HH ΚΚΙΙΝΝΗΗΣΣΙΙΣΣ ΤΤΩΩΝΝ ΙΙΔΔΕΕΩΩΝΝ T.Γ. ΦΙΧΤΕ,Ὁ Προορισμὸς τοῦ Ἀνθρώπου «Ἀνυπομονησία καὶ φόβος κατέτρωγαν τὰ σωθικά μου. Καταριώμουν τὸν ἐρχομὸ τῆς ἡμέρας ποὺ μὲ ἔφερε σὲ μιὰ ζωή, τῆς ὁποίας ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ σημασία μοῦ ἦταν ἀμφίβο- λες. Ξυπνοῦσα τὶς νύχτες ἀπὸ ἐφιαλτικὰ ὄνειρα. Ἐναγωνίως ἀναζητοῦσα ἕνα ἀνεπαί- σθητο φῶς, γιὰ νὰ ξεφύγω ἀπὸ τούτους τοὺς σφαλεροὺς δρόμους τῆς ἀμφιβολίας. Ἔψα- χνα καὶ ἔπεφτα συνεχῶς ὅλο καὶ πιὸ βαθιὰ στὸ λαβύρινθο.» M’ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ μεγάλος Γερμανὸς φιλόσοφος ἀρχίζει τὸ δεύτερο κεφάλαιο τοῦ ἐν λόγῳ κλασικοῦ ἔργου του. Λόγια, ποὺ ἀποκαλύπτουν τὸ προσωπικό του δράμα, ποὺ ἄλλω- στε ἐβίωσαν καὶ οἱ ἄλλοι μεγάλοι διανοητὲς τοῦ ιη´ καὶ ιθ´ αἰώνα. Αἰτία, μία καίρια καὶ ἀξεπέραστη ἀντίφαση. Οἱ εὐφυεῖς αὐτοὶ ἄνθρωποι γεννήθηκαν μέσα σ’ ἕνα κόσμο δογ- ματικό, ἠθικὰ καὶ πνευματικὰ ἀνελεύθερο, προέκταση τοῦ χριστιανικοῦ Μεσαίωνα. Τὸ κα- θεστὼς αὐτὸ προσπάθησαν νὰ συμβιβάσουν μὲ τὸν Ἑλληνικὸ Λόγο, τὴν ἀναζήτηση τῆς γνώσεως διὰ τῆς ἐρεύνης. Δυστυχῶς ὅμως δὲν ἤρκεσαν ὁ θαυμασμός τους γιὰ τὴν Ἑλλη- νικὴ Σκέψη ἢ ἡ ἀγάπη τους πρὸς τὰ Ἑλληνικὰ Γράμματα, γιὰ νὰ ἐπουλώσουν τὶς πληγὲς τοῦ Μεσαίωνα. Εἶδαν τὸν ἄνθρωπο ὄχι μόνο ἐχθρὸ τῆς φύσης ἀλλὰ καὶ «σπουδαιότερον» αὐτῆς.«Δὲν ζῶ ἐγὼ χάριν αὐτῆς(τῆς φύσης),ἀλλὰ αὐτὴ ζῇ χάριν ἐμοῦ καὶ μόνο»,λέει ὁ Φίχτε (σελ. 163)! Καὶ ὅταν ἔρχεται μπροστὰ στὸ φαινόμενο τοῦ θανάτου, χάνει τὸν εἱρμό του· παρατηρεῖ:«Δὲν θανατώνει ὁ θάνατος ἀλλὰ ἡ ζωτικώτερη ζωή, ἡ ὁποία, κρυμμένη πίσω ἀπ’ τὴ παλιά, ξεκινᾶ καὶ ἀναπτύσσεται»(σελ. 162)! Ὑποκύπτοντας τελικὰ στὰ γνω- στὰ θεοκρατικὰ σχήματα γράφει: «Ὅ,τι ὁ θνητὸς ὀνομάζει θάνατο εἶναι τὸ ὁρατὸ φαι- νόμενο μιᾶς δεύτερης ἀναβίωσης»(σελ. 163)! Μπάχ, Μπετόβεν καὶ ἡρωισμὸς Ὁ ἑβραιοχριστιανισμός, ἀφοῦ ἀρχικὰ ἐκήρυξε τὴν Τέχνη ἔκπτωτη εἰς τὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον, τελικά, καπηλευόμενος καὶ ἐπειδὴ δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ τὴν πνίξῃ, συνέχισε τὸ αἰώνιο παιχνίδι τῆς ἀλλοίωσης, τῆς παραπληροφόρησης. Ἔτσι δια- δίδουν, ὅτι ὁ Μπὰχ εἶναι «ἀνώτερος» τοῦ Μπετόβεν στὴ μουσική, ὥστε νὰ ὑπε- ρισχύσῃ ἡ θρησκευτικότης τοῦ Μπὰχ ἔναντι τῆς φιλοσοφικῆς-προμηθεϊκῆς-ἡρω- ικῆς ἐνατένισης τοῦ Μπετόβεν. Ἔχομε ἀπὸ τὴ μιὰ τὴν αὐθαίρετη μεταφυσικὴ τοῦ Γιαχβέ, ἀνθρωποκεντρική-θρησκευτική, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὴν Φύση, ποὺ μο- ναδικὲς ἰδιοφυΐες τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρχαιότητας φανέρωσαν· καὶ θὰ παραμένουν αἰώνια οἱ ἐπιτεύξεις τους ἀναλλοίωτες. Τὸ ἴδιο συνέβη μὲ τὸν Σαίκσπηρ σὲ σύ- γκριση μὲ τοὺς Τραγικοὺς τῆς Ἀρχαιότητας. Ὁ πρῶτος μετακίνησε χριστιανι- κούς-μεταφυσικοὺς «ἥρωες», ἐνῷ οἱ Τραγικοὶ ἀληθινούς, πρωτογενεῖς, ποὺ ἔφε- ραν μέσα τους τοὺς ἀνεπανάληπτους καὶ ἀναντικατάστατους κωδικοὺς τῆς Φύ- σης. Καὶ φυσικὰ εἶναι ἐμφανὴς ἡ ὑπεροχὴ τῶν Τραγικῶν, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν αἰώ- νια πνευματικὴ βάση. �