση τοῦ ὅλου φαινομέ- νου. Κι ὅσοι θητεύσαμε στὰ πανεπιστήμια τῆς πρώην Σοδιετικῆς Ἕνωσης εἴδαμε κα- θηγητὲς, ποὺ προκαλοῦσαν τὸ θαυμασμὸ διδάσκοντας τὴν προσφορὰ τῆς Ἑλλάδας τὴν ἀνεπανάληπτη στὸν ἀνθρώπινο πολιτισμό, χι ὅταν ἤρθαμε στην πατρίδα µας (ἐπέ- στρεψα τὸ 1958), ἀντιμετωπίσαμε τὴν «μῆνιν» τῆς Ἐξουσίας, καὶ μόλις καὶ μετά δίας μὲ διώρισαν στὰ σαράντα πέντε μου χρόνια. Ἔτσι θέριεψε ὁ χα μὸς γιὰ τὴν κατάντια τῆς Ἑλληνικῆς μας Παιδείας καὶ τὴ θέση, ποὺ τῆς δῶσαν ὅλοι οἱ ὑπεύθυνοι, αἰῶνες τώ- ρα, μετατρέποντάς την σὲ ἕνα ἀντικείμενο τυπικῆς ἱστορικῆς ἀρχαιογνωσίας. ᾿Ακριδῶς ἐδῶ ὀρίσκεται καὶ ἡ ἀξία τῆς δικῆς σας προσφορᾶς: Στὸ ὅτι προσπαθεῖτε σὲ ἀνεπανά- ληπτήη μορφὴ ν᾽ ἀναστήσετε αὐτὸν τὸν γίγαντα, τὸν Ἑλληνισμό, μὲ τὸν ἀπέριττο στο- χασμό του καὶ τὴν ἀνθρωπιστική του σκέψη, ὀγάζοντάς τον ἀπ᾽ τὸ γύψο, ποὺ τὸν κα- ταδίκασαν αἰῶνες τώρα ὅλοι οἱ Φωτοσθέστες καὶ σκοταδιστές, ὑπάγοντάς τον κάτω ἀπὸ ἄλλες, ὁλότελα διαφορετικὲς νοοτροπίες, ἔξω καὶ μακριὰ ἀπ᾽ τὴν Ἑλληνικὴ Σκέ- ψη. Καὶ στερηµένοι ἀπ᾽ τὰ γενεσιουργὰ νάματα τῆς Ἑλληνικῆς µας Παιδείας χάσαµε τὸν ἑαυτό µας, παραδείραµε καὶ περιπέσαµε σὲ ἀνείπωτες περιπέτειες καὶ φτάσαμε κά- ποτε νὰ προθάλουµε στὸ ἱστορικὸ προσκήνιο «ἕνα παράλλαμα, ἕνα δασίλειο, ἕνα ψέ- μα». Εὔχομαι καὶ πιστεύω, πὼς ἡ ὡραία σας αὐτὴ πρωτοδουλία θὰ ἁπλωθῇ καὶ σιγὰ σιγὰ θ᾽ ἀγκαλιαστῇ ἀπὸ ὅλους ἐκείνους ποὺ πραγματικὰ πονοῦν γιὰ τὸν ξεπεσμὸ καὶ τὸ τα- πεινὸ ἐπίπεδο τῆς Παιδείας μας στὴ χώρα μας, στὴν πατρίδα ποὺ γεννήθηκε, γιὰ νὰ γίνῃ καὶ πάλι ἡ πατρίδα μας κέντρο τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψη ς, κέντρο τοῦ πανανθρώπινου πο- λιτισμοῦ. Καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν ἀμφιδόλλω. Γιατί εἶναι πικρό, πολὺ πικρὸ γιὰ πείνους, ποὺ ἔζησαν καὶ τὸ κατάλαθαν στὶς ξένες χῶρες, ποὺ θρεθήχαµε, ἁπλοῖ ἄνθρωποι νὰ λένε τό- σα πολλά γιὰ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ καὶ οἱ Ἕλληνες νὰ σηκώνουν τοὺς ὤμους. Χρειάζεται λοιπὸν µία συνεχὴς προσπάθεια, γιὰ νὰ προχωρήσῃ ἀποφασιστικὰ ἢ χί- γηση γιὰ τὴ δημιουργικὴ ἀναγέννηση τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψης, ποὺ στάθηκε ἢ δάση