ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

231ΜΑΡΤΙΟΣ 2001

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 14838 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
73 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
OCR
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Η σύγχρονη Επιστήμη ως υπηρέτρια της Θρησκείας — ΚΥΠΑΡΙΣΣΟΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ
    ἀρχή: σελ. 14838 συμπερασμένος · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 231

Κείμενο φύλλου

Ἢ σύγχρονη Ἐπιστήμη ὡς ὑπηρέτρια τῆς Θρησκείας άνω στὰ ἀρχαιοελληνικὰ πρότυπα ἀνεπτύχθη ὁ μετέπειτα καὶ ὃ σημερινὸς εὐρωπαϊκὸς καὶ παγκόσμιος πολιτισμός. Ὅσα πανάκριόα καὶ ὑπερπολυτελῆ «Μουσεῖα τῆς Εὐρώπης» καὶ ἂν κτίσουν οἱ σημερινοὶ ἐπιλήσμονες τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πολιτισμοῦ, ποτὲ δὲν θὰ μπορέσουν νὰ τὸν ἐξαλείψουν ἀπὸ τὴν κοινωνία, διότι καὶ σὲ αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ τὸ «Μουσεῖο» τους θὰ ἀναδύεται ἀπὸ τὴν κάθε γωνιά του ὃ πολιτισμὸς ἐκεῖνος. Τὸ συμπέρασμα, στὸ ὁποῖο μᾶς ὁδηγεῖ ἡ ἀντίφαση αὐτή εἶναι ὅτι παρ ̓ ὅλη τὴν φαινομενική καὶ ἐπιφανειακὴ προσπάθεια συνδιαλλαγῆς τῆς σημερινῆς πολιτιστικῆς φιλοσοφίας καὶ θρησκείας μὲ τὸ ἀρχαιοελληνικὸ πνεῦμα ἡ προαιώνια ἀντιπαλότητα ὑποδόσκει στὶς σχέσεις αὐτὲς μὲ διαφορετικὰ ὅμως, νεωτεριστικά, μέσα καὶ τρόπους, φανεροὺς ἢ ἀδιαφανεῖς. Ἧ πραγματικότητα αὐτὴ ἐξωτερικεύεται μὲ ποικίλες ἐκδηλώσεις, ἐνέργειες καὶ μεθοδεύσεις, ὡς ἡ ἀναφερθεῖσα, κυρίως δὲ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ θρησκευτικοῦ κατεστημένου ἐπικουρούμενου ἀπὸ τὴν οἰκονομική ὀλιγαρχία καὶ τὴν κρατικὴ ἐξουσία. Σὲ αὐτὸ τὸ συμπέρασμα ἀπὸ μιὰ ἄλλη ὀπτικὴ γωνία καταλήγει ὁ Μ. Ῥτονποα, ἀρθρογράφος τῆς «Ν. Ὑοτκ Τίπι65» (8.11.99), στὸ ἀποκαλυπτικὸ ἄρθρο του μὲ τίτλο «Στὰ δραδεῖα γιὰ τὶς ̓Επιστῆμες καὶ τὴ Θρήσκεία ὁ ἄνθρωπος τῆς Πίστης όγαίνει πλουσιώτερος». Εἶναι γνωστό, ὅτι περισσότερα χρηματικὰ ποσὰ διατίθενται ἐτησίως γιὰ κάθε εἴδους θρησκευτικἁ παρὰ γιὰ ἐπιστημονικὰ θραθεῖα. Στὴν συνέχεια ὁ ἀρθρογράφος ἀναφέρει: «Παρ’ ὅλες τὶς διαπραγματεύσεις γιὰ εἰρήνη καὶ δημιουργία καλῶν σχέσεων Επιοτήμης-Θρησκείας δὲν φαίνεται ὅτι ἡ πολυαιώνια αὐτὴ διαμάχη εἶναι πλησιέστερα στὴ λύση της, ἀπ’ ὅ,τι ἦταν στὴν ἐποχὴ τοῦ Γαλιλαίου, ὅταν λίγο ἔλειψε νὰ καῇ στὴν πυρά, ἐπειδὴ ὑπερασπιζόταν τὴν ἐκδοχὴ τοῦ ̓Αρίσταρχου-Κοπέργικου γιὰ τὸ ἡλιοκεντρικὸ πλανητικό μας σύστημα». ὁ ἀποθαρρυντικὸ αὐτὸ συμπέρασμα ἐξάγεται μεταξὺ ἄλλων καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι τὰ τελευταῖα χρόνια ἐκτὸς ἀπὸ τὰ τεράστια χρηματικὰ ποσά, ποὺ ποικιλοτρόπως διατίθενται γιὰ τὴν ἐμπέδωση τῆς θρησκείας σὲ ὅλα τὰ στρώματα τοῦ πληθυσμοῦ, οἱ χρηματοδοτήσεις δὲν περιορίζονται στοὺς καθ ̓ ἑαυτὸ λειτουργοὺς τῶν θρησκευτικῶν δογμάτων, ἀλλὰ
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →