Σαράντα παλικάρια... Γιαχδέµου! Πῶς νὰ κρατήσω τὶς λεπτὲς ἰσορροπίες; Μία φορὰ ξύπνησαν ἀπὸ τὸν νήδυµον σαράντα συγχρόνως (/) ἀκαδημαϊκοί µας, κι αὐτὴ ἦταν ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου. "Οχι πὼς δὲν ἔκαναν καλά, ποὺ τοποθετήθηκαν πάνω στὸ ζήτημα τοῦ ἐκλατινισμοῦ τοῦ ἀλφαδήτου µας. Ίσα - ἴσα μάλιστα εἶπαν αὐτὰ ποὺ γράφουμε στὸν «4 αυλὸ» κάπου 20 χρόνια περὶ συνωμοσίας κατὰ τῆς Ελληνικῆς Γλώσσης. Κι ἂς μὴν εἴμαστε ἀκαδημαϊκοὶ ἢ παρατρε- χάµενοι σπογγοκωλάριοίτων. Ὅμως, νά, δὲν σᾶς φαίνεται ὅτι ἔχουν κάπως ἀργὰ ἀνακλαστικά, Γιατὶ μὴ μοῦ πῆτε ὅτι δὲν καταλάδαιναν, ποῦ πήγαινε ἡ δουλειὰ μετὰ τὴ καθιέρωση τοῦ μονοτονικοῦ. Αὐτὸ τὸ κατάλαδε κι ἡ κου- τσὴ - Μαρία. Τότε λοιπὸν τὴν κάνανε γαργάρα, ἄγνωστο γιὰ ποιοὺς λόγους, ἢ εἶχαν πέσει σὲ χειμερία νάρκη. Καὶ νάσου τώρα τὰ σαράντα παλικάρια ἀπὸ τὴν Πανεπιστημίου (γιατὶ τὸ πάτημα τῆς Τοοπολιτσᾶς θέλει οὔμπαλα), νὰ ἐκδηλώνουν τὴν ἑτεροχρονισμένη τους ἀνησυχία γιὰ τὴν τύχη τῆς γλώσ- σης µας. Ποῦ εἴσαστε, ρέ παιδιά, ὅταν ἀποφασιζόταν ὁ ὀργανωμένος ἀναλ- Φαδητισμὸς τῶν ἑλληνοπαίδων ἀπὸ τοὺς ξυλοσχίστες τῆς Βουλῆς; Βέόαια ὁ κύριος Μαρωνίτης ἀπὸ τὸ «Βῆμα» δίνει μιὰν ἄλλη διάσταση στὸ ὅλο θέµα. Καὶ ἀρχικά, γιὰ νὰ μὴ ξεφύγῃ ἀπὸ τὴν «γραμμή», μᾶς ἐπαναπλη- οοφορεῖ ὅτι ἡ ἀλφαδήτα µας εἶναι σημιτική. Κι ἦλθ’ ἡ καρδιά µου στὴ θέ- ση της. Γιατὶ εἶχε καιρὸ νὰ τὸ γράψῃ. Καὶ φοδόµουν, μήπως εἶχε ἀναθεω- ρήσει τὶς ἀπόψεις του. Ὅμως δράχος ὁ κ. Μαρωνίτης. Κατόπιν, Κύριος οἶδε γιατί, μπερδεύει τὸν ἀγῶνα τῶν δημοτικιστῶν μὲ τὸ ἔκτρωμα τοῦ ἐκλατινι- σμοῦ τοῦ ἀλφαδήτου μας. Καὶ ἀποφαίνεται, ὅτι ἡ «διαμαρτυρόμενη ᾿Ακα- δημία εἶναι συντηρητική». Ὃ ἕτερος τῶν φωστήρων τοῦ «Βήματος» προσπαθεῖ νὰ ἐπιχειρηματολο- γήσῃ, ὑπερασπιξόμενος τὰ πληκτρολόγια (/) τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογι- στῶν. Μά, κύριε Μπαμπινιώτη µου, ἔτσι προσφέρετε καὶ κακῆς ποιότητος ᾿ ὑπηρεσίες στὸν ρηξικέλευθο γλωσασολόγο κύριον Παπᾶ, ποὺ ζητάει «φο- νιτικιγθαφι» καὶ λατινικὸ ἀλφάδητο, καὶ δικαίως ὁ ἄνθρωπος θὰ νομίξῃ ὅτι τὸν σαμποτάρετε. Διότι, ὅπως λέει χι ο λαός, ἅμα ἔχῃς τέτοιους φίλους, τί τὸν θέλεις τὸν «αυλό»; Ρὲ παιδιά, πολὺ θὰ ἤθελα νὰ δῶ συμπούμπουλη τὴν ᾿Ακαδημία σὲ συλ- λαλητήριο στοὺς δρόμους ἢ σὲ ἀπεργία πείνης στὰ Προπύλαια τοῦ Πανε- πιστηµίου, διαμαρτυρόµενη γιὰ τὸν γλωσσικό µας ἀφελληνισμό. Στὴν τιμή µου, σᾶς γράφω, θὰ θυσιάσω τρία μεροκάματα, γιὰ νὰ τοὺς συμπαρασταθῶ. 4ηλαδὴ τί στὸν κόσμο νὰ δῶ τὸν κ. Τάσο Αθανασιάδη μὲ ἀγωνιστικὸ φρό- νημα καὶ μὲ ντουντούκα στὸ χέρι... Μέχρι καὶ τὸν κ. Μαρωνίτη εἶμαι ἱκανὸς νὰ φιλήσω στὸ μέσον τοῦ δρόμου. Γιῶργος Πετρόπουλος