HH KK II NN HH ΣΣ II ΣΣ TT ΩΩ NN II ΔΔ EE ΩΩ NN T.Γ. ΦΙΧΤΕ, Ὁ Προορισμὸς τοῦ Ἀνθρώπου «Ἀνυπομονησία καὶ φόβος κατέτρωγαν τὰ σωθικά μου. Καταριώμουν τὸν ἐρχομὸ τῆς ἡμέρας ποὺ μὲ ἔφερε σὲ μιὰ ζωή, τῆς ὁποίας ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ σημασία μοῦ ἦταν ἀμφίβολες. Ξυπνοῦσα τὶς νύχτες ἀπὸ ἐφιαλτικὰ ὄνειρα. Ἐναγωνίως ἀναζητοῦσα ἕνα ἀνεπαίσθητο φῶς, γιὰ νὰ ξεφύγω ἀπὸ τούτους τοὺς σφαλεροὺς δρόμους τῆς ἀμφιβολίας. Ἔψαχνα καὶ ἔπεφτα συνεχῶς ὅλο καὶ πιὸ βαθιὰ στὸ λαβύρινθο.» M’ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ μεγάλος Γερμανὸς φιλόσοφος ἀρχίζει τὸ δεύτερο κεφάλαιο τοῦ ἐν λόγῳ κλασικοῦ ἔργου του. Λόγια, ποὺ ἀποκαλύπτουν τὸ προσωπικό του δράμα, ποὺ ἄλλωστε ἐβίωσαν καὶ οἱ ἄλλοι μεγάλοι διανοητὲς τοῦ ιη´ καὶ ιθ´ αἰώνα. Αἰτία, μία καίρια καὶ ἀξεπέραστη ἀντίφαση. Οἱ εὐφυεῖς αὐτοὶ ἄνθρωποι γεννήθηκαν μέσα σ’ ἕνα κόσμο δογματικό, ἠθικὰ καὶ πνευματικὰ ἀνελεύθερο, προέκταση τοῦ χριστιανικοῦ Μεσαίωνα. Τὸ καθεστὼς αὐτὸ προσπάθησαν νὰ συμβιβάσουν μὲ τὸν Ἑλληνικὸ Λόγο, τὴν ἀναζήτηση τῆς γνώσεως διὰ τῆς ἐρεύνης. Δυστυχῶς ὅμως δὲν ἤρκεσαν ὁ θαυμασμός τους γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Σκέψη ἢ ἡ ἀγάπη τους πρὸς τὰ Ἑλληνικὰ Γράμματα, γιὰ νὰ ἐπουλώσουν τὶς πληγὲς τοῦ Μεσαίωνα. Εἶδαν τὸν ἄνθρωπο ὄχι μόνο ἐχθρὸ τῆς φύσης ἀλλὰ καὶ «σπουδαιότερον» αὐτῆς. «Δὲν ζῶ ἐγὼ χάριν αὐτῆς (τῆς φύσης), ἀλλὰ αὐτὴ ζῇ χάριν ἐμοῦ καὶ μόνο», λέει ὁ Φίχτε (σελ. 163)! Καὶ ὅταν ἔρχεται μπροστὰ στὸ φαινόμενο τοῦ θανάτου, χάνει τὸν εἱρμό του· παρατηρεῖ: «Δὲν θανατώνει ὁ θάνατος ἀλλὰ ἡ ζωτικώτερη ζωή, ἡ ὁποία, κρυμμένη πίσω ἀπ’ τὴ παλιά, ξεκινᾶ καὶ ἀναπτύσσεται» (σελ. 162)! Ὑποκύπτοντας τελικὰ στὰ γνωστὰ θεοκρατικὰ σχήματα γράφει: «Ὅ,τι ὁ θνητὸς ὀνομάζει θάνατο εἶναι τὸ ὁρατὸ φαινόμενο μιᾶς δεύτερης ἀναβίωσης» (σελ. 163)! Μπάχ, Μπετόβεν καὶ ἡρωισμὸς Ὁ ἑβραιοχριστιανισμός, ἀφοῦ ἀρχικὰ ἐκήρυξε τὴν Τέχνη ἔκπτωτη εἰς τὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον, τελικά, καπηλευόμενος καὶ ἐπειδὴ δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ τὴν πνίξῃ, συνέχισε τὸ αἰώνιο παιχνίδι τῆς ἀλλοίωσης, τῆς παραπληροφόρησης. Ἔτσι διαδίδουν, ὅτι ὁ Μπὰχ εἶναι «ἀνώτερος» τοῦ Μπετόβεν στὴ μουσική, ὥστε νὰ ὑπερισχύσῃ ἡ θρησκευτικότης τοῦ Μπὰχ ἔναντι τῆς φιλοσοφικῆς-προμηθεϊκῆς-ἡρωικῆς ἐνατένισης τοῦ Μπετόβεν. Ἔχομε ἀπὸ τὴ μιὰ τὴν αὐθαίρετη μεταφυσικὴ τοῦ Γιαχβέ, ἀνθρωποκεντρική-θρησκευτική, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὴν Φύση, ποὺ μοναδικὲς ἰδιοφυΐες τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρχαιότητας φανέρωσαν· καὶ θὰ παραμένουν αἰώνια οἱ ἐπιτεύξεις τους ἀναλλοίωτες. Τὸ ἴδιο συνέβη μὲ τὸν Σαίκσπηρ σὲ σύγκριση μὲ τοὺς Τραγικοὺς τῆς Ἀρχαιότητας. Ὁ πρῶτος μετακίνησε χριστιανικούς-μεταφυσικοὺς «ἥρωες», ἐνῷ οἱ Τραγικοὶ ἀληθινούς, πρωτογενεῖς, ποὺ ἔφεραν μέσα τους τοὺς ἀνεπανάληπτους καὶ ἀναντικατάστατους κωδικοὺς τῆς Φύσης. Καὶ φυσικὰ εἶναι ἐμφανὴς ἡ ὑπεροχὴ τῶν Τραγικῶν, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν αἰώνια πνευματικὴ βάση. (cid:2)