«Ἀρχαιότητα» - Σήμερα - Αὔριο Ἕνας πανεπιστημιακός, ὁ καθηγητὴς τῆς Ἀρχαίας Ἱστορίας στὸ Πανεπιστήμιο Κρήτης κ. Δημ. I. Κυρτάτας, εἶναι ὁ μοναδικὸς τοῦ εἴδους του ποὺ ἔγραψε (στὸ «Βῆμα») κάποιες διαπιστώσεις γιὰ τοὺς μὴ τακτοποιημένους «Λογαριασμούς μας μὲ τοὺς ἀρχαίους» (αὐτὸς εἶναι ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου του), ὅπου σχολιάζει τὴν «ἀμφιθυμία καὶ τὶς ἀμφιταλαντεύσεις»τῆς νεοελληνικῆς κοινωνίας ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ «Ἀρχαιότητα». Βεβαίως ἡ προσπάθεια τοῦ ἀρθρογράφου ἐξαντλεῖται στὸ συμπέρασμα, ὅτι «ἐκεῖνο ποὺ ἀπουσιάζει σταθερὰ <στὶς σχέσεις νεοελληνικῆς κοινωνίας - Ἑλληνικῆς Ἀρχαιότητας> εἶναι ἡ ἱστορία». Δυστυχῶς οὔτε ο ἄνθρωπος αὐτός, ὁ εἰδικὸς στὸ θέμα, κατώρθωσε νὰ δῇ τὸ κραυγαλέο γεγονὸς ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ «Ἀρχαιότητα» δὲν εἶναι «ἱστορία». Ἡ ἱστορία ὠς συστηματικὴ ἔρευνα καὶ σπουδὴ ἀναφέρεται ἐξ ὁρισμοῦ στὰ συμβάντα τοῦ παρελθόντος. Ὅ,τι συμβαίνει τώρα καὶ στὸ μέλλον εἶναι ἀντικείμενο ἄλλων τομέων ἔρευνας καὶ σπουδῆς, ὄχι τῆς ἱστορίας. Καὶ τὸ μέγα δυστύχημα εἶναι, ὅτι οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες εἴμαστε τυφλοί μπροστὰ στὴν χειροπιαστὴ ἀλήθεια, ὅτι ἡ (ἀρχαία) Ἑλλάδα εἶναι ἡ ὁλοζώντανη παγκόσμια καὶ πανίσχυρη σημερινὴ πραγματικότητα ἀλλὰ καὶ ἡ μοναδικὴ πανανθρώπινη προοπτικὴ γιὰ τὸ μέλλον. Τοῦτο βέβαια θὰ μποροῦσαν νὰ τὸ καταλάβουν ἀκόμη καὶ κάποιοι ποὺ ἐξ ὁρισμοῦ εἶναι ἐθισμένοι νὰ κυττάζουν μόνο πρὸς τὰ πίσω – ἐννοῶ τοὺς ἱστορικούς. Θὰ ἔβλεπαν, ἂν δὲν εἶχαν χάσει τὴν αἴσθηση τῆς πραγματικότητας γιὰ τὸ λόγο ποὺ θὰ ἐξηγήσω στὸ τέλος τοῦ παρόντος ἀρθριδίου, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ «Ἀρχαιότητα» καὶ μετὰ ἀπὸ 1.200 χρόνια λόγου χάριν ὕστερα ἀπὸ τὴν ὑποτιθέμενη μετατροπή της σὲ «ἱστορία» δὲν ἦταν καθόλου παρελθόν, ἀφοῦ αὐτή, ἡ ὑποτιθέμενη «νεκρή», ἔδωσε κατὰ τοὺς 14ο-15ο μ.X. αἰῶνες τὸ «φιλὶ τῆς ζωῆς» σὲ μιὰ μισοπεθαμένη μεσαιωνικὴ ἀνθρωπότητα καὶ τὴν ἀνέσυρε ἀπὸ κάτω ἀπὸ τὴν ταφόπλακα, ὅπου τὴν εἶχε ἀναισθητοποιήσει καὶ βυθίσει σὲ κωματώδη κατάσταση γιὰ αἰῶνες ἡ Θεοκρατία καὶ τὸ Δόγμα. Ἀλλὰ ἐκτὸς τοῦ μετὰ τὴν Ἀναγέννηση Χθὲς βοᾶ γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ «Ἀρχαιότητα» δὲν εἶναι «ἱστορία» ὁλόκληρο τὸ Σήμερα τῆς ἀνθρωπότητας, ὅπως καὶ ἀκτινοβολεῖ διαφωτιστικώτατα ὁλόκληρος ὁ ὁρατὸς ὁρίζοντας τοῦ Αὔριο. Σήμερα, ὅπου ὑπάρχει ἐργαστήριο ἐλεύθερης ἔρευνας, σπουδαστήριο ἐλεύθερου στοχασμοῦ, ἀνάλυση, θεωρία, λογική, μαθηματικά, λόγος, διάλογος, δημοκρατία, θέατρο, ἀθλητισμός, μὲ μία λέξη ὅ,τι εἶναι σήμερα «Ἀνθρωπισμὸς» (ἂς χρησιμοποιοῦμε τὴ λέξη αὐτή, μιᾶς καὶ ὅλα τὰ προαναφερθέντα διακρίνουν τὶς δραστηριότητες μόνον ἑνὸς εἴδους τοῦ Ζωικοῦ Βασιλείου, τοῦ Ἀνθρώπου), ἐκεῖ ὑπάρχει καὶ ἡ Ἑλληνικὴ «Ἀρχαιότητα». Καὶ θὰ προσθέσω, ὅτι ἐκεῖ ὑπάρχει ἡ Ἑλληνικὴ «Ἀρχαιότητα» ὄχι ὁλόκληρη, ἀλλὰ ἕνα μέρος της μόνο, ἀφοῦ εἶναι τοῖς πᾶσι ἀντιληπτό, ὅτι π.χ. ἡ σημερινὴ Τέχνη, ὁ σημερινὸς Ἀθλητισμός, ἡ σημερινὴ Φιλοσοφία, ἡ σημερινὴ Ἀνάλυση, ἡ σημερινὴ Δημοκρατία κ.λπ. ὑστεροῦν πολὺ ἢ πάσχουν