«O ΓΝΗΣΙΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ» ἢ τὸ ἀνθελληνικὸ σύνδρομο στὰ A.E.I. Στὸ τεῦχος 224-225 τοῦ «Δ» καὶ στὴν στήλη «O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ» τοῦ Γ. Πετρόπουλου παρουσιάστηκε ἡ καταγγελία τοῦ κοσμήτορος τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Ἐμμ. Μικρογιαννάκη, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τριάντα ὀκτὼ μέλη τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ τοῦ Τμήματος Ἱστορίας καὶ Ἀρχαιολογίας τοῦ ἰδίου πανεπιστημίου διδάσκουν, ὅτι «ἡ ἀρχαιότητα δὲν ἀξίζει, δὲν μᾶς ἀνήκει» καὶ ὅτι «τὸ 1821 ἔγινε ἀπὸ πανσπερμία λαῶν»! Θὰ μποροῦσε νὰ ἐκληφθῇ ὡς ἀπάντηση στὶς ἀπίστευτες ἀστειότητες ὅλων αὐτῶν τῶν καθηγητῶν ἡ ἀπαξίωση τῆς ἀξιέπαινης καθηγήτριας κ. M. Τζάνη (στὸ ἑπόμενο, 226, τεῦχος τοῦ «Δ», σελ. 14363): «πέρα ἀπὸ τὴν γνώση καὶ τὴν ἐπιστήμη ἐκεῖνο ποὺ ἀπουσιάζει ἀπ’ τὰ πανεπιστήμια εἶναι τὸ Ἦθος.» Θὰ ἤθελα πρὸς θλιβερὴ ἐπίρρωση τῶν παραπάνω νὰ καταθέσω (τμῆμα ἀπὸ) τὶς ἐμπειρίες μου μετὰ τὴ συμμετοχή μου στὶς δύο τελευταῖες περιόδους (Ἰούνιος καὶ Σεπτέμβριος 2000) τῶν Πανελληνίων Ἐξετάσεων (γιὰ τὰ Ἑσπερινὰ Λύκεια), ὅπου ὡς ἐκπαιδευτικὸς α´ βαθμοῦ ἐκλήθην νὰ συνεισφέρω. Τόσο κατὰ τὶς συνεδριάσεις τῶν ἐπιτροπῶν ὅσο καὶ στὸ περιθώριο τῆς ὅλης διεργασίας ἀκούσαμε πράγματα, ποὺ δὲν τὰ χωράει ὁ νοῦς μας. Καθηγητὴς Γλωσσολογίας (δὲν θὰ ἀναφέρουμε ὀνόματα· βρίσκονται βέβαια στὴ διάθεση τοῦ «Δ») σὲ Τμῆμα τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ἐκήρυττε μετὰ μανίας ἀνήκουστες ἀνατροπὲς τῆς γλώσσας τῶν Ἑλλήνων: α) Τὸ τελικὸ –ν πρέπει νὰ ἐξαλειφθῇ ὁλοσχερῶς. [Βέβαια αὐτὴ ἡ θέση ἀποτελεῖ ἤδη παλιὰ ἐξυπνάδα: στὴ «Νεοελληνικὴ Γραμματικὴ» (ἀναπροσαρμογὴ τῆς «Μικρῆς Νεοελληνικῆς Γραμματικῆς» τοῦ Μαν. Τριανταφυλλίδη ἀπὸ ὁμάδα ἐργασίας τοῦ Κέντρου Ἐκπαιδευτικῶν Μελετῶν καὶ Ἐπιμόρφωσης), ποὺ διδάσκεται στὰ Γυμνάσια ἀπὸ εἰκοσαετίας, τὸ τελικὸ –ν ἔχει ἐκπαραθυρωθῆ διὰ κανόνος. Ἐπιτρέπεται μόνο σὲ ἕνδεκα (!) περιπτώσεις, ποὺ θεωρεῖται ὅτι ἱκανοποιοῦν τὴν εὐφωνία. Αὐτὴ ἡ «Νεοελληνικὴ Γραμματικὴ» παρεμπιπτόντως περιέχει πλῆθος καταστροφικῶν πρωτοτυπιῶν ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῆς Ἑλληνικῆς. Λ.χ. δὲν λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἡ σύνθεση στὸν συλλαβισμό: ὁ ἀναίτιος γιὰ παράδειγμα δὲν συλλαβίζεται ἀν-αί-τι-ος, ἀλλὰ ἀ-ναί-τι-ος. Γίνεται δεκτὸς καὶ προτείνεται ὡς γενικὴ ἑνικοῦ τῶν εἰς -υς τριτοκλίτων ὁ οὐδέτερος τύπος· ἔτσι ὁ βαθύς, τοῦ βαθύ. Δὲν γίνεται δεκτὴ ἡ ἐρωτηματικὴ ἀντωνυμία τίς (ἡ γενικὴ τίνος καὶ τίνων θεωρεῖται τύπος τῆς ἀντωνυμίας ποιός). Ἡ παθητικὴ μετοχὴ ἐνεστῶτα παρουσιάζεται ὡς περιπτωσιακὴ μὲ ἀπόλυτη σχεδὸν ὀνοματικὴ χρήση καὶ σημασία. Δὲν παρουσιάζονται που-